บทที่ 3

ความทรงจำพืดหนึ่งกระแทกเข้ามาในหัวของเธอเหมือนคลื่นยักษ์ ภาพของหญิงม่ายชื่อเดียวกัน 'หลินชิงเหอ' ที่ใช้ชีวิตอย่างอดอยาก ถูกแม่สามีกลั่นแกล้ง และต้องทนดูลูกๆ หิวโหยจนตัวเองตรอมใจตาย... ทุกอย่างชัดเจนขึ้นมาจนเธอกุมขมับ

"ไม่ใช่... นี่มันต้องเป็นฝันร้ายแน่ๆ"

เธอไม่ยอมรับ เธอปฏิเสธความจริงตรงหน้าอย่างรุนแรง หลินชิงเหอพยายามพยุงร่างกายที่อ่อนปรกเปียกให้ลุกขึ้นเดิน ความทรงจำบอกเธอว่าข้างนอกมีโอ่งน้ำอยู่ เธอต้องเห็นหน้าตัวเองให้ชัดๆ เพื่อพิสูจน์ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตาจากการทำงานหนักเกินไปจนวูบ

"แม่! จะไปไหนครับ แม่ยังเดินไม่มั่นคงเลย!" ต้าเป่า เด็กชายคนโตพยายามเข้ามาประคอง แต่หลินชิงเหอสะบัดมือออกด้วยสัญชาตญาณของการเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัวง่ายๆ

เธอเดินโซเซออกจากกระท่อมไม้ผุๆ บรรยากาศภายนอกคือลานดินแคบๆ ที่มีรั้วไม้ไผ่หักพัง รอบข้างคือทุ่งนาที่ดูแห้งแล้งในฤดูใบไม้ร่วง และบ้านเรือนดินเผามุงจากที่ตั้งเรียงรายอยู่ไกลออกไป อากาศที่สูดเข้าไปมีกลิ่นของฟืนไฟและขี้วัว... นี่มันคือชนบทของจีนในยุค 80 ชัดๆ!

เธอเดินตรงไปยังโอ่งดินเผาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างมุมบ้าน น้ำในโอ่งนิ่งสนิทและสะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามที่ดูสดใสขัดกับอารมณ์ของเธอ หลินชิงเหอค่อยๆ โน้มตัวลงไป ชะโงกหน้ามองเงาที่สะท้อนอยู่ในน้ำ

"เฮือก!"

เธอผงะถอยหลังจนเกือบเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนกำลังจะขาดใจ เงาที่สะท้อนอยู่ในน้ำนั้น...นั่นไม่ใช่หลินชิงเหอที่มีใบหน้าสวยเฉี่ยว แต่งหน้าประณีต และผมทรงบ๊อบเท่ๆ ที่เธอภาคภูมิใจ

มันคือใบหน้าของหญิงสาวที่ซูบผอมจนเห็นโหนกแก้มชัดเจน ผิวพรรณสีเหลืองคล้ำจากการขาดสารอาหารและกรำแดด ดวงตาดูอิดโรยและเศร้าสร้อย ผมยาวที่ยุ่งเหยิงถูกรวบไว้อย่างลวกๆ ด้วยเชือกฟาง สภาพเหมือนซากศพที่เดินได้มากกว่าคน

เธอก้มลงมองมือของตัวเอง... มือที่เคยเรียวสวยและได้รับการทำเล็บอย่างดี บัดนี้กลับหยาบกร้าน มีรอยแตกเขียวช้ำ และเล็บสั้นกุดที่มีเศษดินติดอยู่

ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มไหลบ่าเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก... หลินชิงเหอ หญิงหม้ายยากจนแห่งหมู่บ้านสกุลหลิน ปี 1983 สามีหายสาบสูญไปในสงครามทิ้งให้เธอเลี้ยงลูกชายสองคนตามลำพังท่ามกลางการโขกสับของแม่สามีใจร้าย

จากนักธุรกิจพันล้าน... สู่หญิงม่ายที่ไม่มีแม้แต่แป้งหมี่จะทำแผ่นแป้ง!

"นี่ใคร... นี่มันไม่ใช่ฉัน!" เธอตะโกนก้องในใจ ความทระนงที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา "ฉันคือหลินชิงเหอ! ฉันคือประธานหลิน! ฉันมีเงินหมื่นล้าน! ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่!"

ความกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจ เธอหันซ้ายหันขวาอย่างตื่นตระหนก พยายามหาทางออก หาประตู หรืออะไรก็ตามที่จะพาเธอกลับไปสู่ห้องทำงานชั้น 88 แต่ไม่มี... มีเพียงความเงียบสงัดของหมู่บ้านชนบทที่เย็นเยียบ

"แม่ครับ" เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นข้างหลัง

เธอหันกลับไปมอง เด็กน้อยสองคนเดินตามเธอออกมานอกบ้านด้วยท่าทางหวาดหวั่น ต้าเป่าจูงมือเสี่ยวเป่าที่กำลังสะอื้นเบาๆ ทั้งสองคนดูน่าสงสารเหลือเกิน ข้อมือของพวกเขานั้นเล็กจนเหมือนกิ่งไม้แห้งๆ ที่พร้อมจะหักได้ทุกเมื่อ

"แม่... แม่เป็นอะไรไปครับ แม่ดูแปลกไปจัง" ต้าเป่าถามด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอ "ถ้าแม่โกรธที่พวกเราขอข้าวสารเพิ่ม พวกเราขอโทษครับ... ต่อไปพวกเราจะกินให้น้อยลง แม่ไม่ต้องเสียใจนะ"

บทที่ 3 หัวใจที่สั่นคลอน

คำพูดของเด็กน้อยทำให้หัวใจของนักธุรกิจสาวที่เคยเย็นชาเหมือนน้ำแข็งสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเป็นคนไม่ยอมคน เธอเป็นคนเด็ดขาด แต่ความใสซื่อและบริสุทธิ์ของเด็กตรงหน้ากำลังพังกำแพงในใจของเธอ

เสี่ยวเป่าที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป วิ่งเข้ามากอดขาของเธอเอาไว้แน่น ใบหน้ามอมแมมซบลงที่ตักของเธอ "แม่... อย่าทิ้งพวกเราไปนะ อย่าล้มลงไปแบบนั้นอีก ผมกลัว"