บทที่ 7

เธอยกมือขึ้นกุมขมับ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมยังคงทำหน้าที่เหมือนฐานข้อมูลที่ค่อยๆ อัปโหลดเข้าสู่สมองของเธอ และนั่นทำให้เธอต้องชะงักเมื่อพบความจริงบางอย่าง

"หลินชิงเหอ" เธอกระซิบชื่อนั้นออกมา

น่าอัศจรรย์เหลือเกินที่เจ้าของร่างนี้มีชื่อและนามสกุลเหมือนกับเธอทุกประการ 'หลินชิงเหอ' นักธุรกิจสาวผู้ร่ำรวยในศตวรรษที่ 21 กับ 'หลินชิงเหอ' หญิงม่ายผู้อาภัพในยุค 80 ชื่อเดียวกัน แต่โชคชะตากลับต่างกันราวฟ้ากับเหว คนหนึ่งนอนบนฟูกขนเป็ดราคาหลักแสน อีกคนนอนบนดินแข็งๆ ในกระท่อมที่พร้อมจะพังแหล่ไม่พังแหล่

"นี่คือเรื่องตลกของพระเจ้าหรือไง? ส่งฉันมาอยู่ในร่างของตัวเองในอีกมิติทั่วไปที่ล้มเหลวที่สุดงั้นเหรอ?"

ชิงเหอแค่นยิ้มเย็นชา เธอไม่ใช่คนที่จะมานั่งคร่ำครวญกับโชคชะตา ในฐานะประธานบริษัทบริหารสินทรัพย์ สิ่งแรกที่เธอต้องทำเมื่อเข้าควบคุมกิจการที่ใกล้ล้มละลายคือ 'การตรวจสอบทรัพย์สินและทำความสะอาด'

เธอเริ่มลุกขึ้นจัดการกับความรกเรื้อภายในบ้าน แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่จิตวิญญาณของคนรักความเพอร์เฟกต์ก็ทนเห็นความสกปรกไม่ได้ เธอเก็บกวาดเศษขยะ จัดวางเครื่องใช้อันน้อยนิดให้เป็นระเบียบ ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ ลอดเข้ามา

เมื่อขยับมาถึงห้องครัว ความหวังเล็กๆ ที่ว่าอาจจะมีเสบียงซ่อนอยู่บ้างก็มลายหายไป ทันทีที่เปิดถังไม้ใบเก่าออกดู เธอพบเพียงความว่างเปล่าและคราบแป้งแห้งๆ ที่ก้นถัง ขวดโหลใส่เกลือเหลือเพียงเศษเล็กน้อยที่ติดอยู่ตามซอก ส่วนโหลน้ำมันนั้นแห้งขอดจนมดเกือบจะเดินไม่ได้

"สถานะทางการเงิน: ติดลบอย่างรุนแรง" เธอสรุปในใจ

แต่แล้ว ในขณะที่เธอกำลังเช็ดชั้นวางของไม้ที่สั่นคลอน สายตาของเธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติที่มุมเสาครัว มีรอยขีดเขียนจางๆ ที่เจ้าของร่างเดิมทำไว้เป็นสัญลักษณ์ ชิงเหอใช้มือกดลงไปบนแผ่นดินที่พอกอยู่ใกล้กับพื้นดิน เธอกดเบาๆ จนแผ่นดินส่วนหนึ่งหลุดออกมา เผยให้เห็นโพรงเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างใน

หัวใจของนักธุรกิจสาวเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอเอื้อมมือเข้าไปหยิบห่อผ้าสีครามขนาดเท่าฝ่ามือออกมา

เมื่อคลี่ผ้าออก แสงจันทร์ก็กระทบกับวัตถุชิ้นหนึ่งที่ส่องประกายสีเหลืองอร่ามท่ามกลางความมืด... มันคือ 'แหวนทองคำ' วงหนึ่ง แม้จะมีลวดลายโบราณและดูหมองหม่นไปบ้าง แต่น้ำหนักของมันบอกชัดเจนว่าเป็นทองแท้บริสุทธิ์ นอกจากนี้ยังมีเหรียญเงินเก่าๆ อีกสองสามเหรียญ

"นี่สินะ... ทรัพย์สินสภาพคล่องชิ้นสุดท้ายของเธอ"

ชิงเหอหลับตาลง ภาพในความทรงจำผุดขึ้นมา มันคือแหวนที่สามีของเธอ ผู้ชายที่หายสาบสูญไปคนนั้น เขาแอบซื้อให้เธอก่อนจะไปรบ บอกให้เธอเก็บไว้ใช้ในยามคับขันที่สุด เจ้าของร่างเดิมหวงแหนมันมาก แม้จะอดตายหรือถูกแม่สามีตบตีเพื่อรีดไถเงิน เธอก็ไม่เคยปริปากบอกว่ามีแหวนวงนี้ซ่อนอยู่

"เธอปกป้องมันไว้เพื่อรอเวลา และตอนนี้เวลานั้นมาถึงแล้ว"

ชิงเหอมองแหวนในมือด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้มองมันด้วยความซาบซึ้งในความรัก แต่มองมันเป็น 'เงินทุนหมุนเวียน' สำหรับธุรกิจก้อนแรก

"ในโลกของธุรกิจ เงินที่อยู่นิ่งๆ คือเงินที่ตายแล้ว แหวนวงนี้ถ้าเก็บไว้ในรูผนัง มันก็แค่โลหะชิ้นหนึ่งที่ช่วยอะไรใครไม่ได้ แต่ถ้ามันถูกเปลี่ยนเป็นแป้งขาว เป็นน้ำมัน เป็นเนื้อ และเป็นแม่ไก่... มันจะสร้างมูลค่าเพิ่มได้อีกมหาศาล"

เธอกำแหวนไว้แน่น แผนการในสมองเริ่มร่างออกมาเป็นฉากๆ พรุ่งนี้เป็นวันตลาดนัดที่ตัวอำเภอ เธอต้องเดินทางไปที่นั่นเพื่อเปลี่ยนทองคำวงนี้เป็นทรัพยากรที่จำเป็น เธอต้องซื้อมันเทศ แป้งหมี่ เมล็ดพันธุ์ผัก และถ้าเป็นไปได้ เธอต้องหาสินค้าบางอย่างมาเริ่ม 'เก็งกำไร'