ตอนที่ 4 เวทีใหม่ใต้แสงโคมแดง

ค่ำคืนนี้เรือนบุปผาแดงแน่นขนัดกว่าทุกวัน

โคมสีชาดแขวนเรียงรายสะท้อนแสงทองวูบไหวบนผืนผ้าไหม

เสียงหัวเราะของบุรุษดังระงม

กลิ่นสุราผสมกำยานลอยคลุ้ง

ซูเหยานั่งอยู่หลังฉากผ้าโปร่ง

หัวใจเต้นช้าแต่มั่นคง

สามพันตำลึง

สามเดือน

หากนางใช้วิธีเดิม ไม่มีวันทัน

แต่ลู่หลินรู้ดี—

คนดูไม่ได้จ่ายเงินเพราะความสวยเพียงอย่างเดียว

พวกเขาจ่ายเพื่อ “ความรู้สึก”

“คืนนี้ข้าจะไม่เป็นเพียงหญิงร่ายรำ”

นางพึมพำกับตนเอง

“ข้าจะเป็นเรื่องเล่า”

เมื่อเสียงพิณเริ่มบรรเลง ซูเหยาก้าวออกสู่เวที

แทนที่จะยิ้มหวานอย่างเคย

นางกลับยืนนิ่งกลางแสงโคม

สายตาเศร้าลึก ราวกับแบกรับชะตากรรมทั้งใต้หล้า

เสียงพูดของนางดังขึ้น แผ่วเบาแต่ชัดเจน

“ท่านทั้งหลายเคยได้ยินตำนานบุปผาที่ผลิบานกลางหิมะหรือไม่…”

ทั้งหอเงียบลงทันที

นี่ไม่ใช่รูปแบบเดิม

ไม่ใช่การร่ายรำธรรมดา

นางเริ่มเล่าเรื่องหญิงผู้ถูกทอดทิ้ง

ใช้สายตา น้ำเสียง และจังหวะหยุด

เหมือนกำกับละครด้วยตนเอง

บุรุษหลายคนชะงัก

แก้วสุราหยุดค้างกลางอากาศ

แล้วจึงค่อยเริ่มร่ายรำ

ท่วงท่าไม่หวือหวา

แต่ทุกการหมุน ทุกการยกแขน มีความหมาย

เมื่อจบบท

ห้องโถงเงียบสนิท

ก่อนเสียงปรบมือจะดังลั่น

“งดงาม!”

“นางทำให้ข้าขนลุก!”

แม่เล้าฮูหยินเหมยมองจากชั้นบน

ดวงตาเป็นประกายเงินทอง

คืนนี้ ซูเหยาไม่ได้ขายเพียงร่างกาย

แต่นางขาย “เรื่องราว”

หลังการแสดง

แขกชั้นสูงคนหนึ่งขอพบตัวนางเป็นการส่วนตัว

ซูเหยารู้ดีว่าโอกาสมาถึง

ในห้องรับรองเล็ก

บุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางมองนางอย่างพิจารณา

“เจ้าแตกต่างจากหญิงในหอนี้” เขากล่าว

ซูเหยาก้มศีรษะอย่างพอดี

ไม่ต่ำเกิน ไม่สูงเกิน

“แตกต่างเพียงเพราะข้ารู้ว่าท่านมาที่นี่เพื่อหลีกหนีความวุ่นวาย มิใช่หรือเจ้าคะ”

คำตอบนั้นทำให้ชายผู้นั้นชะงัก

นี่ไม่ใช่คำยั่ว

แต่เป็นคำ “เข้าใจ”

ซูเหยาใช้ทักษะที่เธอสั่งสมมาทั้งชีวิต

อ่านสีหน้า

จับจังหวะคำพูด

รู้ว่าเมื่อใดควรเงียบ และเมื่อใดควรสบตา

คืนนั้น นางทำให้แขกยอมจ่ายเงินเพิ่ม

เพียงเพื่อได้นั่งสนทนาฟังเรื่องเล่าของนาง

เมื่อกลับสู่ห้องพัก

อวี้ฉินรีบเข้ามา

“คืนนี้เจ้าทำเงินได้มากกว่าสามคืนรวมกัน!”

ซูเหยายิ้มบาง

“มนุษย์ทุกคนอยากรู้สึกพิเศษ”

นางกล่าวช้า ๆ

“ข้าเพียงทำให้พวกเขาคิดว่าตนเองถูกเลือก”

นั่นคือศาสตร์ของดารา

และตอนนี้…คืออาวุธของหญิงในหอคณิกา

ข่าวเริ่มแพร่ไปทั่วเมืองหลวง

มีหญิงงามผู้เล่าเรื่องจนทำให้บุรุษน้ำตาคลอ

ชื่อ “ซูเหยา” ค่อย ๆ ถูกพูดถึงในหมู่ขุนนาง

แม่เล้าเริ่มจัด “คืนพิเศษ” โดยคิดค่าผ่านประตูสูงขึ้น

แผนกำลังเดินหน้า

แต่ซูเหยารู้ดี

นี่เป็นเพียงก้าวแรก

หากจะหลุดพ้นจากหนี้

นางต้องทำให้คนทั้งเมืองรู้จักชื่อของตน

และเมื่อวันนั้นมาถึง

แม้แต่ผู้ที่อยู่เหนือบัลลังก์มังกร

ก็อาจต้องหันมามอง