แต่งงานแล้วข้าก็เป็นคนบ้านอื่น

“เอ่อ ลู่หานเจ้าเอามันออกมาเยอะเช่นนี้บ่าวไพร่ไม่ตกใจหรือ!!” นางค่อยข้างแปลกใจ ถ้วยชาม1ตระกร้าใหญ่ ชุดน้ำชา5-6ชุด กล่องสมบัติมารดาที่นางไม่ได้เปิดดู ก็รู้สึกเกรงใจเหลือเกิน

“ไม่ขอรับ ท่านแม่เอาคนของท่านแม่ไปหมด ส่วนคนเฝ้าประตูข้าให้เงินไปหาซื้อไก่ดำให้ข้า20ตัว คาดว่าคงไม่กลับมาง่ายๆ พี่หญิงตรวจทานของเถิด อีกรอบก็น่าจะหมด ข้าต้องรีบออกจากเรือนไม่ให้ท่านแม่สงสัยขอรับ” ที่เขาไม่ไปดูการล่าสัตว์ เพราะอ้างกับมารดาว่าจะไปดูตำราเล่มใหม่ในตลาด จึงรีบขนทุกอย่างในเวลา1ก้านธูป นับว่าน่าทึ่งมาก

“ขอบใจเจ้ามาก หากไม่ตายจากข้าจะกลับมาตอบแทน” นางตอบด้วยความซึ้งใจ

“อย่ากลับมาที่นี่อีกเลยขอรับ ต่อให้คนบ้านสามสกุลเหวินไม่ดีต่อท่าน ก็อย่ากลับมาให้ท่านแม่ทำร้ายท่านอีก เหลือของสำคัญอีก ท่านรอข้าเพียงคู่” นางพยักหน้า ซึ่งพอลู่หานออกไปนางรีบขอให้ระบบรับของนางไปเก็บไว้ก่อนค่อยตีราคา ทุกอย่างหายวับไปทันทีเหมือนมีมนต์ขลัง

รอไม่นานลู่หานก็กลับมาพร้อมห่อผ้าขนาดไม่ใหญ่ยังไม่ทันจะได้ซักถามว่าของทั้งหมดหายไปไหน และไม่ทันได้เปิดดูของ เสียงคนที่เดินคุยกันมาทำนางตาโต

“เจ้าปีนออกไปทางข้างหลัง ไม่ต้องห่วงข้าเก็บทุกอย่างแล้วปลอดภัยดี”

“คืนนี้ข้ากับน้องรองจะมาช่วยพี่หญิงวางแผนนะขอรับ” นางรีบดันน้องชายไปที่หน้าต่างก่อนจะเก็บของสำคัญไว้ในมิติ และขึ้นไปนอนบนเตียง

“ไปตรวงดูนางหน่อย หากตื่นแล้วก็วางยาอีก พรุ่งนี้จะได้ไม่เสียฤกษ์” ร่างบางที่นอนนิ่งทำคนที่มาตรวจดูย่ามใจ เดินออกไปอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่า…พรุ่งนี้หายนะครั้งใหญ่จะมาถึง!!

เช้าวันที่แสนวุ่นวาย ลั่วเฟินเยว่ยังคงนอนบนที่นอนบางเฉียบอย่างใจเย็น จนกระทั่งแม่นมข้างกายอาสะใภ้และสาวใช้2คนเดินเข้ามาพร้อมคำพูดที่เธอยิ้มเยาะในใจ

“ทั้งๆที่ไม่มีดีอะไรแท้ๆ กล้าดียังไงไปเรียกร้องจะแต่งงานกับคุณชายใหญ่เหวิน ได้แค่เป็นสะใภ้บ้านสามเหวินสำหรับนางก็ถือว่าบุญล้นหัวแล้ว!!”

“นั่นสิ หลับแบบนี้ก็ดี รีบแต่งตัวให้นางเถอะจะได้เอาใส่เกวียนไปส่งหาเจ้าบ่าวแสนจนของนาง” เสียงพูดดูแคลนไม่ทำให้เธอสนใจยังคงนอนนิ่งทำตัวเอนอ่อนให้สาวใช้ทั้งสองคนเช็ดตัวและเปลี่ยนชุดให้ แม้จะไม่คุ้นชินแต่นางคิดว่าแบบนี้ก็สบายดีเหมือนกัน!!

“เรียบร้อยแล้ว เอาใบประทับการแต่งงานมาจับมือนางปั๊มลงไปสิ ต่อจากนี้นางไม่ใช่คนแซ่ลั่วแล้ว!!” ใบกระดาษที่เตรียมมาถูกวางลงก่อนที่นิ้วมือทั้งห้านิ้วของนางประทับลงบนช่องว่างครบทุกช่อง คนมาใหม่อย่างแม่นมซูหยิบใบกระดาษขึ้นมาพร้อมยิ้มด้วยความยินดีเมื่อทุกอย่างลุล่วง

“ใช่!! หลายปีมานี้ฮูหยินเลี้ยงนางหมดเงินมากโข คิดค่าตัวเพียง5ตำลึงถือว่าถูกนัก!“ พูดจบก็เดินออกไปหาฮูหยินของบ้านทันที!!

”คนจนเช่นนั้นจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อตัว แถวบ้านข้าไม่เรียกแต่งงาน นี่เรียกซื้อตัวทาสเข้าบ้านมากกว่า!!“ สาวใช้สองคนช่วยกันสวมชุดเจ้าสาวให้นางพร้อมหัวเราะนางอย่างสนุกสนาน

“ใช่!!ข้าก็คิดเช่นพวกเจ้า!!” เสียงตอบกลับของคนที่นอนบนเตียงทำเหล่าสาวใช้เบิกตากว้าง

“จะ เจ้า เฟินเยว่!! เจ้าไม่ได้สลบเช่นนั้นหรือ!!” คนที่มีบาดแผลทั่วร่างกายฉีกยิ้มกว้าง แต่ดวงตานางไม่ได้ยิ้มด้วย จากนั้นลุกขึ้นยืนบนเตียงเก่าๆก่อนจับกะละมังน้ำขึ้นมาและ….ทุ่มลงบนพื้น!!

โคร้ม!!

“ว๊ายยยย”

“ข้าเป็นเพื่อนเล่นเจ้าหรือ!! เรียกข้าไม่มีหางเสียงลืมไปแล้วหรือข้า…ลั่วเฟินเยว่คือคุณหนูใหญ่สกุลลั่ว อ่อ ตอนนี้ข้าเปลี่ยนแซ่แล้ว แซ่อะไร? แซ่เหวินใช่หรือไม่!! พวกเจ้าเป็นแค่สาวใช้ จะแต่งงานตามวัยอันควรยังยากกล้าดียังไงมาดูแคลนข้าห๊าา!!”

“กรี๊ดดดด/กรี๊ดดดด” มือที่เหนียวดั่งมือตุ๊กแกขยุ้มเส้นผมสวยจนอยู่หมัดก่อนจับหัวสองสาวโขลกกัน

“โอ้ยยย”

“ไหนๆข้าก็ต้องออกเรือน…เช่นนั้น หาอะไรสนุกๆทำดีกว่า!!”