ท่านมีคำตอบที่ดีแน่หรือ

คำถามนั้นทำนางคิดหนัก

“เอ่อ ขะข้า…ข้าแอบจ้างคนไว้แล้วก่อนที่จะมาคุยกับพวกเจ้า จะเอาไปฝากไว้ใกล้บ้านว่าที่สามีข้าเอง” เด็กสองคนที่ถูกผู้เป็นบิดาฝากฝังว่าหากเกิดเหตุร้ายให้ช่วยลูกพี่ลูกน้องให้ผ่านพ้นไปให้ได้ ขยับมานั่งขนาบข้างนางพร้อมสีหน้าจริงจัง

“หากคนบ้านสามสกุลเหวินไม่ดีกับท่าน ข้า…จะชวนท่านพ่อไปเยี่ยมท่านบ่อยๆทำให้พวกเขารู้ว่าท่านไม่ได้ตัวคนเดียว” ดวงตากลมโตมีน้ำสีใสจับคลอ อย่างน้อยร่างเดิมก็มีคนที่ดีด้วยเช่นนี้…ดีมากจริงๆ

“ข้า…ดูเป็นคนไม่ดีหรือไม่ที่จะโยกย้ายของในเรือนบิดาพวกเจ้า” ลึกๆนางไม่อยากทำ แต่นี่คือหนทางรอดเพียงทางเดียว และสมบัติของมารดานางล้วนถูกเคลื่อนย้ายมาท่ี่นี่หลังจากท่านตายจาก นางคิดว่าการเอาสมบัติของร่างเดิมคืนไม่ผิดอะไรนัก

“มารดาพวกข้าใช้งานพี่หญิงหนักหนา ทั้งใช้ทำงานเยี่ยงสาวใช้ ใช้ทำสวนเยี่ยงบ่าวในเรือน ได้กินข้าวเพียงวันละมื้อ สมบัติท่านป้ามีไม่น้อย พี่หญิงจะทวงในส่วนของตนเองย่อมไม่ผิดเจ้าค่ะ” ลั่วลู่อิ่นพูดตามใจคิด ตั้งแต่ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของนางย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ไม่มีวันไหนเลยที่ได้ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนทั่วไป ถูกยึดสมบัติ ถูกใช้งานเยี่ยงทาส ลั่วลู่อิ่นและลั่วลู่หานคุยกันแล้วว่าอยากชดเชยให้บ้าง

“หากท่านไม่สบายใจ ข้าจะเลือกแต่ของที่เป็นของท่านป้าดีหรือไม่ขอรับ ของพวกนั้นท่านป้าทำตำหนิไว้ หาไม่ยาก ข้าจะรวบรวมให้ได้มากที่สุด” ลั่วลู่หานอยากให้พี่สาวไปอย่างสบายใจจึงเสนอขึ้น

“มีของ2ชิ้น ที่มารดาข้าเคยมอบไว้ให้ คือหยกประจำตระกูลฟาง และปิ่นทอง9ชิ้น ข้าไม่รู้ว่า…พอจะมีโอกาสได้มันคืนหรือไม่” ตอนที่ความทรงใจไหลบ่า นางเห็นว่าสองแม่ลูกนั้นรักของ2อย่างนี้มากมายเพียงใด ยิ่งปรากฏภาพที่อาสะใภ้ข่มขู่เอาของสำคัญยิ่งมั่นใจว่า ร่างเดิมอยากให้นางทวงคืนจริงๆ

“ไม่ยากขอรับ ข้าจัดการเอง!“

ตลอดเวลาช่วงบ่ายอาสะใภ้ถูกบุตรสาวคนเล็กชักชวนไปดูเหล่าองค์ชายที่มาล่าสัตว์ใกล้ๆ เพราะรู้ดีว่ามารดาหมายมั่นสิ่งใดไว้ และหากไปในที่แบบนั้น ย่อมต้องเอาคนไปเยอะหน่อย

”ความคิดของเจ้าถูกใจแม่จริงๆ นอกจากการล่าสัตว์ที่ครั้งนี้ป้าเหวินชักชวนบ้านเราแล้ว แม่เองอยากให้เจ้าผูกสัมพันธ์กับคุณชายใหญ่เหวินมากกว่า“ นี่คือจุดประสงค์ของมารดาที่ลั่วลู่อิ่นรู้ดี แม้ใจนางไม่เคยชายตาแลบุรุษที่เหยียดหยามพี่สาวของนางก็ตาม แต่ครั้งนี้ถือว่าคุณชายใหญ่เหวินมีประโยชน์อยู่บ้าง นางนั่งนิ่งมองดูเหล่าคุณชายเตรียมตัวออกล่าสัตว์พร้อมองค์ชายห้าที่มักจัดงานล่าสัตว์ขึ้นทุกปีด้วยใจลุ้นระทึก ใจอยากกลับไปช่วยพี่ชายขนของมากกว่า แต่…หน้าที่ของนางก็ถือว่ายิ่งใหญ่ไม่น้อย

”ข้าอยากกลับเรือนค่ำๆหน่อย ไม่อยาก…กลับไปเห็นว่าพี่หญิงเจ็บหนักปรางตายนั้น…ลมหายใจล่วงโรยเท่าใด“ ทุกคนตกลงกันแล้วว่าเรื่องที่นางฟื้นจะเป็นความลับต่อไป

”อย่าพูดถึงมัน!! นังเด็กนั่นมันทำให้สกุลลั่วเราอับอาย ดีแค่ไหนแล้วที่บ้านใหญ่เหวินยังมีเมตตารับมันเป็นสะใภ้คนบ้านสาม!!“ มารดาจอมเจ้ากี้เจ้าการหันมาถลึ่งตาใส่นางอย่างไม่ถูกใจนางนัก

“ค่าตัวเพียงห้าตำลึง ไม่เรียกว่ามีบุญเจ้าค่ะนั่นมันคือการซื้อทาส” แม้ในขณะพูดนางจะได้ไม่ได้สบตามารดา แต่มือบางกำแน่น มองดูคนสกุลเหวินอย่างคับแค้นในใจ

“ลู่อิ่น!!” เสียงมารดาที่รอดไรฟันไม่ทำให้เด็กสาวกลัว นางหันมามองมารดานิ่งๆ

“หากท่านพ่อถาม ท่านแม่…มีคำตอบที่ดีแน่หรือเจ้าคะ” นางรู้ดีว่ามารดาหวังอะไร หวังจะผลักดันให้นางและพี่ชายเข้าสังคมชั้นสูง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่บิดานางปราถนา จึงเป็นข้อถกเถียงกันอยู่ทุกวัน ยังไม่ทันที่คนเป็นแม่จะระเบิดวาจาแสบสันให้นาง เสียงเชียร์ที่ดังขึ้นทำทุกคนรีบหันไปมอง ลู่อิ่นภาวนาให้พี่ชายทำสำเร็จ นางทนความอึดอัดใจได้แต่พี่สาวต้องรอดพ้นเงื้อมมือมารดานาง!!