ตอนที่ 8 จ้างนักสืบ

ตอนที่ 8 จ้างนักสืบ

เสิ่นอวี่ถงเดินลัดเลาะเข้ามาในตรอกซอกซอยด้านหลังย่านการค้าถนนหนานจิง บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนจากความศิวิไลซ์วุ่นวายกลายเป็นความเงียบสงบและเก่าทรุดโทรม ตึกแถวปูนกึ่งไม้สองชั้นเรียงรายกันแน่นขนัด จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าตึกแถวสามคูหาที่ดูเงียบเชียบ บนบานประตูไม้มีป้าย ‘สำนักงานนักสืบสวนและให้คำปรึกษาคีด’ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะยื่นมือเรียวขาวไปเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาได้เลยครับ” เสียงทุ้มแหบพร่าดังมาจากด้านใน

เสิ่นอวี่ถงผลักประตูบานเฟี้ยมเปิดออก กลิ่นอายของกระดาษเก่าและควันบุหรี่ลอยมาเตะจมูก ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เต็มไปด้วยชั้นวางเอกสารเหล็กที่อัดแน่นไปด้วยแฟ้มหนาเตอะ ตรงกลางห้องมีโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ บนโต๊ะมีเครื่องพิมพ์ดีดรุ่นเก่า โทรศัพท์บ้านสีดำแบบหมุน และกองหนังสือพิมพ์ที่ถูกตัดเป็นชิ้น ๆ

เบื้องหลังโต๊ะทำงานนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางพ่นควันบุหรี่สีขาวนวลออกมาราวกับกำลังใช้ความคิด ทันทีที่ร่างของเสิ่นอวี่ถงก้าวเข้ามา สายตาคมกริบของเขาก็ตวัดมามองเธอทันที

ชายหนุ่มคนนี้มีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสองสี ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนาดุดัน ดวงตาเรียวรีแฝงแววเจ้าเล่ห์และเจนโลก ริมฝีปากหนาหยักลึกคาบบุหรี่เอาไว้หลวม ๆ หากจะเปรียบเทียบความหล่อเหลาแล้ว เขาอาจจะดูด้อยกว่าความเพอร์เฟกต์อย่างไร้ที่ติของโจวอี้ฉี หรือชายหนุ่มร่างสูงที่เธอเพิ่งเดินชนเมื่อครู่ แต่สำหรับคนทั่วไปแล้ว นักสืบคนนี้ถือเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีจัดจนสามารถเป็นนายแบบหรือดาราดังได้สบาย ๆ

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกวาดสายตามองสำรวจผู้มาเยือนอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ใบหน้าสวยหวานสะกดสายตาคนมอง ดวงตากลมโตล้อมรอบด้วยแพขนตางอนหนาธรรมชาติ ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดราวกับน้ำนมที่โผล่พ้นชุดกระโปรงเข้ารูปสีครีมยาวคลุมเข่า แม้ว่าเธอจะแต่งหน้าเพียงบางเบา ทว่าความสวยกลับโดดเด่นจนทำให้ห้องทำงานซอมซ่อนี้ดูสว่างไสวขึ้นมาทันตา

ชายหนุ่มรีบดับบุหรี่ลงในจานรองแก้ว ก่อนจะขยับตัวนั่งตรงด้วยท่าทางสนอกสนใจผู้มาเยือน

“ยินดีต้อนรับครับคุณผู้หญิง” น้ำเสียงของเขาทุ้มแหบและมีแววหยอกเย้าเล็กน้อย “ผมชื่อฟางตงเป็นเจ้าของสำนักงานแห่งนี้ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรให้ผมรับใช้อย่างนั้นหรือครับ?”

เสิ่นอวี่ถงไม่สนใจท่าทางหยั่งเชิงของเขา เธอเดินตรงไปเลื่อนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลง จ้องมองสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีแววประหม่าหรือตื่นกลัวเลยแม้แต่น้อย

“ฉันต้องการจ้างคุณให้คุณสะกดรอยตาม ถ่ายภาพ และรวบรวมหลักฐานพฤติกรรมนอกใจของสามีฉันกับผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ”

ทันทีที่ได้ยินจุดประสงค์ ฟางตงถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่มุมปากของเขาจะขยับยิ้มกว้างขึ้น และในที่สุดเขาก็หลุดขำออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกขันและไม่อยากจะเชื่อ

“ฮะ ๆ... คุณพูดเล่นหรือเปล่าครับคุณผู้หญิง?” ฟางตงส่ายศีรษะพลางมองหน้าเธออย่างสำรวจอีกครั้ง ผู้หญิงตรงหน้านี้ถือว่าสวยจัด รูปร่างหน้าตาไร้ที่ติขนาดนี้ ผิวพรรณก็ดี แถมยังมีเสน่ห์เย้ายวนชวนมองจนผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องเหลียวหลัง แสดงว่าไอ้หมอนั่นมันต้องเป็นพวกมักมากไม่รู้จักพอแน่ๆ ถึงได้กล้าทิ้งภรรยาที่สวยขนาดนี้ไปมีชู้ข้างนอกบ้าน

“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อพูดเล่นกับคุณค่ะ” เสิ่นอวี่ถงเอ่ยเสียงเย็น ดวงตานิ่งสนิทจนชายหนุ่มต้องหยุดหัวเราะ

“โอเค ๆ ผมขอโทษที่เสียมารยาท” ฟางตงยกมือขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงยอมแพ้ แต่ดวงตายังคงแพรวพราว “งานจับชู้... สำนักงานของผมถนัดที่สุดในเซี่ยงไฮ้แล้วล่ะครับ ขอเพียงแค่คุณมีเงินจ่าย ค่าเหนื่อยของผมเริ่มต้นที่สามร้อยหยวนไม่เกินสามอาทิตย์คุณได้หลักฐานแน่นอน ว่าแต่... สามีของคุณทำงานอะไรล่ะครับ? พอจะมีชื่อเสียงเรียงนามในแถบนี้บ้างไหม ผมจะได้วางแผนดักถ่ายรูปเก็บหลักฐานได้ถูก”

เสิ่นอวี่ถงขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏที่มุมปาก

“สามีของฉัน... เขาชื่อโจวอี้ฉีค่ะ”

กึก!

ทันทีที่เธอพูดจบประโยชน์รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของฟางตงก็หายไปในพริบตา เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงทันที

“คุณ... คุณพูดว่าอะไรนะ? โจวอี้ฉีงั้นเหรอ!” ฟางตงอุทานเสียงหลง พลางขยับเก้าอี้ถอยหลังไปเล็กน้อย “คุณคือเสิ่นอวี่ถง คุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่น สะใภ้คนโตของตระกูลโจวที่เพิ่งมีข่าวว่ากรีดข้อมือฆ่าตัวตายเมื่ออาทิตย์ก่อนงั้นหรือ?!”

“ใช่ค่ะ... ฉันเอง” เสิ่นอวี่ถงพยักหน้ารับอย่างไม่สะทกสะท้าน

ฟางตงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ใบหน้าของเขามีเหงื่อกาฬซึมออกมาตามไรผมทันที “ไม่! งานนี้ผมไม่รับ! คุณกลับไปเถอะ ถือว่าวันนี้เราไม่เคยเจอกัน และคุณไม่เคยมาที่นี่!”

“ทำไมล่ะคะ? ในเมื่อคุณบอกเองว่าสำนักงานของคุณถนัดงานจับชู้ที่สุดในเซี่ยงไฮ้” เสิ่นอวี่ถงเลิกคิ้วถาม

“มันก็ใช่! แต่นั่นมันสำหรับคนธรรมดาหรือเศรษฐีปลายแถวครับ ไม่ใช่ผู้ทรงอิทธิพลระดับมาเฟียธุรกิจที่มีมือมีเท้าอยู่ทั่วเซี่ยงไฮ้อย่างโจวอี้ฉี คุณรู้ไหมว่าตระกูลสามีของคุณมีอำนาจมากขนาดไหน? หากผมถูกจับได้ว่าแอบสะกดรอยตามหรือดักถ่ายภาพประธานโจว ไม่ใช่แค่ผมจะไม่ได้เงินหรอกนะครับ แต่สำนักงานของผมคงถูกสามีคุณสั่งคนมาทุบทิ้งแน่ และตัวผมเองก็คงได้ไปนอนเป็นศพเฝ้าก้นทะเลแน่ ๆ เงินน่ะผมอยากได้ แต่ผมยังรักชีวิตตัวเองมากกว่า!”

เขารีบผุดลุกขึ้นยืน ทำท่าจะเดินมาเปิดประตูไล่เธอออกจากห้องเพื่อตัดปัญหา

ทว่าเสิ่นอวี่ถงกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยสักนิด มือเรียวขาวเอื้อมลงไปในกระเป๋าถือใบย่อม ดึงเอาปึกธนบัตรออกมาวางลงบนโต๊ะไม้

เงินสี่ร้อยหยวนนอนนิ่งอยู่ตรงหน้าหานตง ฟางตงที่กำลังจะก้าวเท้าถึงกับชะงักฝีเท้า สายตาจับจ้องไปที่เงินนั้นอย่างไม่อาจละสายตาได้ ลำคอของเขาแห้งผากขึ้นมาทันที

“นี่คือค่ามัดจำก้อนแรกค่ะ สี่ร้อยหยวน และหากคุณสามารถหาหลักฐานที่แน่นหนา ชนิดที่ดิ้นไม่หลุดมาให้ฉันได้... ฉันจะจ่ายให้อีกหนึ่งพันหยวนทันทีที่งานสำเร็จ”

ฟางตงลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาคู่คมฉายแววละโมบสลับกับความหวาดกลัวในใจ ตัวเลขรวมหนึ่งพันสี่ร้อยหยวนมันช่างมากเกินกว่าที่เขาจะปฏิเสธได้ลง แต่มันก็ยังไม่คุ้มกับการเอาชีวิตไปเสี่ยงกับพญามัจจุราชอย่างโจวอี้ฉี

“แต่มัน...ก็ยังเสี่ยงเกินไปอยู่ดี” เขายังคงลังเล

เสิ่นอวี่ถงยิ้มกริ่ม มนุษย์ทุกคนย่อมมีความโลภ และไม่มีใครปฏิเสธเงินก้อนโตที่จะเปลี่ยนชีวิตได้

“เป้าหมายของฉันในการหาหลักฐานครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อไปร้องห่มร้องไห้ตัดพ้อสามี หรือไปตบตีเมียน้อยเพื่อแย่งชิงผู้ชายเฮงซวยคนนั้นกลับคืนมาหรอกนะ แต่เป้าหมายของฉันคือการฟ้องหย่า ชนิดที่สังคมต้องตราหน้าเขากับผู้หญิงคนนั้น และตระกูลโจวต้องจำใจยอมจ่ายเงินปิดปาก รวมถึงแบ่งสินสมรสจำนวนมหาศาลให้ฉันเพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูล”

เธอนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตสบประสานกับตาของเขาอย่างสื่อความหมาย “หากฉันได้สินสมรสก้อนโตจากตระกูลโจวตามแผน ฉันสัญญาว่าจะจ่ายค่าเหนื่อยพิเศษเพิ่มให้คุณอีกหนึ่งหมื่นหยวนอย่างแน่นอน”

คำพูดของเสิ่นอวี่ถงราวกับมนต์สะกดที่ดึงเอาความกลัวทั้งหมดออกจากใจของฟางตง ใบหน้าคมเข้มขมวดมุ่นพลางคำนวณความคุ้มค่า ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจ

“ตกลงครับ ผมรับงานนี้” เขายื่นมือออกมาข้างหน้า เสิ่นอวี่ถงยิ้มบางเบาพลางยื่นมือขวาไปจับเขย่ากับมือหนาของเขาเป็นการทำข้อตกลง

“ดีค่ะ ถือว่าเราเป็นพันธมิตรกันแล้วนะคะ”