บทที่ 2 หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น (2/2)

หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น (2/2)

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปเธอยังคงนั่งทำงานด้วยความตั้งใจ แสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานเป็นแหล่งแสงสว่างเดียวที่มีในห้องขณะนี้ เจินเหยารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าแต่ก็ถอดใจไม่ได้ สมองของเธอหมุนไปพร้อมกับข้อมูลและทฤษฎีต่าง ๆ ที่ต้องเขียนลงไป

ช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมาเจินเหยาดำเนินชีวิตที่เต็มไปด้วยความเครียดและความกดดัน เธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำงานและการเรียนซึ่งเป็นสิ่งที่เธอถือว่าเป็นเป้าหมายสำคัญที่สุดในชีวิตตอนนี้ ทั้งสองอย่างต้องใช้พลังงานอย่างมากทำให้เจินเหยาแทบไม่มีเวลาเหลือสำหรับการดูแลตัวเอง

ทุกเย็นหลังจากทำงานเสร็จเธอจะกลับมาบ้านและเริ่มทำวิทยานิพนธ์ต่อทันที บ่อยครั้งที่เจินเหยานั่งทำงานจนลืมเวลา ข้าวปลาไม่ยอมกิน นอนพักเพียงไม่กี่ชั่วโมงแล้วก็ตื่นมาทำงานต่อเป็นวัฏจักร ร่างกายของเธอเริ่มเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้จึงไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองหยุดพัก

เช้าวันหนึ่งหลังจากคืนที่เธอทำวิทยานิพนธ์จนโต้รุ่ง เจินเหยาก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เกินกว่าจะบรรยายได้ แต่เธอก็ยังคงลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานและเตรียมตัวไปทำงานที่บริษัทเหมือนเช่นทุกวัน เธอเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนชุด ในขณะที่เธอกำลังอาบน้ำอยู่นั้นความปวดหัวที่เธอเคยรู้สึกมาก่อนหน้านี้เริ่มรุนแรงขึ้น

"ทำไมถึงปวดหัวขนาดนี้" เจินเหยาพึมพำกับตัวเองขณะที่น้ำไหลรดผ่านใบหน้าและไหล่ ความรุนแรงของอาการปวดหัวทำให้เธอต้องเอามือจับศีรษะพยายามบรรเทาความเจ็บปวดแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลย เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างหมุนรอบตัวเอง ภาพที่เห็นเริ่มพร่ามัวและเสียงในหัวก็เหมือนจะดังก้องขึ้นมา

เธอรีบปิดน้ำแล้วพยุงตัวออกจากห้องน้ำอย่างยากลำบาก ขาเริ่มอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว จากนั้นก็เดินโซเซไปที่เตียงนอนและทิ้งตัวลงนั่ง พยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อให้ร่างกายสงบลง แต่ความปวดหัวกลับรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้เธอรู้สึกว่าทนไม่ไหวอีกต่อไป

"นี่มันอะไรกันเนี่ย..." เธอพูดด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยินเองขณะที่พยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ใกล้ ๆ ตั้งใจจะโทรเรียกรถพยาบาลเพราะรู้สึกว่าตัวเองอาจจะเป็นอะไรที่มากกว่าความเหนื่อยล้าธรรมดา

มือของเจินเหยาสั่นขณะที่กดเบอร์โทรฉุกเฉิน ร่างกายเริ่มไม่มีแรงที่จะประคองตัวเองอีกต่อไป ความรู้สึกเหมือนหัวจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ทำให้แทบไม่สามารถคิดอะไรได้อีก เธอกดหมายเลขโทรออกและยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู แต่ก่อนที่จะพูดอะไรได้ก็รู้สึกว่าความมืดมิดค่อย ๆ กลืนกินสติไปจนหมดสิ้น

เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลที่รับสายได้ยินเสียงการโทรเข้ามา แต่ไม่มีเสียงพูดจากเจินเหยา พวกเขาพยายามเรียกและถามชื่อหรือที่อยู่ของผู้ที่โทรมา แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นความเงียบสงัด ซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกกังวลว่าผู้ที่โทรมาอาจจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

"สวัสดีค่ะ…มีเรื่องเร่งด่วนอะไรให้ช่วยเหรอคะ" เจ้าหน้าที่พูดคำนี้ซ้ำอยู่หลายครั้ง

เจินเหยานอนหมดสติอยู่บนเตียง โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือหล่นลงบนพื้นห้อง เธอไม่สามารถรับรู้ได้อีกต่อไป ร่างกายที่เคยแข็งแรงและเต็มไปด้วยพลังงานตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงเงาของตัวตนเดิมที่กำลังลอยลับไปในความมืด

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเจินเหยาอยู่ในสภาพใด ไม่มีใครมาช่วยเธอในเวลานั้น ความเงียบงันและความเหน็บหนาวเข้ามากลืนกินห้องเล็ก ๆ สติสัมปชัญญะของเจินเหยาเริ่มหลุดลอยออกไปเรื่อย ๆ เหมือนกับตกลงไปในความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีเสียงใด ๆ เพียงแต่ความรู้สึกเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าที่ทับถมเข้ามาเท่านั้น

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นทีมกู้ภัยของโรงพยาบาลได้รับแจ้งจากศูนย์ว่ามีสายโทรศัพท์ที่น่าสงสัยมาจากเบอร์โทรศัพท์ของเจินเหยา พวกเขาเร่งออกไปยังสถานที่ตามที่ได้รับแจ้งเพื่อหาผู้ที่อาจจะประสบเหตุการณ์ฉุกเฉิน ในขณะที่ทางโรงพยาบาลก็พยายามติดต่อไปยังเบอร์โทรศัพท์นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ยังไม่มีใครตอบรับ

ในขณะที่ร่างกายของเจินเหยาเริ่มเข้าสู่สภาวะไม่รู้สึกตัวอีกต่อไป ประตูห้องของเธอถูกเปิดออกโดยทีมกู้ภัยที่รีบรุดเข้ามาตามการแจ้งเหตุ พวกเขาพบหญิงสาวนอนหมดสติอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวและไม่มีสัญญาณของการตอบสนองใด ๆ

"เธอไม่หายใจแล้ว" หนึ่งในทีมกู้ภัยตะโกนขึ้นอย่างเร่งรีบ ขณะที่คนอื่น ๆ พยายามทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างทำงานอย่างเร่งรีบเพื่อพยายามช่วยชีวิตเธอ

เจินเหยาในขณะนี้เหมือนจะหลุดพ้นจากความรู้สึกเจ็บปวดทั้งหมด ร่างกายของเธอไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวอีกต่อไป ทุกอย่างเงียบสงัดและไม่มีเสียงรบกวน ทุกความคิดและความรู้สึกเริ่มจางหายไปเหมือนกับแสงไฟที่ค่อย ๆ ดับลง

ความรู้สึกสุดท้ายที่เธอรู้สึกคือการหลุดพ้นจากโลกที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เสียงต่าง ๆ ค่อย ๆ หายไปในระยะไกล ขณะที่เธอจมดิ่งลงไปในความเงียบงันที่ไม่มีที่สิ้นสุด