บทที่ 8

"พรุ่งนี้เราจะเริ่มเกมกันอย่างจริงจัง หลินชิงเหอ" เธอพูดกับตัวเองในกระจกเงาที่มีรอยร้าว

คืนนั้น หลินชิงเหอนอนลงข้างลูกชายทั้งสอง แม้ที่นอนจะแข็งและอากาศจะหนาว แต่ในใจของเธอกลับร้อนรุ่มด้วยไฟแห่งความทะเยอทะยาน เธอรู้ดีว่ายุค 80 คือยุคแห่งโอกาสทอง ผู้คนที่กล้าคิดกล้าทำจะกลายเป็นมหาเศรษฐีในเวลาไม่กี่ปี และด้วยความรู้เรื่องหุ้น การตลาด และการบริหารจากอนาคต... หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของอาณาจักรที่เธอกำลังจะสร้างขึ้น

เธอนอนฟังเสียงลมพัดผ่านหลังคา และสาบานกับตัวเองว่านี่จะเป็นคืนสุดท้ายที่ลูกๆ ของเธอต้องนอนหิวและหนาวสั่นในกระท่อมหลังนี้

"ราตรีสวัสดิ์นะเจ้าของร่างเดิม... ขอบคุณสำหรับต้นทุนก้อนนี้ ฉันจะใช้มันสร้างชีวิตที่เธอทำไม่สำเร็จเอง"

ก่อนที่สติจะดับวูบไป ความคิดสุดท้ายของเธอคือราคาตลาดของทองคำในยุค 80 และอัตราการแลกเปลี่ยนสินค้าที่คุ้มค่าที่สุด แม้แต่ในความฝัน เธอก็ยังคงเป็น 'ราชินีแห่งการค้า' อยู่ดี

บทที่ 6 ตลาดมืดและขุมทรัพย์ในป่าลึก

แสงอาทิตย์รำไรยามรุ่งสางลอดผ่านรอยแตกของฝาผนังกระท่อม หลินชิงเหอลุกขึ้นขยับร่างกายที่ยังคงปวดเมื่อย แต่แววตาของเธอกลับแจ่มใสและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอหันไปมองลูกชายทั้งสองที่ยังคงหลับสนิท ก่อนจะหยิบห่อผ้าสีครามที่ซ่อนแหวนทองคำเอาไว้ออกมาพิจารณาอีกครั้ง

"วันนี้แหละ คือวันที่เราจะเปลี่ยนชะตาชีวิต" เธอกระซิบกับตัวเอง

เมื่อเด็กๆ ตื่นขึ้น ชิงเหอจัดการให้พวกเขาล้างหน้าล้างตาด้วยน้ำเย็นจัดเพื่อปลุกความสดชื่น แม้จะไม่มีอาหารเช้าที่มีประโยชน์นัก แต่เธอก็สัญญากับพวกเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "อดทนหน่อยนะลูก วันนี้แม่จะพาเข้าเมือง และเราจะไปหาของกินดีๆ กัน"

"เข้าเมืองเหรอครับแม่!" เสี่ยวเป่าตื่นเต้นจนกระโดดโลดเต้น "ผมไม่เคยเข้าเมืองมานานมากแล้ว!"

แต่ก่อนจะไปถึงเมือง ชิงเหอตัดสินใจพาลูกๆ อ้อมไปทางป่าหลังหมู่บ้านก่อน ความทรงจำของร่างเดิมบอกเธอว่าป่าแห่งนี้คือแหล่งอาหารที่คนในหมู่บ้านมักจะหวาดกลัวเพราะเรื่องเล่าเกี่ยวกับสัตว์ป่า แต่สำหรับนักธุรกิจที่มองเห็นโอกาสในวิกฤตอย่างเธอ ป่าคือ 'คลังวัตถุดิบ' ที่ไม่ต้องเสียค่าเช่า

ขุมทรัพย์ในผืนป่า

"ต้าเป่า เสี่ยวเป่า ดูแม่ไว้นะ" ชิงเหอเดินนำเข้าไปในชายป่าที่ชื้นแฉะ "ในป่าไม่ได้มีแค่ฟืน แต่มันมีเงินซ่อนอยู่ทุกที่ ถ้าเรารู้จักมอง"

ด้วยความรู้เรื่องสมุนไพรจีนที่เธอเคยศึกษาเพื่อใช้ในการทำธุรกิจอาหารเสริมในโลกอนาคต ชิงเหอกวาดสายตาไปตามโคนต้นไม้ใหญ่ที่เน่าเปื่อย ไม่นานนักเธอก็ยิ้มออกมา

"นั่นไง... เห็ดหูหนูป่า" เธอกล่าวพลางชี้ไปที่กลุ่มเห็ดสีน้ำตาลเข้มที่เกาะอยู่บนขอนไม้ "พวกนี้ถ้าเอาไปตากแห้งหรือขายสดในเมือง จะได้ราคาดีกว่าผักกาดทั่วไปหลายเท่า"

เด็กๆ ช่วยกันเก็บเห็ดอย่างสนุกสนาน แต่ชิงเหอไม่ได้หยุดแค่นั้น เธอเดินลึกเข้าไปในโซนที่แสงแดดรำไร เธอสังเกตลักษณะใบไม้รูปทรงประหลาดที่คล้ายกับห้าแฉก มันซ่อนตัวอยู่ใต้พุ่มไม้หนา

"โสมคน!" เธออุทานเบาๆ หัวใจเต้นแรง แม้มันจะเป็นโสมป่าขนาดเล็กที่อายุไม่กี่ปี แต่มันคือ 'สินค้าเกรดพรีเมียม' ในยุคที่ผู้คนเริ่มหันมาสนใจรักษาสุขภาพ

เธอค่อยๆ ใช้กิ่งไม้เหลาจนแหลมขุดลงไปในดินอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้รากฝอยอันบอบบางเสียหาย "จำไว้นะลูก สินค้าที่มีค่าที่สุด ไม่ได้ขึ้นอยู่กับขนาด แต่มันอยู่ที่ความสมบูรณ์และความหายาก"

หลังจากได้เห็ดหูหนูเต็มตะกร้าและโสมคนขนาดพอเหมาะอีกสองสามหัว ชิงเหอก็พาลูกๆ มุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอโดยอาศัยรถเกวียนของคนในหมู่บ้านที่รู้จักกับเหม่ยหลิน