ตอนที่ 6 รางวัลแห่งบัลลังก์มังกร

ข่าวลือเริ่มแพร่กระจายเหมือนไฟลามทุ่ง

เริ่มจากวงสุราของขุนนาง

ต่อไปยังพ่อค้า

แล้วไหลลงมาถึงเรือนบุปผาแดง

ซูเหยานั่งเงียบอยู่มุมห้อง ฟังหญิงงามคนอื่นซุบซิบกัน

“ได้ยินหรือไม่ หากสตรีคนใดทำให้ฮ่องเต้พอพระทัยได้ จะได้รับรางวัลใหญ่”

“รางวัลใหญ่เพียงใด”

“บางคนว่าเป็นทองพันตำลึง บางคนว่าถึงขั้นยกฐานะเข้าวัง”

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้น

“แต่ใครเล่าจะเข้าใกล้พระองค์ได้”

“ตระกูลใหญ่ยังทำไม่ได้เลย”

ซูเหยาหลุบตา ปิดบังประกายในดวงตา

รางวัลใหญ่…

สำหรับคนอื่น อาจหมายถึงเกียรติยศ

แต่สำหรับนาง มันคือ “อิสรภาพ”

คืนนั้นแม่เล้าฮูหยินเหมยเรียกหญิงงามทั้งหมดมารวมตัว

“ตั้งใจฟัง!” นางประกาศเสียงดัง

“ข่าวจากในวังยืนยันแล้ว ราชสำนักกำลังกดดันให้ฮ่องเต้เลือกสตรี หากผู้ใดสามารถสร้างความประทับใจได้ อาจได้รับการเรียกตัวเข้าไปแสดงในงานหลวง”

เสียงฮือฮาดังทั่วห้อง

“เรือนบุปผาแดงต้องไม่แพ้ใคร”

แม่เล้ากวาดสายตามองทีละคน

“โดยเฉพาะเจ้า ซูเหยา”

ซูเหยาก้าวออกมาเล็กน้อย

ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม

“ข้าจะไม่ทำให้เรือนเสียชื่อ”

แต่ในใจ นางกำลังคิดต่างออกไป

หากจะทำให้ฮ่องเต้พอพระทัย

ต้องไม่เหมือนหญิงที่เข้าหาด้วยความทะเยอทะยาน

ต้องแตกต่าง

ต้องเข้าไปในฐานะสิ่งที่พระองค์ “ไม่คาดคิด”

คืนต่อมา เรือนบุปผาแดงจัดงานใหญ่

โคมแดงเพิ่มเป็นสองเท่า

ค่าผ่านประตูแพงกว่าปกติ

ซูเหยาไม่เลือกชุดหรูหรา

แต่สวมอาภรณ์สีขาวเรียบง่าย

เสียงพิณบรรเลงช้า ๆ

แทนที่จะยั่วเย้า นางกลับร้องเพลงโบราณบทหนึ่ง

เนื้อร้องกล่าวถึงผู้ปกครองผู้โดดเดี่ยว

แบกรับภาระแผ่นดินเพียงลำพัง

เสียงของนางอ่อนโยน แต่แฝงความเข้าใจ

หลายคนฟังแล้วนิ่งงัน

ในหมู่แขก มีชายคนหนึ่งนั่งเงียบในมุมมืด

สวมชุดธรรมดา

แต่ท่วงท่านิ่งสงบอย่างคนคุ้นเคยกับอำนาจ

ดวงตาคมกริบจับจ้องเวทีไม่วาง

เมื่อเพลงจบ

ทั้งห้องเงียบชั่วขณะก่อนเสียงปรบมือดังขึ้น

ชายผู้นั้นลุกขึ้นโดยไม่กล่าวคำ

เดินออกไปอย่างไร้เสียง

ซูเหยามองตามแผ่นหลังนั้น

หัวใจเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย

สัญชาตญาณของนักแสดงบอกนางว่า—

ผู้ชายคนนั้นไม่ธรรมดา

อวี้ฉินรีบเข้ามากระซิบ

“แขกเมื่อครู่…มีคนบอกว่าเขามาพร้อมองครักษ์เงา”

ซูเหยาไม่ตอบ

เพียงยิ้มบาง

ข่าวลือเรื่องรางวัลใหญ่กำลังทำให้หญิงทั่วเมืองเคลื่อนไหว

แต่ซูเหยาเลือกเล่นเกมต่างออกไป

หากพระองค์ต้องการความจริงใจ

นางจะมอบความเข้าใจ

หากพระองค์เกลียดการแย่งชิง

นางจะไม่แย่ง

และหากรางวัลคืออิสรภาพ—

นางจะคว้ามันด้วยการทำให้ผู้ที่สูงสุดในใต้หล้า

รู้สึกว่าเขา “ถูกมองเห็น”

ลมกลางคืนพัดแรงขึ้น

โคมแดงไหวราวสัญญาณแห่งพายุที่กำลังก่อตัว

เกมเริ่มร้อนแรงขึ้นแล้ว