บทที่ 3 สะใภ้บ้านจาง (1/2)

สะใภ้บ้านจาง (1/2)

ที่หมู่บ้านหนี่จวงเมื่อห้าสิบปีที่แล้ว หมู่บ้านหนึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมณฑลเสฉวนซึ่งค่อนข้างยากจน คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างทำงานที่คอมมูนมีส่วนน้อยที่จะไปรับจ้างหรือว่าทำงานอย่างอื่นในเมือง ด้วยสังคมสมัยนั้นยังไม่เปิดกว้างชาวบ้านเหล่านี้จึงไม่ค่อยมีทางเลือกสักเท่าไร จะทำมาค้าขายขายอะไรก็เป็นเรื่องยากไปหมด อีกทั้งเศรษฐกิจก็ไม่ค่อยจะดี

เว่ยเถียนเถียนหญิงสาวหน้าตางดงามผิวพรรณผุดผ่องราวกับลูกคุณหนูแต่ต้องทนทุกข์กับชีวิตที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องเจอ เธอต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวสามีที่ไม่สนใจทำงานทำการใด ๆ นอกจากการใช้จ่ายเงินของเธอไปวัน ๆ

วันหนึ่งเว่ยเถียนเถียนกลับมาจากคอมมูนหลังจากทำงานเก็บผักมาตลอดทั้งวัน เธอเดินเข้าบ้านด้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายของเธออ่อนแรงจากการทำงานหนักบนแปลงผักกลางแดด แสงแดดที่แผดเผาทำให้ผิวที่เคยขาวนวลกลายเป็นคล้ำขึ้นและหยาบกร้าน แต่เธอยังต้องอดทนเพื่อครอบครัวที่เธอได้ถูกบังคับให้ดูแล

เมื่อเปิดประตูเข้าบ้านสิ่งแรกที่เธอเห็นคือแม่สามีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น แม่สามีของเธอเป็นหญิงวัยกลางคนที่มีหน้าตาหยิ่งยโส เธอสวมเสื้อผ้าอย่างดีแตกต่างจากเว่ยเถียนเถียนที่แต่งตัวอย่างเรียบง่ายเพราะต้องประหยัดเงินทุกบาททุกสตางค์ที่มีเอาไว้ให้ได้นานที่สุด

“กลับมาแล้วเหรอ” แม่สามีถามเสียงเรียบแต่สายตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง

“ค่ะ กลับมาแล้ว” เว่ยเถียนเถียนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“มีเงินหรือเปล่า” แม่สามีถามต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกดดัน

“แม่จะเอาไปทำอะไรคะ เมื่อวานก็ขอไปรอบหนึ่งแล้ว” เว่ยเถียนเถียนถามกลับ น้ำเสียงของเธอเริ่มไม่พอใจเล็กน้อย

“จะเอาไปซื้อของเข้าบ้าน จะถามมากทำไม บอกให้เอามาก็เอามาสิ” แม่สามีกล่าวเสียงเข้ม

คำพูดของแม่สามีทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกดดันเข้าไปอีก เธอรู้ดีว่าเงินที่มีร่อยหรอลงทุกวันแต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของแม่สามี

“ได้ค่ะ” เว่ยเถียนเถียนตอบมือก็ล้วงเอาเงินที่อยู่ในกระเป๋าออกมา

แม่สามีหันไปมองเว่ยเถียนเถียนอย่างพอใจ “ก็ดี คราวหลังอย่าถามมากความอีก ฉันเอาเงินไปก็ซื้อของมาให้ทุกคนในบ้านทั้งนั่นแหละ แล้วก็อย่าลืมทำงานบ้านให้เรียบร้อยด้วย ฉันไม่ชอบให้บ้านรก”

เว่ยเถียนเถียนพยักหน้ารับคำอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็เดินไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น แม้จะเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งวันแต่เธอก็ยังต้องทำหน้าที่ภรรยาและลูกสะใภ้ต่ออยู่ดี

ความจริงแล้วเว่ยเถียนเถียนเติบโตมาในครอบครัวที่มั่งคั่งและมีฐานะดีในเซี่ยงไฮ้ บ้านของเธอเป็นคฤหาสน์หรูหราตั้งอยู่ในย่านที่เต็มไปด้วยผู้คนมีหน้ามีตาในสังคม พ่อของเธอเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ส่วนแม่ของเธอเป็นผู้หญิงที่งดงามและมีจิตใจดี เว่ยเถียนเถียนไม่เคยขาดสิ่งใดเลยในชีวิต ทุกอย่างที่เธอต้องการเพียงแค่พูดออกมาพ่อแม่ก็จะหามาให้ทันที ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยความสุขสบายและอบอุ่นในอ้อมกอดของครอบครัวที่รักเธออย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตามทุกสิ่งทุกอย่างกลับพลิกผันเมื่ออุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น พ่อแม่ของเว่ยเถียนเถียนประสบอุบัติเหตุรถยนต์ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางกลับบ้านจากงานเลี้ยงสำคัญในคืนหนึ่ง พวกเขาจากไปอย่างกะทันหันทิ้งให้เธอซึ่งยังคงเป็นเพียงเด็กสาวที่ไม่มีความพร้อมจะเผชิญกับโลกภายนอกต้องตกอยู่ในความโศกเศร้าและความว่างเปล่าที่ไม่มีสิ้นสุด

ก่อนที่พ่อกับแม่จะจากไปพวกเขาได้ฝากฝังเธอไว้กับลูกน้องคนสนิทที่ไว้ใจ เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าชีวิตของเธอจะเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใดหลังจากนั้น คนสนิทของพ่อแม่ที่รับเธอไว้ในความดูแลคือบิดาของสามี สามีของเธอชื่อจางกวนหย่ง ชายหนุ่มที่ตอนแรกดูเหมือนเป็นคนอ่อนโยนและมีน้ำใจ เขาทำให้เธอรู้สึกมั่นใจว่าจะปลอดภัยและได้รับการดูแลอย่างดี