บทที่ 5

คราวนี้เธอไม่ได้มองด้วยความตื่นตระหนกเหมือนตอนที่ดูในโอ่งน้ำ แต่มองด้วยสายตาของนักธุรกิจที่กำลังประเมิน 'สินทรัพย์'

"โครงหน้าไข่ไก่...จมูกโด่งรั้น...ดวงตาดอกท้อที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาที่บวมช้ำ" เธอพึมพำกับตัวเอง "ถ้าผู้หญิงคนนี้ได้กินอิ่ม นอนหลับ และได้รับการบำรุงเพียงเล็กน้อย เธอจะกลายเป็นสาวงามล่มเมืองได้ไม่ยากเลย"

ผิวที่เคยเหลืองซีดหากได้รับวิตามินและโปรตีนที่เพียงพอคงจะกลับมาขาวนวลเหมือนหยก ร่างกายที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกหากมีเนื้อมีนวลขึ้นมาอีกนิด คงจะเป็นทรวดทรงที่สะดุดตาไม่น้อย ชิงเหอยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เข้ามาอยู่ในร่างที่แก้ไขไม่ได้

บทที่ 4 เงาสะท้อนและคำนินทาของเพื่อนบ้าน

"แม่ครับ... แม่ยิ้มทำไมเหรอ?" เสี่ยวเป่าที่เกาะขอบเตียงมองเธอด้วยความสงสัย

"แม่แค่คิดว่า... ต่อไปนี้พวกเราสามคนแม่ลูกจะดูดีกว่านี้เยอะเลยล่ะ" เธอกล่าวพลางลูบแก้มตอบๆ ของลูกชายคนเล็ก

ในขณะที่เธอกำลังคิดหาวิธีจัดการกับแป้งข้าวโพดกำมือเดียวนั้น เสียงเรียกที่คุ้นหูจากความทรงจำก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน

"ชิงเหอ! หลินชิงเหอ! อยู่บ้านหรือเปล่า?"

ชิงเหอชะงัก เธอเดินออกไปที่หน้าประตู พบหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าชุดลำลองสีเทาเข้ม ผมรวบตึง ใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นตามวัยแต่ดวงตาดูมีความเมตตา หญิงคนนั้นกำลังเดินผ่านรั้วไม้ไผ่เข้ามาพร้อมกับหาบตะกร้าใส่ผัก

ในหัวของชิงเหอปรากฎชื่อขึ้นมาทันที 'เหม่ยหลิน' เพื่อนบ้านที่อยู่ถัดไปไม่กี่หลัง และเป็นไม่กี่คนในหมู่บ้านที่ยังหยิบยื่นน้ำใจให้เธอเสมอ

"พี่เหม่ยหลิน" ชิงเหอเรียกชื่อฝ่ายตรงข้ามเบาๆ เพื่อหยั่งเชิง

เหม่ยหลินรีบวางหาบลงแล้วเดินเข้ามาจับมือชิงเหอ "ตายแล้ว! ฉันได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันว่าเธอเป็นลมล้มพับไปที่หน้าโอ่งน้ำ เป็นยังไงบ้าง? หน้าตาเธอยังดูซีดเซียวอยู่เลยนะ"

"ฉันดีขึ้นแล้วค่ะพี่ แค่หน้ามืดไปนิดหน่อย" ชิงเหอตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบกว่าปกติ ทำให้เหม่ยหลินมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"ดีแล้วๆ... นี่ ฉันเอาผักกาดขาวกับหัวไชเท้าที่เหลือจากแปลงมาฝาก เห็นว่าช่วงนี้บ้านเธอคง... ลำบาก" เหม่ยหลินลดเสียงลงพลางถอนหายใจยาว "แล้วนี่ ยายแก่ตระกูลหลินนั่นไม่ได้มาหาเรื่องเธออีกใช่ไหม? เมื่อเช้าฉันเห็นนางเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปจากบ้านเธอ พร้อมกับหิ้วถุงแป้งขาวออกไปหน้าตาเฉย! ใจคอทำด้วยอะไรกันนะ ปล้นได้กระทั่งลูกสะใภ้และหลานแท้ๆ ของตัวเอง!"

คำพูดของเหม่ยหลินยืนยันสิ่งที่ต้าเป่าบอกชิงเหอไว้ก่อนหน้านี้ ความโกรธขึ้งสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจของชิงเหอ แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยความสุขุม

"นางเอาแป้งขาวไปหมดเลยค่ะพี่เหม่ยหลิน ทิ้งไว้แค่ขี้รำกำมือเดียว"

เหม่ยหลินตบเข่าฉาด "นั่นไง! ฉันว่าแล้ว! ยายแก่นั่นน่ะร้ายนัก รักแต่ลูกชายคนรองกับลูกชายคนเล็ก ส่วนสามีเธอน่ะ... ถึงเขาจะหายสาบสูญไป แต่นั่นก็ลูกชายคนโตของนางนะ แถมต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลินแท้ๆ ทำไมถึงได้รังเกียจรังงอนกันขนาดนี้ ของกินดีๆ ขนไปให้หลานทางบ้านโน้นกินจนอ้วนพี แต่หลานทางนี้ผอมจนซี่โครงบาน!"

ชิงเหอนิ่งฟัง เธอพยายามรวบรวมข้อมูล 'ยายแก่ตระกูลหลิน' หรือแม่สามีของร่างนี้ คือศัตรูหมายเลขหนึ่งที่เธอต้องจัดการ

"นางบอกว่าสามีฉันตายไปแล้ว ฉันเป็นตัวซวยที่ทำให้ลูกชายนางไม่ได้กลับมา" ชิงเหอพูดตามความทรงจำที่เจ็บปวด

"เพ้อเจ้อ!" เหม่ยหลินด่าทอแทน "สงครามมันจบไปตั้งนานแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเขากลายเป็นอะไรไป หรืออาจจะแค่ยังกลับมาไม่ได้ ยายแก่นั่นแค่อยากหาข้ออ้างฮุบเงินบำนาญและของกินของพวกเธอมากกว่า ชิงเหอเอ๋ย... ฉันละสงสารเธอจริงๆ ยอมเขาไปเสียหมดแบบนี้ แล้วเด็กๆ จะโตมาได้ยังไง"