ตอนที่ 5 บัลลังก์ที่ว่างเปล่า

คืนหนึ่งหลังการแสดง “ตำนานบุปผากลางหิมะ” ชื่อของซูเหยาถูกพูดถึงในวงสุราของขุนนางมากขึ้นเรื่อย ๆ

ห้องรับรองชั้นบนของเรือนบุปผาแดงเงียบกว่าด้านล่าง

ซูเหยานั่งรินชาให้แขกกลุ่มเล็ก ๆ ที่ยอมจ่ายแพงเพื่อสนทนา

การสนทนาเริ่มจากบทกวี

ลื่นไหลไปสู่การเมืองโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว

“ใต้หล้าตอนนี้สงบดี แต่ราชสำนักกลับไม่สงบ” ขุนนางคนหนึ่งหัวเราะเบา ๆ

“ฮ่องเต้ยังไม่รับสนมสักคน”

ซูเหยาชะงักเพียงเสี้ยววินาที

แต่ใบหน้ายังสงบนิ่ง

“จริงหรือเจ้าคะ” นางถามอย่างแสร้งไม่รู้

“ข้าเคยได้ยินว่าราชสำนักมักคึกคักด้วยวังหลัง”

อีกคนถอนหายใจ

“นั่นล่ะปัญหา ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงปฏิเสธสตรีทุกตระกูลใหญ่”

คำพูดนั้นเหมือนประกายไฟในความมืด

หลังแขกกลับไป ซูเหยาเรียกอวี้ฉินเข้ามา

“ข่าวนี้จริงเพียงใด”

อวี้ฉินพยักหน้า

“ทั้งเมืองรู้กัน แม้จะไม่มีใครกล้าพูดเสียงดัง ฮ่องเต้ทรงไร้สนม ไร้ฮองเฮา”

“เพราะอะไร”

“ได้ยินว่าทรงไม่ไว้ใจสตรีในวังหลัง เคยเกิดเรื่องในรัชกาลก่อน…”

ซูเหยานิ่งคิด

ฮ่องเต้ไร้สนม

หมายความว่าไม่มีใครครองใจ

ไม่มีอำนาจฝ่ายใน

ราชสำนักกำลังกดดัน

และหากมีสตรีคนใดเข้าใกล้พระองค์ได้ก่อน…

โอกาสนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าหนี้สามพันตำลึงจะเทียบ

แต่เส้นทางนี้อันตราย

นางเดินไปยืนที่ระเบียง มองโคมแดงเรียงรายด้านล่าง

จากหญิงในหอคณิกา

จะปีนขึ้นไปถึงระดับบัลลังก์ได้หรือไม่

“หากจะเล่นเกมนี้” นางพึมพำ

“ต้องรู้ทุกอย่างก่อนลงมือ”

วันต่อมา ซูเหยาเริ่มสืบข่าวอย่างแนบเนียน

นางตั้งใจรับแขกที่มีตำแหน่งในราชสำนัก

เลือกฟังมากกว่าพูด

ถามคำถามอย่างแยบคายโดยไม่ให้ใครรู้สึกถูกสอบสวน

ทีละน้อย ภาพของฮ่องเต้เริ่มชัดเจน

พระองค์ทรงหนุ่ม

ทรงเด็ดขาด

ไม่โปรดสุรุ่ยสุร่าย

ไม่ทรงเสด็จเยี่ยมวังหลังบ่อย

และที่สำคัญ—

ทรงปลอมพระองค์ออกตรวจบ้านเมืองเป็นบางครั้ง

ดวงตาซูเหยาวาววับ

“ปลอมพระองค์…”

นั่นหมายความว่า

พระองค์อาจเดินอยู่ในเมืองหลวงโดยไม่มีใครรู้

เรือนบุปผาแดงเป็นสถานที่ที่ข่าวสารไหลเวียนเร็วที่สุด

ขุนนาง นักการค้า แม้แต่องค์รักษ์ชั้นล่าง ต่างเคยมาที่นี่

หากฮ่องเต้เสด็จออกนอกวัง

มีความเป็นไปได้สูงที่ข่าวลือจะผ่านเข้าหอนี้ก่อน

ซูเหยาปิดพัดในมืออย่างมั่นใจ

“ข้าไม่จำเป็นต้องบุกเข้าไปในวัง”

“ข้าจะทำให้พระองค์เดินเข้ามาหาข้าเอง”

อวี้ฉินมองนางด้วยความตกใจ

“เจ้าจะเสี่ยงเช่นนี้จริงหรือ”

ซูเหยายิ้มบาง รอยยิ้มที่ทั้งอ่อนโยนและอันตราย

“ในเมื่อบัลลังก์ว่างเปล่า…

ข้าก็แค่ต้องเป็นคนแรกที่กล้าเดินเข้าไปใกล้มัน”

ลมกลางคืนพัดแรงขึ้น

โคมแดงไหวเอนเหมือนเปลวไฟก่อนลุกโชน

เกมที่เดิมพันด้วยอิสรภาพ

และหัวใจของผู้ปกครองใต้หล้า

ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว