ตอนที่ 2 ตลาดพนันหินและการพบกันครั้งแรก - 3

คนในตลาดที่กำลังมุงดูหินต่างแตกฮือ หลบทางกันจ้าละหวั่นราวกับฝูงหนูเห็นพญาเหยี่ยว เสียงต่อรองราคาที่เคยดุเดือดเงียบกริบลงทันตาเห็น แม้แต่เครื่องตัดหินที่กำลังทำงานอยู่ก็ยังถูกช่างตัดหินรีบปิดสวิตช์กะทันหัน บรรยากาศรอบด้านที่เคยร้อนระอุพลันตกอยู่ในความเงียบสงัดที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ประตูรถถูกผลักออก รองเท้าบูทหนังแท้สีดำขลับก้าวลงมาเหยียบพื้นดินลูกรังอย่างหนักแน่น ตามมาด้วยร่างสูงโปร่งทว่าอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อโค้ทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต

หยางจื่อเซวียนคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหยาง ตระกูลผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในวงการค้าหยกแห่งเมืองหลวง ผู้ซึ่งได้รับฉายาว่ามัจจุราชหน้าหยก ได้เดินทางลงมาบุกเบิกตลาดชายแดนด้วยตัวเอง!

ทันทีที่เขาปรากฏตัว รัศมีกดดันเยือกเย็นก็แผ่ซ่านออกมารอบทิศทาง อากาศที่เคยร้อนอบอ้าวในเดือนพฤษภาคมคล้ายจะลดฮวบลงหลายองศาจนผู้คนรอบข้างเผลอลูบแขนตัวเองด้วยความหนาวสั่น ใบหน้าของหยางจื่อเซวียนหล่อเหลาไร้ที่ติราวกับเทพบุตรที่หลุดออกมาจากภาพวาด คิ้วกระบี่พาดเฉียง จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบเม้มสนิท

แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตา และต้องก้มหน้าหลบด้วยความหวาดหวั่นคือ นัยน์ตาสีรัตติกาลที่ลึกล้ำและเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี มันเป็นดวงตาของคนที่เคยผ่านความเป็นความตาย เป็นดวงตาของมัจจุราชที่สามารถสั่งเป็นสั่งตายผู้อื่นได้โดยไม่กะพริบตา

"นายน้อยตลาดที่นี่มีแต่หินขยะทั้งนั้น พวกเราไปที่ลานประมูลใต้ดินของพวกตระกูลเฉินดีไหมครับ" ชายฉกรรจ์ชุดดำที่ทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ด เดินตามหลังมาค้อมศีรษะกระซิบถามอย่างนอบน้อม

หยางจื่อเซวียนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท กวาดสายตาดุดันมองไปรอบตลาดเพียงปราดเดียว ความเบื่อหน่ายและดูแคลนฉายชัดในแววตาดำขลับ

"ไร้สาระ ขยะก็คือขยะ ต่อให้ไปประมูลใต้ดิน ขยะก็ไม่เปลี่ยนเป็นทองคำขึ้นมาได้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเย็นชาจนบาดลึกเข้าไปในกระดูก ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องมาเสียเวลาในสถานที่สกปรกและเต็มไปด้วยพวกตาขาวเช่นนี้ เขาเตรียมจะหมุนตัวกลับขึ้นรถจี๊ปเพื่อกลับที่พัก ทว่าในจังหวะนั้นเอง หางตาขวาของเขากลับสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง

ในขณะที่ผู้คนนับหมื่นในตลาดต่างยืนตัวสั่นงันงก ก้มหน้าหลบสายตาเขาด้วยความหวาดกลัว หรือไม่ก็กำลังหน้าดำคร่ำเครียดจ้องมองก้อนหินของตัวเองราวกับคนโง่งม กลับมีเงาร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งในมุมอับของตลาด ที่ไม่ได้ให้ความสนใจกับการมาถึงของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

มู่หลานในชุดซอมซ่อกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าร้านที่ซอมซ่อพอกัน เธอกำลังใช้แขนเสื้อที่ขาดวิ่นเช็ดคราบโคลนออกจากหินรองขาโต๊ะ สีดำเมี่ยมอย่างตั้งอกตั้งใจ ราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงแค่หินก้อนนั้น และรถจี๊ปคันโตของเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ

ทว่าสิ่งที่ทำให้ฝีเท้าของหยางจื่อเซวียนต้องหยุดชะงักราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้ ไม่ใช่ความใจกล้าของเธอ แต่คือสายตาของหญิงสาวคนนั้นเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย

มันไม่ใช่สายตาของนักพนันที่สิ้นหวัง ไม่ใช่สายตาของคนโลภที่หน้ามืดมัวดิน แต่เป็นสายตาที่ลึกล้ำ สงบเยือกเย็น และเปล่งประกายความมั่นใจอย่างประหลาด มุมปากของเธอยกยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความทระนงและเย่อหยิ่ง ราวกับกุมความลับของสวรรค์เอาไว้ในกำมือ!

นัยน์ตาสีรัตติกาลของมัจจุราชหน้าหยกหรี่ลงเล็กน้อย คลื่นความสนใจบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกกับสตรีคนใดมาก่อน ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในส่วนลึกของหัวใจที่ด้านชา

'ผู้หญิงคนนั้น...' หยางจื่อเซวียนหรี่ตาลง รอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็นผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก

'ท่ามกลางฝูงแกะที่หวาดกลัว เธอกลับกำลังมองหินขยะ ด้วยสายตาของนักล่า'