ทะลุมิติสู่หอคณิกา พิชิตใจฮ่องเต้ผู้ไร้สนม

กองถ่ายซีรีส์ย้อนยุคเรื่อง “บุปผากลางบัลลังก์” คึกคักตั้งแต่เช้า

วันนี้เป็นฉากสำคัญ—ฉากที่นางเอกต้องถูกผลักตกบันไดวังหลวง

และคนที่ยืนอยู่กลางแสงไฟ คือดาราสาวอันดับหนึ่งของประเทศ…

ลู่หลิน

เธอคือราชินีเรตติ้ง ผู้หญิงที่สื่อเรียกว่า “นางพญาแห่งยุค”

ทุกการเคลื่อนไหวคือข่าว ทุกคำพูดคือกระแส

ชุดฮั่นฝูสีแดงเข้มปักดิ้นทองโอบล้อมร่างบาง

มงกุฎทองหนักอึ้งบนศีรษะ

เครื่องประดับกระทบกันเบา ๆ ทุกครั้งที่เธอขยับ

“พี่หลิน ไหวไหมคะ? ฉากนี้ต้องตกจริงนะคะ แต่มีเบาะรองไว้ข้างล่าง”

ผู้ช่วยกระซิบอย่างกังวล

ลู่หลินยิ้มมุมปาก “ฉันเล่นเองได้ ไม่ต้องใช้สแตนด์อิน”

เธอไม่เคยยอมให้ใครแทนที่

เพราะเธอรู้ดี—ตำแหน่งอันดับหนึ่ง ไม่มีใครรักษาให้เราได้นอกจากตัวเอง

ผู้กำกับตะโกน

“เตรียมกล้อง! แสงพร้อม! เสียงพร้อม!”

ฉากเริ่ม

ลู่หลินยืนอยู่บนขั้นบันไดหินอ่อนจำลอง

ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอ

บทพูดไหลออกจากริมฝีปากอย่างเป็นธรรมชาติ

“หากใต้หล้านี้ไม่มีที่ให้ข้าอยู่ เช่นนั้นข้าจะเป็นเถ้าธุลีเสียเอง!”

เสียงผลักดังขึ้น

ร่างของเธอเสียหลัก

โลกทั้งใบหมุนคว้าง

ขั้นบันไดแข็งกระด้างใกล้เข้ามาเร็วกว่าที่คิด

เบาะรองด้านล่างเหมือนจะขยับผิดตำแหน่ง

“เดี๋ยว—!”

ศีรษะกระแทก

เสียงกรีดร้องของทีมงานดังลั่น

ภาพทุกอย่างดับวูบ

ความมืด

แล้วความหนาว

กลิ่นกำยานจาง ๆ ลอยแตะปลายจมูก

ลู่หลินขมวดคิ้ว

ร่างกายหนักอึ้งราวกับไม่ได้เป็นของตนเอง

เธอพยายามลืมตา

เพดานไม้เก่า ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ม่านผ้าเนื้อบางสีหม่นพริ้วไหวตามลม

เสียงผู้หญิงสองคนคุยกันเบา ๆ

“นางฟื้นหรือยัง?”

“หมอบอกว่าไม่น่ารอด แต่โชคดีที่ยังหายใจอยู่”

ลู่หลินสะดุ้ง

นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล

ไม่ใช่กองถ่าย

เธอพยายามยกมือขึ้น

แต่แขนเรียวขาวที่ปรากฏตรงหน้า…ไม่ใช่แขนของเธอ

ผิวขาวซีดกว่าเดิม

เล็บเรียวเล็ก

กำไลทองแดงราคาถูกสั่นกรุ๊งกริ๊ง

หัวใจเต้นแรง

“ข้า…อยู่ที่ไหน…”

เสียงที่หลุดออกมานุ่มและแผ่วกว่าเดิม

หญิงสองคนรีบวิ่งเข้ามา

ใบหน้าแต่งจัด กลิ่นแป้งหอมแรง

“ซูเหยา! เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ ด้วย!”

ซูเหยา?

ชื่อนั้นไม่ใช่ของเธอ

ภาพความทรงจำบางอย่างไหลทะลักเข้ามาในหัว

ห้องโถงประดับโคมแดง

เสียงพิณ

เสียงหัวเราะบุรุษ

เงินตำลึงวางกระทบโต๊ะ

และคำพูดหนึ่งก้องชัด—

“หนี้ของเจ้าอีกสามเดือนต้องใช้คืน ไม่เช่นนั้นจะถูกขายไปต่างเมือง”

ลู่หลินตัวแข็ง

นี่ไม่ใช่กองถ่าย

นี่ไม่ใช่บทละคร

เธอ…ไม่ได้แสดงอยู่

เธอข้ามภพมาอยู่ในร่างหญิงนามว่า “ซูเหยา”

หญิงงามประจำหอนางโลมแห่งเมืองหลวง

เสียงกลองจากชั้นล่างดังขึ้นครื้นเครง

เสียงบุรุษหัวเราะอย่างลามกปะปน

ลู่หลินกำผ้าปูที่นอนแน่น

ดาราอันดับหนึ่งของยุคสมัยใหม่

ตื่นขึ้นมาในร่างหญิงขายตัวที่ติดหนี้ก้อนโต

ริมฝีปากเธอค่อย ๆ ยกยิ้ม

“ดี…”

ดวงตาที่เคยส่องประกายบนพรมแดง บัดนี้เย็นเยียบและเฉียบคม

“ถ้าชีวิตใหม่นี้คือเวที…

ฉันจะเป็นนางเอกที่เขียนบทของตัวเอง”

และนั่นคือจุดเริ่มต้น

ของการทะลุมิติ

และเกมพิชิตหัวใจฮ่องเต้ที่ไม่มีสตรีใดเคียงข้าง