ตอนที่ 5 เปลี่ยนไป

ตอนที่ 5 เปลี่ยนไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นเบา ๆ เสิ่นอวี่ถงรีบเก็บสร้อยไข่มุกใส่กล่องไม้แกะสลักแล้วซ่อนกลับเข้าไปลิ้นชักตู้เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แล้วเดินไปเปิดประตู

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือป้าหวัง หญิงรับใช้เก่าแก่ของคฤหาสน์ตระกูลโจว ในมือของเธอถือถาดไม้เนื้อดีที่มีชามกระเบื้องเคลือบปิดฝาสนิท กลิ่นอายความร้อนและกลิ่นสมุนไพรจีนโชยออกมาเตะจมูก ใบหน้าของป้าหวังแข็งทื่อเพราะถูกบังคับมา

“นายท่านสั่งให้ดิฉันยกน้ำแกงไก่ตุ๋นยาจีนมาให้ค่ะ” น้ำเสียงของป้าหวังราบเรียบ

เสิ่นอวี่ถงเบ้หน้าหนีทันที ตลอดสี่วันที่นอนซมอยู่ที่โรงพยาบาล อาหารประทังชีวิตของเธอมีเพียงข้าวต้มขาวเหลว ๆ ลำไส้และกระเพาะอาหารของเธอกำลังประท้วงอย่างรุนแรง เธอโหยหาข้าวสวยร้อน ๆ เนื้อสัตว์เป็นชิ้นเป็นอัน หรืออาหารที่มีรสชาติจัดจ้านมากกว่าน้ำแกงตุ๋นยาจีนรสชาติจืดชืดและขมปร่าชามนี้

“ป้าหวังคะ” เสิ่นอวี่ถงเอ่ยเรียบ ๆ สายตายังคงจับจ้องที่ถ้วยซุป “ฉันยังไม่อยากกินน้ำแกงนี่ค่ะ”

ป้าหวังลอบถอนหายใจยาวพลางกลอกตาไปมาทันทีในใจ ‘นั่นไง... เอาอีกแล้ว คุณหนูเจ้าอารมณ์คนเดิมเริ่มแผลงฤทธิ์อีกแล้ว ขนาดนายท่านใหญ่อุตส่าห์เมตตาสั่งให้ยกมาให้ ยังจะมาเล่นตัวไม่ยอมทานอีก’

“สี่วันที่ผ่านมาฉันได้กินแต่ข้าวต้มโรงพยาบาลจนท้องไส้โล่งไปหมดแล้ว ตอนนี้ฉันหิวมากป้าช่วยไปบอกในครัวให้จัดข้าวสวย และกับข้าวสักสองอย่างมาให้ฉันสักชุดได้ไหมคะ?”

คำขอร้องที่ตรงไปตรงมาและไร้แววหาเรื่องทำให้ป้าหวังมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ปกติเสิ่นอวี่ถงรักสวยรักงามและห่วงรูปร่างยิ่งกว่าอะไรดี เธอทานอาหารไม่เกินสองมื้อ หรือบางวันก็ไม่กินเลย

“ทราบแล้วค่ะ... ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่” ป้าหวังค้อมตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะรีบประคองถาดซุปยาจีนเดินเร็ว ๆ กลับลงไปข้างล่างทันที

เสิ่นอวี่ถงก้าวถอยหลังกลับเข้าห้องแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังนิ่ม สองมือกุมท้องที่ส่งเสียงร้องโครกครากออกมาเบา ๆ พอพูดว่าหิวก็ร้องใหญ่เลยทีนี้

ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเสิ่นอวี่ถงเดินไปเปิดประตูก็พบป้าหวังประคองถาดไม้ใบใหญ่กลับขึ้นมา ทว่าคราวนี้กลิ่นที่โชยเตะจมูกไม่ใช่กลิ่นสมุนไพรจีนที่ชวนเวียนอ้วกอีกแล้ว แต่เป็นกลิ่นหอมของข้าวสวยและกับข้าวร้อน ๆ ที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ ๆ

ป้าหวังวางถาดอาหารลงบนโต๊ะกระจกทรงกลมริมหน้าต่างอย่างระมัดระวัง ในถาดมีข้าวสวยหนึ่งถ้วยพูน ส่วนกับข้าวมีผัดผักกาดขาวใส่เห็ดหอมและหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว กลิ่นหอมของมันทำให้ต่อมรับรสของคนที่อดอยากมาสี่วันทำงานอย่างหนัก เสิ่นอวี่ถงลอบกลืนน้ำลายแต่อย่างไรเธอก็ยังคงรักษาท่าทีไว้ได้อย่างแนบเนียน

“ขอบคุณมากค่ะป้าหวัง” เสิ่นอวี่ถงเอ่ยปาก ขยับยิ้มน้อย ๆ ให้ตามมารยาท

คำขอบคุณที่ไม่เคยได้ยินจากปากหญิงสาวทำให้ป้าหวังชะงักไปครู่หนึ่ง หญิงชรามองสะใภ้ใหญ่ของบ้านด้วยความรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ทำเพียงค้อมตัวลงแล้วก้าวถอยหลังออกจากห้องไปเงียบ ๆ

เมื่อประตูปิดลง ความเป็นผู้ดีที่พยายามรักษาไว้ก็พังทลายลงทันที เสิ่นอวี่ถงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือเรียวคว้าตะเกียบขึ้นมา แล้วเริ่มจัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างไม่รอช้า หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วเนื้อนุ่มละมุนลิ้นจนแทบละลายในปาก รสชาติเค็มหวานกำลังดีคลุกกับข้าวสวยร้อน ๆ ช่างเป็นรสชาติที่สวรรค์ประทานมาให้โดยแท้ เธอเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างมีความสุข ผัดผักกาดขาวก็ถูกคีบเข้าปากสลับกันไปอย่างรวดเร็ว เธอจัดการอาหารทุกอย่างในถาดจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษผัก หรือน้ำซีอิ๊วติดก้นชาม

“อ่า... รอดตายแล้วยัยถิงถิง” เสิ่นอวี่ถงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือลูบท้องที่อิ่มแปล้อย่างมีความสุข

หลังจากนั่งพักให้อาหารย่อยอยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวก็ลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำชำระล้างร่างกาย ความเหนียวเหนอะหนะจากโรงพยาบาลและเหงื่อไคลจากสภาพอากาศอับชื้นภายนอกทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว เสิ่นอวี่ถงเดินเข้าไปในห้องน้ำขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาวสลับดำดูหรูหราทันสมัยที่สุดในยุคนี้ มีทั้งอ่างอาบน้ำทรงยุโรปและฝักบัวทองเหลือง

เธอจัดการปลดเปลื้องชุดกี่เพ้าประยุกต์สีฟ้าอ่อนออกจากร่างกายทันที จนกระทั่งเรือนร่างเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิดปรากฏเด่นชัดอยู่บนบานกระจกบานยักษ์ที่ติดอยู่บนผนังห้องน้ำ

เสิ่นอวี่ถงก้าวเท้าเข้าไปยืนนิ่งอยู่หน้ากระจก ดวงตากลมโตกวาดสายตาสำรวจเรือนร่างของเสิ่นอวี่ถงคนเดิมอย่างละเอียดเป็นครั้งแรก

“โอ้โห... นี่มัน...หน้าอกคัพD เอว23 สะโพก36” เสิ่นอวี่ถงอุทานออกมาเบา ๆ ลำคอระหงแห้งผากขึ้นมาทันตา

เรือนร่างของเสิ่นอวี่ถงคือสัดส่วนที่ผู้หญิงทุกคนในศตวรรษที่ 21 ถวิลหา หน้าอกหน้าใจอวบอิ่มตั้งเต้าเป็นทรงสวย หน้าท้องแบนราบเรียบเนียนไร้ไขมันส่วนเกิน คอดกิ่วขยับลงไปเป็นสะโพกผายกลมกลึงรับกับต้นขาเรียวยาวสวย

เสิ่นอวี่ถงยกมือขึ้นลูบไล้หน้าอกและสะโพกของตัวเองด้วยความทึ่ง “ยัยอวี่ถงนี่ดูแลตัวเองดีเป็นบ้า อย่างน้อย ๆ ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ก็ถือว่าไม่ขาดทุนล่ะวะ สวยแซ่บระดับดารายังต้องอายขนาดนี้ ตาบ้านั่นมันตาถั่วหรือเป็นพวกเสื่อมสมรรถภาพกันแน่ ถึงได้ทิ้งขว้างของดีระดับพรีเมียมขนาดนี้ไปคว้าแม่นางเอกนั่น!”

เธอยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ความมั่นใจในตัวเองพุ่งทะยานขึ้นสูงลิ่ว มือเรียวเปิดน้ำอุ่นจากฝักบัว สายน้ำชำระล้างคราบเหงื่อไคลและความเหนื่อยล้าให้ไหลผ่านเรือนร่างระหงอย่างช้า ๆ เธอหลับตาลงปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับความเงียบสงบในห้องน้ำ แต่ก็ระมัดระวังไม่ให้บาดแผลที่ข้อมือซ้ายโดนน้ำโดยตรง หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็เดินออกมาซับตัวให้แห้ง ค้นตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนผ้าซาตินเนื้อนุ่มสีชมพูมุกสายเดี่ยวตัวยาวมาสวมใส่ ผ้าเนื้อดีทิ้งตัวลู่ไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างกาย ยิ่งขับเน้นให้เธอดูเย้ายวน

เธอก้าวขึ้นเตียงนอนหลังใหญ่ เอนกายลงซุกตัวใต้ผ้าห่มขนเป็ดหนานุ่ม ความเหนื่อยล้าจากสงครามประสาทตลอดทั้งวันส่งผลให้เปลือกตาของเธอเริ่มหนักอึ้ง เสิ่นอวี่ถงพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด