ตอนที่ 7 เป้าหมายคือมังกรบนบัลลังก์

หลังคืนการแสดงที่สะเทือนทั้งเรือนบุปผาแดง

ภาพชายในมุมมืดยังคงติดอยู่ในความคิดของซูเหยา

สายตานั้น…ไม่ใช่สายตาของบุรุษที่มาหาความสำราญ

แต่มันคือสายตาของคนที่คุ้นเคยกับการตัดสินชีวิตผู้อื่น

นางยืนอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง

มองเงาของตนเองอย่างพินิจ

“หากเขาคือฮ่องเต้จริง…”

“นี่คือโอกาสเดียว”

อวี้ฉินเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน

“ข้าได้ข่าวแล้ว ชายเมื่อคืนมีองครักษ์เงาตามจริง ๆ และเขาไม่ได้ลงชื่อในสมุดแขก”

ซูเหยาหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

ในเมืองหลวง ผู้ที่มีสิทธิ์ปิดบังตัวตนเช่นนั้นได้

มีเพียงไม่กี่คน

และหนึ่งในนั้น…คือผู้ครองบัลลังก์

ซูเหยานั่งลงอย่างสงบ

แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวกว่าทุกครั้ง

“อวี้ฉิน”

“หากข้าจะเข้าใกล้ฮ่องเต้ เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไร”

อีกฝ่ายหน้าซีด

“เจ้าแน่ใจหรือ นั่นคือเส้นทางที่ทั้งสูงและอันตรายที่สุด”

ซูเหยาหัวเราะเบา ๆ

“อันตรายหรือ?”

“ข้าเป็นหญิงในหอคณิกา ชะตาข้าอันตรายตั้งแต่ต้นแล้ว”

นางหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาอีกครั้ง

สามพันตำลึง…สามเดือน

ต่อให้ทำเงินได้มากกว่าคืนก่อน ๆ ก็ยังไม่พอ

ต่อให้กลายเป็นหญิงงามอันดับหนึ่ง ก็ยังอยู่ใต้คำสั่งแม่เล้า

ทางเดียวที่จะไถ่ตัวได้รวดเร็ว

คือให้ผู้มีอำนาจ “เลือก” นาง

ซูเหยาลุกขึ้นยืน

“ข้าจะไม่รอให้ราชสำนักเปิดคัดเลือก”

“ข้าจะทำให้พระองค์สนใจด้วยพระองค์เอง”

อวี้ฉินกลืนน้ำลาย

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร”

ซูเหยามองออกไปยังโคมแดงที่ไหวเอน

“พระองค์ไม่มีสนม แสดงว่าทรงเกลียดการแย่งชิงในวังหลัง”

“เช่นนั้นข้าจะไม่แสดงความทะเยอทะยาน”

“ข้าจะเป็นสตรีที่เข้าใจพระองค์…ก่อนที่พระองค์จะรู้ตัว”

แผนเริ่มก่อตัวในใจ

ขั้นแรก — สร้างชื่อเสียงให้มั่นคงพอที่ข่าวจะถึงวัง

ขั้นสอง — ทำให้การพบกันครั้งต่อไป ‘บังเอิญ’

ขั้นสาม — ทำให้พระองค์รู้สึกสบายใจเมื่ออยู่กับนาง

ไม่ใช่การยั่วยวนโจ่งแจ้ง

แต่เป็นการเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่มีใครแตะต้อง

หัวใจ

ซูเหยากำพัดแน่น

“เป้าหมายของข้าไม่ใช่ตำแหน่ง”

“แต่คืออิสรภาพ”

และหากเส้นทางสู่อิสรภาพต้องผ่านหัวใจของฮ่องเต้

นางก็พร้อมจะเล่นบทนั้นให้ดีที่สุด

ลมค่ำคืนพัดผ่าน

เปลวโคมแดงสั่นไหวเหมือนลางบอกเหตุ

หญิงในหอคณิกาได้ตั้งเป้าหมายแล้ว

และเป้าหมายนั้นสูงเทียบฟ้า