ตอนที่ 5: เงินก้อนโตและการเดิมพันศักดิ์ศรี

แสงสีม่วงลาเวนเดอร์ที่ส่องประกายวาววับภายใต้แสงไฟนีออนนั้นงดงามจนสะกดทุกสายตา มันคือ 'หยกม่วงเนื้อน้ำแข็ง' ที่มีความบริสุทธิ์สูง เนื้อหยกฉ่ำวาวราวกับมีน้ำหล่อเลี้ยง และสีม่วงนั้นก็สม่ำเสมอทั่วทั้งก้อน เป็นระดับที่หาได้ยากยิ่งในรอบหลายปี

"ม่วงมาจากบูรพาทิศ! (จื่อชี่ตงไหล - สุภาษิตจีนหมายถึงโชคลาภวาสนา)" ชายชราคนหนึ่งในฝูงชนอุทานออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ "นี่มันของมงคลชั้นเลิศ!"

ความเงียบที่เคยปกคลุมลานประมูลถูกแทนที่ด้วยเสียงฮือฮาอึกทึก บรรดาพ่อค้าหยกและเซียนพนันต่างพากันเบียดเสียดเข้ามาใกล้ เพื่อยลโฉมหยกงามที่ซ่อนอยู่ในเปลือกหินอัปลักษณ์นั่น

หลี่หมิงยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้บิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ เขาจ้องมองหยกสีม่วงนั่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและไม่อยากจะเชื่อ เป็นไปไม่ได้! เขาตะโกนก้องในใจ หินผิวคางคกที่มีรอยร้าวผ่ากลางแบบนั้น จะมีหยกเนื้อน้ำแข็งอยู่ได้ยังไง? มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญ! นังเด็กนี่แค่โชคดีเท่านั้น!

หลิวเย่ว์ไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตของคุณชายหลี่ เธอหันไปหาช่างตัดหินแล้วสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ลุงช่างคะ ช่วยเจียรเปลือกที่เหลือออกให้หมด ระวังอย่าให้กินเนื้อหยกนะคะ"

ช่างตัดหินพยักหน้ารัวๆ มือไม้สั่นด้วยความตื่นเต้น เขาค่อยๆ บรรจงเจียรเปลือกหินสีเทาออกทีละน้อย เผยให้เห็นเนื้อหยกสีม่วงขนาดเท่ากำปั้นเด็กที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

เมื่อทำความสะอาดเสร็จ หยกก้อนนั้นก็วางเด่นอยู่บนถาดกำมะหยี่สีแดง ส่งประกายล้อแสงไฟระยิบระยับ

"หนูน้อย! ลุงให้ 5,000 หยวน! ขายให้ลุงเถอะ!" พ่อค้าคนหนึ่งตะโกนขึ้นเป็นคนแรก

"5,000 หยวน? แกฝันกลางวันอยู่รึไง!" อีกเสียงหนึ่งสวนขึ้นทันที "ของดีขนาดนี้ เอาไปแกะสลักเจ้าแม่กวนอิมขายได้เป็นแสน! หนู อาแปะให้ 8,000 หยวน!"

"10,000 หยวน!" "12,000 หยวน!"

ราคาพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับติดจรวด ในยุค 80 เงิน 10,000 หยวน หรือที่เรียกกันว่า "เศรษฐีหมื่นหยวน" นั้นถือว่าเป็นความร่ำรวยระดับมหาศาล สามารถซื้อบ้านหลังใหญ่ในเมืองได้สบายๆ แต่ตอนนี้ ก้อนหินที่หลิวเย่ว์ซื้อมาด้วยราคาเพียง 100 หยวน กลับมีมูลค่าพุ่งสูงเกินหมื่นหยวนไปแล้ว!

จ้าวอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปได้ เขาหันมามองหลิวเย่ว์เหมือนมองสัตว์ประหลาด "นี่เธอ เธอกลายเป็นเศรษฐีในพริบตาเดียวเลยเหรอ?"

หลิวเย่ว์ยิ้มบางๆ ไม่ได้ตื่นเต้นไปกับตัวเลขเหล่านั้น เธอรู้ดีว่ามูลค่าที่แท้จริงของมันไปได้ไกลกว่านี้ "ยังมีใครให้มากกว่า 15,000 หยวนไหมคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่แววตานั้นนิ่งสงบราวกับบ่อน้ำลึก

"20,000 หยวน!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน ผู้คนแหวกทางออกให้ชายวัยกลางคนสวมชุดสูทดูภูมิฐานเดินเข้ามา เขาคือเถ้าแก่ร้านเครื่องประดับ 'จินยู่ถัง' ร้านทองที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมือง

"แม่หนู ลุงให้ 20,000 หยวน จ่ายสดเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องรอเช็ค" เถ้าแก่ร้านจินยู่ถังยิ้มอย่างใจดี แต่สายตาจ้องมองหยกตาเป็นมัน

หลิวเย่ว์ประเมินราคาในใจ 20,000 หยวนในยุคนี้ถือว่าสมน้ำสมเนื้อ แม้ในอีกสิบปีข้างหน้ามันจะมีค่าเป็นล้าน แต่ตอนนี้เธอต้องการเงินสดด่วนเพื่อไปตั้งตัว "ตกลงค่ะคุณลุง 20,000 หยวน ดีล!"

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง การซื้อขายหินหยกราคาสองหมื่นหยวนในตลาดมืดไม่ใช่เรื่องที่จะเห็นได้บ่อยๆ

เถ้าแก่สั่งให้ลูกน้องหยิบกระเป๋าหนังสีดำออกมา เปิดออกเผยให้เห็นธนบัตรใบละ 10 หยวน มัดเป็นปึกๆ อัดแน่นอยู่เต็มกระเป๋า กลิ่นหอมของเงินกระดาษอบอวลไปทั่ว หลิวเย่ว์รับเงินมานับอย่างคล่องแคล่วว่องไว ท่าทางการนับเงินของเธอดูเป็นมืออาชีพจนผู้ใหญ่หลายคนยังต้องอาย

เมื่อนับครบ เธอก็จัดการห่อเงินทั้งหมดด้วยหนังสือพิมพ์เก่าๆ แล้วยัดใส่กระเป๋านักเรียนใบน้อยจนตุง

"เอาล่ะ" หลิวเย่ว์ดึงธนบัตรใบละ 10 หยวนออกมา 10 ใบ (รวมเป็น 100 หยวน) แล้วหันไปหาจ้าวอี้ ยัดเงินใส่มือเขา "คืนเงินต้น ขอบใจมากนะหุ้นส่วน"

จ้าวอี้ก้มลงมองเงินในมือ แล้วเงยหน้ามองหลิวเย่ว์ สลับกับกระเป๋านักเรียนตุงๆ ของเธอ "แค่คืนเงินต้นเหรอ? เธอได้กำไรตั้งสองหมื่น!" เขาโวยวายแก้เขิน "ฉันเป็นคนออกทุนนะ! อย่างน้อยก็เลี้ยงข้าวสักมื้อสิ!"

"ได้สิ ไว้เจอกันที่ภัตตาคารรุ่ยเซียง ฉันเลี้ยงไม่อั้น" หลิวเย่ว์หัวเราะร่า "แต่วันนี้ฉันต้องรีบกลับ"

"เดี๋ยวก่อน!"

เสียงตะคอกอันเกรี้ยวกราดดังขัดจังหวะ หลี่หมิงเดินก้าวเข้ามาขวางทางหลิวเย่ว์ สายตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธและความอับอายที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนฉีกหน้าท่ามกลางฝูงชน "คิดจะหนีไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ นังเด็กเหลือขอ!"

หลิวเย่ว์หุบยิ้มทันที เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มร่างสูงกว่าด้วยสายตาเย็นชา "หนี? ฉันซื้อของ จ่ายเงิน ขายของ รับเงิน ทุกอย่างถูกต้องตามกฎตลาด คุณชายหลี่มีปัญหาอะไรไม่ทราบคะ? หรือว่าเสียดายที่ไม่ได้กลืนหินลงท้องตามสัญญา?"

เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากฝูงชน หลี่หมิงหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เขาชี้หน้าหลิวเย่ว์นิ้วสั่นระริก "แก แกมันก็แค่แมวตาบอดเจอหนูตาย! หินก้อนนั้นมันเป็นแค่ความผิดพลาด! แกไม่มีความรู้อะไรเรื่องหยกสักนิด มีแค่ดวงดีเท่านั้นแหละ!"

"ดวงก็ถือเป็นฝีมืออย่างหนึ่งนะคะ" หลิวเย่ว์ตอบกวนๆ

"ถ้าแกแน่จริง มาพนันกันอีกรอบไหมล่ะ!" หลี่หมิงท้าทายเสียงดังลั่น เพื่อกู้หน้าคืน "คราวนี้เรามาวัดกันด้วยฝีมือจริงๆ! เลือกหินคนละก้อน ใครได้หยกมูลค่าสูงกว่าชนะ! เดิมพันด้วยเงินทั้งหมดที่แกเพิ่งได้มา!"

ฝูงชนเริ่มส่งเสียงเชียร์ การดวลกันระหว่างทายาทตระกูลหลี่ กับเด็กหญิงผู้โชคดี เป็นละครฉากใหญ่ที่น่าดูชม

จ้าวอี้รีบดึงแขนหลิวเย่ว์ "อย่าไปบ้าจี้ตามมันนะ! หลี่หมิงมันโตมาในบ่อหยก มันดูหยกเก่งกว่าที่นายคิด เงินสองหมื่นนั่นเก็บไว้ให้แม่เธอเถอะ!"

หลิวเย่ว์มองมือของจ้าวอี้ที่จับแขนเธอแน่น แววตาของเด็กหนุ่มมีความเป็นห่วงเจืออยู่จริงๆ เธอยิ้มมุมปาก "ไม่ต้องห่วง เงินของฉัน ใครก็เอาไปไม่ได้ ถ้าฉันไม่ให้"

เธอหันกลับไปหาหลี่หมิง "ได้! ฉันรับคำท้า แต่ถ้าฉันชนะ นอกจากเงินเดิมพัน 20,000 หยวนที่คุณต้องจ่ายฉันแล้ว ฉันขอให้คุณกราบขอโทษที่ดูถูกฉันเมื่อกี้ ต่อหน้าทุกคนที่นี่!"

หลี่หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ความหยิ่งยโสทำให้เขาพยักหน้า "ได้! แต่ถ้าแกแพ้ แกต้องคืนเงิน 20,000 หยวนนั่นมา และต้องคลานลอดหว่างขาฉันออกจากตลาดนี้ไป!"

ข้อตกลงอันโหดเหี้ยมถูกประกาศก้อง หลี่หมิงแสยะยิ้มมั่นใจ เขาเดินตรงไปยังโซน 'หินไฮโซ' ซึ่งเป็นหินที่ถูกคัดเกรดมาแล้ว ราคาสูงลิ่ว ก้อนละไม่ต่ำกว่าพันหยวน สายตาของหลี่หมิงเฉียบคม เขาเลือกหยิบหินขนาดเท่าลูกฟุตบอลที่มีผิว 'ทรายดำ' ซึ่งเป็นลักษณะของหินชั้นดีจากเหมืองเหล่าผาก่านผิวทรายแน่นละเอียด มีแต้มสีเขียวปรากฏที่ผิวชัดเจน "ก้อนนี้ราคา 3,000 หยวน! ฉันเอาอันนี้!"

เซียนพนันต่างพยักหน้าชมเชย "สายตาเฉียบคม! หินผิวทรายดำจากเหมืองเก่า มีโอกาสสูงมากที่จะเจอหยกสีเขียวสด" "คุณชายหลี่เอาจริงแล้ว เด็กนั่นไม่รอดแน่"

หลิวเย่ว์มองดูหินของหลี่หมิงด้วยดวงตาพิเศษ แสงสีเขียวสว่างวาบออกมาจากหินก้อนนั้น ใช่ ข้างในมีหยกสีเขียวเนื้อดีอยู่จริง มูลค่าน่าจะราวๆ 30,000 - 40,000 หยวน ไม่เลว หลิวเย่ว์คิดในใจ แต่น่าเสียดาย ที่คู่แข่งของคุณคือฉัน

เธอเดินแยกตัวออกไป ไม่ได้ไปที่โซนหินแพง แต่กลับเดินไปที่กอง 'หินกิโล' (หินชั่งกิโลขายราคาถูก) ที่วางกองพะเนินอยู่มุมสุด เธอแสร้งทำเป็นเดินสะดุด แล้วเอามือไปแตะหินก้อนหนึ่งที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวเหมือนหัวมันฝรั่ง ผิวสีเหลืองซีดดูแห้งผาก

"วูบ!" ทันทีที่สัมผัส แสงสีแดงเพลิงสว่างจ้าจนเธอต้องหยีตา ไม่ใช่สีแดงธรรมดา แต่มันคือ 'หยกแดงเลือดนก' ที่หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร! แถมเนื้อข้างในยังใสกระจ่างดุจแก้ว

หลิวเย่ว์หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอก หยกแดงเนื้อแก้ว! นี่มันสมบัติระดับตำนาน!

เธอหยิบหินหัวมันฝรั่งก้อนนั้นขึ้นมา แล้วเดินกลับไปที่แท่นประลอง "ฉันเอาก้อนนี้ค่ะ ราคาชั่งกิโล 50 หยวน"

เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วบริเวณ "ฮ่าๆๆๆ! นังหนูนี่คงหมดมุกแล้วจริงๆ ไปหยิบหินหัวมันเน่ามาทำไม!" "จบเห่แล้ว สงสัยต้องคลานลอดหว่างขาจริงๆ"

หลี่หมิงมองหินในมือหลิวเย่ว์แล้วหัวเราะจนตัวงอ "นั่นมันขยะชัดๆ! แกเตรียมตัวคลานได้เลย!"

หลิวเย่ว์วางหินลงบนแท่นตัดอย่างทะนุถนอม เธอมองหน้าหลี่หมิงด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสันหลัง "คุณชายหลี่ หัวเราะทีหลังดังกว่าเสมอ เคยได้ยินไหม?"

"ผ่าของฉันก่อน!" หลี่หมิงสั่งช่าง

ช่างจัดการผ่าหินของหลี่หมิง และเป็นไปตามคาด หยกสีเขียวสดเนื้อดีปรากฏออกมา เรียกเสียงปรบมือเกรียวกราว "มูลค่าประเมิน 45,000 หยวน!" ผู้เชี่ยวชาญประกาศ

หลี่หมิงยืดอกอย่างผู้ชนะ "เห็นไหม! นี่คือฝีมือ! จ่ายเงินมาซะ แล้วลงไปคลาน!"

จ้าวอี้หน้าซีดเผือด รีบกระซิบ "หลิวเย่ว์ ฉันมีเงินเก็บอยู่หมื่นกว่า เดี๋ยวฉันช่วยออกให้ เธอไม่ต้องคลานนะ"

หลิวเย่ว์หันไปยิ้มให้จ้าวอี้ "เก็บเงินนายไว้เถอะ เพราะคนที่จะต้องเสียเงิน ไม่ใช่ฉัน"

เธอหันไปพยักหน้าให้ช่างตัดหิน "ลุงคะ ก้อนนี้อย่าผ่ากลางนะ เดี๋ยวมันจะเสียหาย ให้ค่อยๆ 'ขัด' ผิวออกทีละนิด เริ่มจากตรงหัวนี่เลย"

ช่างตัดหินส่ายหน้าอย่างระอาใจ แต่ก็ยอมทำตาม เสียงเครื่องขัดดัง วี๊ดดดด!

ฝุ่นหินสีเหลืองปลิวว่อน วินาทีต่อมา ช่างตัดหินก็ชะงักมือ ร้องเสียงหลง "เอ๊ะ! ทำไม ทำไมน้ำที่ขัดออกมาถึงเป็นสีแดง?"

เขาหยิบกระบอกฉีดน้ำ ฉีดล้างฝุ่นออก ทันใดนั้น แสงสีแดงเพลิงก็สาดส่องออกมาจากจุดที่ขัด! มันแดงฉานราวกับโลหิต แดงจนแสบตา แดงจนทำให้หยกสีเขียวของหลี่หมิงดูจืดชืดไปเลย!

"หยกแดง!" "แถมยัง ใสจนมองเห็นนิ้วมือข้างหลัง! เนื้อแก้ว!" "หยกแดงเนื้อแก้ว! สวรรค์! นี่มันของในตำนาน!"

ทั้งตลาดแตกตื่นโกลาหลยิ่งกว่าตอนหยกม่วง หยกแดงนั้นหายากมาก และส่วนใหญ่เนื้อจะหยาบ แต่หยกแดงเนื้อแก้วแบบนี้ มันคือสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้! ถ้าจะตีราคา อย่างต่ำต้องเริ่มต้นที่ 100,000 หยวน!

หลิวเย่ว์ยืนกอดอก มองดูหน้าของหลี่หมิงที่ตอนนี้ซีดเผือดจนไร้สีเลือด ขาทั้งสองข้างสั่นเทา เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ เขา แล้วกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

"45,000 หยวนของนาย เทียบกับหยกแดงเนื้อแก้วก้อนนี้ คงเป็นได้แค่เศษหินปูถนน" "เอาล่ะคุณชายหลี่ จ่ายเงินมา 20,000 หยวน แล้วก็กราบขอโทษฉันซะดีๆ"