บทที่ 5 มันต้องมีหนทางสิน่า (2/2)

มันต้องมีหนทางสิน่า (2/2)

คำพูดนั้นทำให้เถ้าแก่เลิกคิ้ว “ทำงานอย่างนั้นหรือ” เขามองเด็กชายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ตัวแค่นี้จะทำอะไรได้”

“ข้าทำได้ทุกอย่างขอรับ” หลินเสี่ยวเฉินตอบทันที “ล้างจาน แบกของ จุดไฟ ทำอะไรก็ได้”

“ไม่เอา ๆ ข้าไม่รับเด็ก” เถ้าแก่โบกมือ

หลินเสี่ยวเฉินไม่ยอมถอย ก้าวเข้าไปอีกก้าว “เถ้าแก่ ได้โปรดเถอะขอรับ ข้าจำเป็นต้องใช้เงินจริง ๆ”

“ทุกคนก็จำเป็นทั้งนั้นแหละ” อีกฝ่ายตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ท่านพ่อข้าป่วยหนัก” คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้เถ้าแก่ชะงักไปเล็กน้อย เด็กชายก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม “เขาไอเป็นเลือด ถ้าไม่รักษาเขาอาจ…”

เสียงของเขาขาดหายไปแต่ความหมายชัดเจน

เถ้าแก่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ “เจ้าหนูนี่…”

“ข้าจะทำงานหนัก ไม่เกี่ยงงานขอแค่ให้โอกาสข้านะขอรับ” หลินเสี่ยวเฉินเงยหน้าขึ้นมามองเถ้าแก่ด้วยสายตาอ้อนวอน

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเถ้าแก่ก็โบกมืออย่างรำคาญ “เอาเถอะ ๆ เข้าไปหลังร้าน ไปช่วยล้างจานก่อน ถ้าทำไม่ได้ข้าจะไล่เจ้าออกทันที เข้าใจหรือไม่”

“ขอบคุณขอรับเถ้าแก่” หลินเสี่ยวเฉินรีบโค้งศีรษะ

วันแรกของการทำงานเริ่มต้นขึ้นอย่างโกลาหล จานชามกองสูงจนแทบมองไม่เห็นพื้น มือของเขาเล็กและยังไม่มีแรงมากนักแต่เขาก็ไม่หยุดแม้แต่ชั่วอึดใจเดียว น้ำเย็นเฉียบกัดผิว มือแดงจนชาแต่เขายังคงล้างต่อไป

“เร็วหน่อย!” คนครัวตะโกน

“เอานี่ไปเก็บ!”

“จุดไฟเพิ่ม!”

คำสั่งดังต่อเนื่องไม่หยุดแต่หลินเสี่ยวเฉินรับทุกอย่างโดยไม่บ่นสักคำ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนในที่สุดพระอาทิตย์ก็เริ่มคล้อยต่ำ

เมื่อร้านเริ่มว่างลงเถ้าแก่ก็เดินเข้ามาหาเขา “พอใช้ได้” เขาพูดสั้น ๆ ก่อนจะหยิบเหรียญเล็ก ๆ ออกมา “นี่ ค่าแรงวันนี้สามเฟิน”

เด็กชายรับมา มือสั่นเล็กน้อย “สามเฟิน” ถึงแม้จะน้อยนิดแต่สำหรับเขามันคือความหวัง

“ขอบคุณขอรับเถ้าแก่” เขาไม่รอช้ารีบวิ่งออกจากร้านทันที

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม เส้นทางกลับหมู่บ้านทอดยาวแต่เขาไม่หยุดพักแม้แต่นิดเดียว จุดหมายไม่ใช่บ้านแต่เป็นร้านหมอ

เมื่อมาถึงเด็กชายผลักประตูเข้าไป “ท่านหมอ!”

“อ้าว เจ้าเด็กน้อย มีอะไรอีก” ท่านหมอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นเด็กชายขี้โรคคนไข้ของตัวเอง

หลินเสี่ยวเฉินยื่นเหรียญในมือออกไป “ข้ามาขอซื้อยาให้ท่านพ่อ”

หมอมองเหรียญในมือเขาก่อนจะขมวดคิ้ว “แค่นี้…ซื้อยาได้ไม่มากนะ”

“ขอแค่ช่วยบรรเทาอาการก็พอขอรับ”

“อืม...เอาเถอะ ข้าจะจัดให้ก็แล้วกัน”

พูดจบท่านหมอก็หันไปหยิบสมุนไพรหลายชนิดใส่ลงในห่อกระดาษอย่างระมัดระวัง

“ต้มวันละสองครั้ง อย่าให้ขาด” หมอกำชับ

“ขอบคุณขอรับท่านหมอ” หลินเสี่ยวเฉินรับยามาถือไว้แน่นแล้วรีบวิ่งออกไปอีกครั้ง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มมและความหวัง อย่างน้อยยาห่อนี้ยังสามารถต่อชีวิตของบิดาได้อีกหลายวัน