ตอนที่ 3 ปฏิวัติการแต่งตัว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนหรู พราวลุกขึ้นมาด้วยความสดชื่นผิดกับทุกวันที่ผ่านมา หากเป็นพราวคนเดิม ป่านนี้คงรีบตื่นมาทำมื้อเช้าประคองหัวใจรอคอยว่า "เจ้าชีวิต" อย่างคเชนทร์จะยอมทานฝีมือเธอไหม แต่วันนี้พราวเลือกที่จะสั่งมื้อเช้าสุดหรูจากโรงแรมระดับห้าดาวมาส่งถึงที่

เธอนั่งจิบน้ำส้มคั้นสดอยู่บนโต๊ะอาหาร ในจังหวะที่คเชนทร์เดินออกมาจากห้องทำงานด้วยสภาพใบหน้าเคร่งเครียด เขาไม่ได้กลับไปค้างที่อื่น แต่ก็นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะภาพพราวในชุดเดรสสีดำนั่นวนเวียนอยู่ในหัว

"พราว... ผมจำได้ว่าไม่ได้สั่งให้ใครเอาอาหารมาส่ง" คเชนทร์มองถาดอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาเย็นชา

"ฉันสั่งเองค่ะ เงินในบัตรคุณนั่นแหละ" พราวตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง "อ้อ... แล้ววันนี้ฉันจะออกไปข้างนอกนะคะ ไม่ต้องรอ"

คเชนทร์ขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม เขาเดินเข้ามาใกล้จนชิดโต๊ะอาหาร "จะไปไหน? ผมไม่อนุญาต แล้วชุดที่คุณใส่..."

เขามองพราวที่อยู่ในชุดเซตผ้าไหมซาตินสีแชมเปญ กางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาเนียนกริบ เสื้อตัวในเป็นลูกไม้บางเบาคลุมทับด้วยเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมลงจนเห็นไหปลาร้าสวยงาม

"พราว! ผมเคยบอกกี่ครั้งว่าห้ามแต่งตัวโป๊ออกไปข้างนอก คุณลืมกฎของเราแล้วหรือไง?" คเชนทร์กดเสียงต่ำจนดูน่ากลัว ซึ่งปกติพราวคนเดิมจะตัวสั่นและรีบไปเปลี่ยนชุดทันที

แต่พราวคนใหม่กลับวางแก้วน้ำส้มลงช้าๆ เธอหยิบกระดาษทิชชู่มาซับมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา "กฎของคุณ... ไม่ใช่กฎของฉันค่ะคเชนทร์ อีกอย่าง คำว่า 'โป๊' ของคุณกับของฉันมันคนละมาตรฐานกัน สิ่งที่ฉันใส่เรียกว่า 'แฟชั่น' ส่วนสิ่งที่นิยามตัวคุณตอนนี้คือ 'ความหัวโบราณ' ค่ะ"

"นี่คุณกล้าเถียงผมเหรอพราว!" คเชนทร์กระชากข้อมือเธอไว้ แรงบีบทำให้พราวรู้สึกเจ็บแต่เธอไม่ร้องสักนิด

"ที่ผ่านมาฉันยอมคุณมาตลอด เพราะฉันคิดว่าความเชื่อฟังจะแลกมาด้วยความรัก แต่วันที่ฉันจะตาย... คุณกลับอยู่กับเมลินดา" พราวสะบัดข้อมือออกอย่างแรง ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความสมเพช "ในเมื่อคุณควงผู้หญิงคนอื่นลงหนังสือพิมพ์ได้ ทำไมฉันจะแต่งตัวสวยๆ ออกไปเดินห้างบ้างไม่ได้? หรือกลัวว่า 'เมียเก็บ' อย่างฉันจะไปทำให้นายหญิงของคุณขัดหูขัดตา?"

"อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเมลินดา!" คเชนทร์ตวาด

"ใช่ค่ะ... ฉันไม่เปรียบเทียบแน่นอน เพราะฉันสวยกว่า และที่สำคัญ... ฉันฉลาดพอที่จะไม่ยอมเป็นของตายของใครอีก"

พราวหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดที่เพิ่งมาส่งเมื่อเช้าขึ้นมาคล้องแขน เธอเดินผ่านหน้าคเชนทร์ที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ (และมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็บอกไม่ได้) ไปที่ประตูคอนโด

"ถ้าคุณรับไม่ได้ที่คุณสั่งฉันไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน... ก็แค่ไล่ฉันออกไปสิคะคเชนทร์ ง่ายจะตาย"

พราวทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คเชนทร์ยืนมองแผ่นหลังบางที่เชิดหน้าอย่างมั่นใจ เขาเตะเก้าอี้ด้วยความโมโห แต่พอลองนึกภาพพราวที่แต่งตัวสวยขนาดนั้นไปเดินอยู่ท่ามกลางผู้ชายคนอื่น ใจเขากลับร้อนรุ่มเหมือนมีไฟสุม

"พราว... คุณคิดจะลองดีกับผมใช่ไหม ได้!" คเชนทร์กัดฟันกรอด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาลูกน้อง "ตามดูพราวให้ดี ดูว่ายัยนั่นไปเจอใคร และถ้ามีไอ้หน้าไหนเข้าใกล้... รายงานฉันทันที!"

ขณะเดียวกัน พราวที่อยู่ในลิฟต์ก็กำลังแย้มยิ้มอย่างผู้ชนะ แผนการปฏิวัติตัวเองเพิ่งเริ่มต้น และเป้าหมายแรกของเธอไม่ใช่การหนีไปให้พ้น แต่คือการทำให้คเชนทร์รู้ซึ้งถึงคำว่า 'เสียดายจนใจจะขาด' ให้ได้!