บทที่ 9

การเผชิญหน้าในตลาดมืด

ตัวอำเภอในยุค 80 เต็มไปด้วยความคึกคักที่ดูแปลกตา ตึกแถวสีเทาและผู้คนที่สวมชุดสีน้ำเงินเข้มหรือสีเขียวขี้ม้าเดินกันขวักไขว่ ชิงเหอไม่ได้มุ่งหน้าไปที่สหกรณ์ของรัฐที่ต้องใช้บัตรปันส่วน แต่เธอจูงมือลูกๆ เลี้ยวเข้าสู่ตรอกเล็กๆ หลังตลาดที่เรียกกันว่า 'ตลาดมืด'

ที่นี่คือพื้นที่สีเทาที่กฎหมายยังเอื้อมไม่ถึง และเป็นที่ที่เงินสดและความพึงพอใจมีอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่ง

"แม่ครับ ที่นี่มืดจัง" เสี่ยวเป่ากระซิบพลางกอดแขนแม่แน่น

"ไม่ต้องกลัวลูก เดินตามแม่ไว้" ชิงเหอกล่าวอย่างมั่นใจ เธอปรับท่าทางให้ดูนิ่งขรึมและสง่างาม แม้เสื้อผ้าจะซอมซ่อแต่รัศมีของ 'นายหญิง' ยังคงแผ่ออกมา

เธอเดินตรงไปยังแผงรับซื้อของป่าและเครื่องประดับที่ดูใหญ่ที่สุดในตรอก เจ้าของแผงคือชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่คนเรียกกันว่า 'เฒ่าเฉิน' เขากำลังนั่งเคี้ยวยาเส้นพลางนับฟ่อนเงินในมือ

"จะเอาอะไรมาปล่อยล่ะแม่หนู?" เฒ่าเฉินถามโดยไม่เงยหน้ามอง "ถ้าเป็นแค่ผักป่าขยะๆ ไปแผงอื่นนะ"

ชิงเหอวางตะกร้าเห็ดหูหนูลงบนโต๊ะไม้ พร้อมกับวางห่อผ้าสีครามลงข้างๆ "ของป่าเกรดเอ และ... สมบัติเก่าค่ะ"

เฒ่าเฉินเงยหน้าขึ้น สายตาที่เป็นประกายเจ้าเล่ห์กวาดมองเห็ดหูหนู ก่อนจะขยายกว้างเมื่อเห็นโสมคนและแหวนทองคำ เขาหยิบแหวนขึ้นมาส่องกับแสงแดด สลับกับพิจารณารากโสม

"อืม... เห็ดนี่ก็งั้นๆ โสมนี่ยังเล็กไปหน่อย ส่วนแหวนนี่... ทองมันหมอง ลายก็โหลๆ" เฒ่าเฉินแค่นยิ้ม "ทั้งหมดนี่ ฉันให้ได้แค่ 15 หยวน กับข้าวสารสองถัง เห็นใจที่หิ้วลูกมาด้วยหรอกนะ"

15 หยวน? สำหรับทองแท้และโสมป่า? ชิงเหอเกือบจะหลุดขำออกมาด้วยความสมเพช นี่คือเทคนิคการกดราคา พื้นฐานที่เธอเคยใช้จัดการกับคู่แข่งมานับไม่ถ้วน

"เถ้าแก่เฉินคะ" ชิงเหอเอ่ยเสียงเรียบแต่กังวาน "เรามาคุยเรื่องความจริงกันดีกว่า ทองวงนี้เป็นทองบริสุทธิ์ 99% น้ำหนักสองสลึงเต็ม ในตลาดตอนนี้ทองหยวนหนึ่งพุ่งไปเกือบ 50 หยวนแล้ว ส่วนโสมป่านี่ แม้จะอายุไม่มากแต่มันคือโสมสดที่ยังมีรากครบถ้วน เหมาะสำหรับเอาไปทำยาบำรุงให้นายทหารหรือข้าราชการระดับสูงที่เถ้าแก่รู้จักดี"

เฒ่าเฉินชะงัก ยาเส้นแทบหลุดจากปาก เขาไม่คิดว่าผู้หญิงชนบทสภาพมอซอคนนี้จะรู้ราคาตลาดและรู้จักการจับกลุ่มเป้าหมายลูกค้า

"เธอ... เธอรู้ได้ยังไง?"

"ฉันรู้มากกว่าที่เถ้าแก่คิดค่ะ" ชิงเหอโน้มตัวลงไปใกล้ขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่าย "ถ้าเถ้าแก่ให้แค่ 15 หยวน ฉันจะถือตะกร้านี้ไปที่ร้านหัวมุมถนนถัดไป ฉันได้ยินมาว่าที่นั่นกำลังหาของขวัญไปกำนัลผู้ว่ามณฑลอยู่พอดี...เถ้าแก่คิดว่าเขาจะให้ฉันเท่าไหร่คะ?"

เฒ่าเฉินหน้าเปลี่ยนสีทันที ร้านหัวมุมคือคู่แข่งคนสำคัญของเขา และถ้าโสมนี้หลุดไปถึงมือผู้ว่าฯ กำไรที่เขาจะได้คงมหาศาลกว่าเงินที่เขาจ่ายหลายเท่า

"ใจเย็นๆ แม่หนู... ฉันแค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง" เฒ่าเฉินเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม "งั้นเอาแบบนี้ละกัน... ฉันให้ 80 หยวน! และข้าวสารแป้งขาวอีกสี่ถัง พร้อมน้ำมันพืชขวดใหญ่!"

"120 หยวน" ชิงเหอต่อรองทันควัน "พร้อมกับไข่ไก่หนึ่งแผง และผ้าห่มผืนใหม่สองผืน นี่คือราคาวิน-วินค่ะเถ้าแก่ ท่านได้โสมและทองไปทำกำไรต่อได้อีกโข ส่วนฉันก็ได้ทุนไปเลี้ยงลูก"

เฒ่าเฉินมองดูผู้หญิงตรงหน้าด้วยความทึ่ง "เธอนี่มัน... ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ ตกลง! 120 หยวนก็ 120 หยวน!"

บทที่ 7 พายุกลางมื้อค่ำและบทเรียนของย่าใจร้าย

ชัยชนะครั้งแรก

เมื่อเดินออกมาจากตลาดมืด ชิงเหอมีเงินปึกหนึ่งซ่อนอยู่ในอกเสื้อ พร้อมกับของกินของใช้เต็มสองมือ ต้าเป่าและเสี่ยวเป่ามองแม่ของพวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน