ทะลุมิติมาเป็นเมียเก็บตัวร้าย

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ และความรู้สึกแสบขัดที่ลำคอเป็นสิ่งแรกที่กระแทกเข้าสู่โสตประสาท 'พราว' พยายามจะขยับตัว แต่ความเจ็บปวดที่พาดผ่านลำคอทำให้เธอต้องนิ่วหน้า ภาพเพดานสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ชัดเจนขึ้น พร้อมกับความทรงจำสุดท้ายที่เธอกำลังเดินข้ามถนนเพื่อไปส่งต้นฉบับนิยาย... แล้วรถคันนั้นก็พุ่งเข้ามา

"ฟื้นแล้วเหรอ... หึ นึกว่าจะเก่งกว่านี้"

น้ำเสียงเย็นชาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามดังขึ้นจากมุมห้อง พราวพยายามหันไปมองตามเสียง ก่อนจะพบกับชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนัง ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่ดวงตากลับคมกริบและเย็นเยียบจนน่าขนลุก

คเชนทร์...

ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอโดยอัตโนมัติ พร้อมกับภาพจำมหาศาลที่ไหลบ่าเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เธอไม่ได้อยู่ในร่างของตัวเอง และที่นี่ไม่ใช่โลกที่เธอรู้จัก แต่มันคือโลกในนิยายน้ำเน่าที่เธอเคยอ่าน และเธอกำลังอยู่ในร่างของ 'พราว' ลูกคุณหนูตกอับที่เป็นเพียง "เมียเก็บ" หรือของเล่นแก้ขัดของตัวร้ายอย่างคเชนทร์

"ทำไม... ฉันถึงยังไม่ตาย" พราวพยายามเค้นเสียงพูด แต่มันกลับแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน

"นั่นคือสิ่งที่คุณควรจะถามตัวเองพราว!" คเชนทร์ลุกขึ้นเดินมาที่ข้างเตียง เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง "คิดว่าการผูกคอตายประชดผมมันจะทำให้ผมใจอ่อนเหรอ? หรือคิดว่าผมจะทิ้งเมลินดามาหาคุณเพียงเพราะคุณทำตัวเป็นนางเอกเจ้าน้ำตา?"

พราวพรรณนาในใจ... อ๋อ ใช่แล้ว พราวคนเดิมฆ่าตัวตายเพราะเห็นข่าวคเชนทร์ประกาศหมั้นหรือควง 'เมลินดา' นางเอกของเรื่องออกสื่อ พราวคนเดิมที่ใสซื่อ เชื่อฟังคเชนทร์ทุกอย่าง แต่งตัวเรียบร้อยประดุจผ้าพับไว้ เพียงเพื่อหวังว่าสักวันเขาจะรักเธอจริงๆ

เธอมองสบตาชายตรงหน้า... ผู้ชายที่หลอกฟันเธอด้วยคำหวาน ป้อนคำสัญญาปลอมๆ ว่าจะให้ฐานะ แต่สุดท้ายกลับขังเธอไว้ในคอนโดลับๆ และสั่งห้ามไม่ให้เธอทำตัวโดดเด่น หรือแม้แต่แต่งตัวตามใจตัวเอง

"เงียบทำไม? ปกติคุณต้องร้องไห้ฟูมฟายแล้วขอโทษผมไม่ใช่หรือไง?" คเชนทร์ขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าหญิงสาวบนเตียงไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรืออ่อนแอเหมือนทุกครั้ง

พราวสูดลมหายใจเข้าลึก ความเจ็บที่คอยังอยู่ แต่มันเทียบไม่ได้กับความสมเพชที่เธอมีต่อร่างนี้ เธอมองหน้าคเชนทร์นิรันดร์ครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่คเชนทร์ไม่เคยเห็นมาก่อน

"ฉันแค่กำลังคิดค่ะ... ว่าทำไมฉันถึงได้โง่ขนาดที่ยอมตายเพื่อผู้ชายแบบคุณ"

"พราว! นี่คุณกล้า..."

"ออกไปเถอะค่ะ" พราวตัดบทพลางหลับตาลงอย่างเหนื่อยหน่าย "ฉันอยากพัก และต่อจากนี้ไป... กรุณาอย่าส่งเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของฉันอีก ถ้าคุณไม่ห่วงฉันในฐานะคนรัก ก็ช่วยห่วงในฐานะ 'ของสะสม' ที่คุณยังใช้ไม่คุ้มหน่อยก็แล้วกัน"

คเชนทร์ชะงักไปครู่ใหญ่ ความโกรธแล่นขึ้นหน้าแต่ความแปลกใจมีมากกว่า เขาไม่เคยถูกพราวไล่ และไม่เคยถูกเธอประชดประชันด้วยท่าทีเมินเฉยขนาดนี้

"ดี... ถ้าอยากพักมากนักก็นอนเน่าอยู่ในนี้ไปคนเดียวเถอะ อย่าหวังว่าผมจะกลับมาดูแล!"

เสียงประตูห้องพักผู้ป่วยปิดดังปังบ่งบอกถึงอารมณ์ของคนเดินออกไป พราวลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความหวาดกลัวไม่มีอยู่ในดวงตาคู่สวยนั้นอีกต่อไป

"ลาก่อนนะพราวคนเก่า... ต่อจากนี้ไป ฉันจะใช้ชีวิตในกรงทองของนายให้คุ้มค่าที่สุดเลยคเชนทร์ และนายจะได้รู้ว่า... ผู้หญิงที่นายบอกว่า 'เชื่อง' น่ะ เวลาสะบัดมือมันเจ็บขนาดไหน"

เธอมองออกไปนอกหน้าต่างโรงพยาบาล เห็นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ที่เป็นรูปของ เมลินดา นางเอกของเรื่องที่กำลังส่งยิ้มหวาน พราวหรี่ตาลงเล็กน้อย

นางเอกงั้นเหรอ? ได้... มาลองดูกันว่านางเอกผู้แสนดีกับเมียเก็บที่เลิกเป็นของตาย ใครมันจะพังก่อนกัน