ตอนที่ 6 สาลี่หนาม

ตอนที่ 6 สาลี่หนาม

เช้าวันต่อมา ชิงเอ๋อลืมตาตื่นแต่เช้าตรู่ นางมองดูน้องชายทั้งสองที่ยังหลับสนิทอยู่บนเสื่อข้างๆ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบๆ

“วันนี้เด็ก ๆ ต้องได้กินปลา” นางพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบเบ็ดตกปลาที่เตรียมไว้เมื่อวาน

ชิงเอ๋อเดินมาถึงจุดที่ตกปลาเมื่อวาน นางนั่งลงบนก้อนหินริมน้ำ ผูกเบ็ดและเหยื่อด้วยรอยยิ้มใจเย็น

“มาเถอะ ปลาน้อย มากินเหยื่อของข้าสักตัว” นางพูดพลางโยนเบ็ดลงน้ำ

แต่แล้วเวลาก็ผ่านไปเนิ่นนาน ปลาตัวเล็กๆ ว่ายวนเวียนอยู่รอบเหยื่อมากมาย แต่ไม่มีตัวไหนยอมกินเบ็ดของนางเลย ชิงเอ๋อถอนหายใจด้วยความผิดหวัง

“ถ้าอย่างนั้น...” ชิงเอ๋อลุกขึ้นยืน มองสำรวจรอบๆ “ข้าต้องใช้วิธีอื่น”

ชิงเอ๋อเริ่มเก็บก้อนหินและกิ่งไม้มากั้นเป็นคอกเล็กๆ ในน้ำตื้น สร้างเป็นบ่อดักปลาอย่างง่ายๆ นางใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะทำเสร็จ เหงื่อไหลซึมที่หน้าผาก

“คราวนี้ล่ะ” นางยิ้มอย่างพึงพอใจกับผลงานของตัวเอง

ไม่นานนัก ฝูงปลาเล็กๆ ก็ว่ายเข้ามาในบ่อที่เธอทำไว้ ชิงเอ๋อรอจนมีปลาเข้ามามากพอ จึงรีบปิดทางออกด้วยก้อนหิน

“ได้แล้ว!” นางร้องอย่างดีใจ ก่อนจะใช้มือช้อนปลาขึ้นมาทีละตัว ใส่ลงในหม้อหูบิ่นที่เตรียมมา

เมื่อได้ปลามากพอ ชิงเอ๋อก็รีบกลับไปที่กระท่อม นางก่อไฟและย่างปลาทันที กลิ่นหอมของปลาย่างลอยไปทั่ว

“พี่ใหญ่! กลิ่นอะไรหอมจัง” เว่ยเอ๋อและอันเอ๋อวิ่งออกมาจากกระท่อม จมูกฟุดฟิดดมกลิ่น

“นั่งลงเถอะ” ชิงเอ๋อยิ้มให้น้องๆ “วันนี้เรามีปลาย่างกินกับข้าวต้ม”

กลิ่นหอมของปลาย่างลอยอวลไปทั่วบริเวณ ทำให้ท้องของเด็กๆ ร้องจ๊อกๆ ด้วยความหิว พวกเขานั่งล้อมวงกันรอบกองไฟที่ชิงเอ๋อก่อไว้ ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นปลาย่างสีเหลืองทองน่ากิน

“พี่ใหญ่เก่งจังเลย จับปลาได้ตั้งเยอะ” อันเอ๋อชมพลางกลืนน้ำลาย กลิ่นหอมของปลาย่างทำให้น้ำลายสอ

“ใช่ๆ แล้วพี่ใหญ่จับยังไงเหรอ?” เว่ยเอ๋อถามอย่างสงสัย

ชิงเอ๋อยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเล่าเรื่องราวการจับปลาให้น้องๆ ฟัง “พี่ลองตกเบ็ดก่อน แต่ปลาไม่กินเหยื่อเลย เลยต้องทำบ่อดักปลาแทน”

“เก่งจังเลย!” น้องๆ พูดพร้อมกัน

“เอาล่ะ ปลาสุกแล้ว กินกันเถอะ” ชิงเอ๋อแจกปลาย่างให้น้องๆ คนละ 5 ตัว

เด็กๆ รับปลาย่างมาพลางกลืนน้ำลาย เนื้อปลานุ่มและหอมกรุ่น พวกเขาค่อยๆ แกะเนื้อปลาออกจากก้าง ระวังไม่ให้ติดคอ

“อร่อยจัง!” เว่ยเอ๋อร้องอย่างดีใจ “หวานกำลังดีเลย”

“ใช่! นุ่มด้วย” อันเอ๋อเสริม พร้อมเอามือปาดน้ำลายที่มุมปาก

“พี่ใหญ่ พรุ่งนี้สอนข้าจับปลาบ้างนะ” อันเอ๋อขอร้อง

“ข้าก็อยากเรียนด้วย!” เว่ยเอ๋อรีบพูดแทรก

“ได้สิ พรุ่งนี้พี่จะพาพวกเจ้าไปที่ลำธาร สอนวิธีทำบ่อดักปลา”

อันเอ๋อกับเว่ยเอ๋อตาเป็นประกายด้วยความดีใจ พวกเขากินปลาจนหมด แม้แต่ก้างก็แทบจะไม่เหลือ

“อิ่มจัง” เว่ยเอ๋อลูบท้องกลมป้อง

“ใช่ วันนี้ได้กินอิ่มเลย” อันเอ๋อพยักหน้าเห็นด้วย

“พี่มีเรื่องจะบอก” เธอวางชามลง “อีกห้าวัน พวกเราจะต้องออกเดินทางจากที่นี่”

“จริงหรือพี่ใหญ่?” อันเอ๋อถาม

"ใช่จ้ะ" ชิงเอ๋อตอบ

พวกเขาทำงานกันอย่างขยันขันแข็งตลอดห้าวัน ทุกวันชิงเอ๋อจะใช้พลังจากแหวนเร่งการเติบโตของพืช และเก็บเกี่ยวผลผลิตเข้าไปในมิติพิเศษ นอกจากนี้ยังออกไปเก็บผลไม้ป่าและล่าสัตว์เล็กๆ มาทำเป็นเสบียงด้วย

ชิงเอ๋อมองดูน้องๆ ที่กำลังช่วยกันเก็บผักในแปลง เด็กน้อยทั้งสองทำงานอย่างขะมักเขม้น

“พี่ใหญ่ ดูนี่สิ!” อันเอ๋อชูผักกาดป่าขนาดใหญ่ขึ้นอวด “ต้นนี้ใหญ่จัง”

“ใช่ มันใหย่มาก” ชิงเอ๋อยิ้มให้น้องชาย

เว่ยเอ๋อที่กำลังถอนผักอยู่อีกฝั่งของแปลงเงยหน้าขึ้นมาถาม “พี่ใหญ่ พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางจริงๆ แล้วใช่ไหม?”

“ใช่จ้ะ” ชิงเอ๋อพยักหน้า “เราต้องรีบเก็บเกี่ยวให้เสร็จก่อนพระอาทิตย์ตกดิน”

ขณะที่พูดคุยกัน มือของนางก็ไม่ได้หยุดนิ่ง นางใช้พลังจากแหวนวิเศษเร่งการเติบโตของผักที่เหลือในแปลงต่อ แสงสีเหลือง แผ่ซ่านออกมาจากนิ้วมือของนาง ทำให้ผักที่ยังเล็กอยู่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนพร้อมเก็บเกี่ยว

พวกเขาทำงานกันต่อจนกระทั่งพระอาทิตย์คล้อยต่ำ ผักทุกต้นถูกเก็บเกี่ยวเรียบร้อย ชิงเอ๋อใช้พลังจากแหวนเก็บผลผลิตทั้งหมดเข้าไปในมิติ

“เหนื่อยไหม?” นางถามน้องๆ ที่นั่งเหงื่อโซกอยู่ข้างแปลงผัก

“ไม่เหนื่อยเลย!” ทั้งสองตอบพร้อมกัน แม้ใบหน้าจะแดงก่ำด้วยความเหนื่อยล้า

ชิงเอ๋อหยิบกระบอกน้ำไม้ไผ่ออกมาจากมิติ “ดื่มน้ำก่อนนะ แล้วเราจะไปหาอาหารเย็นกัน”

“พี่ใหญ่จะพาพวกเราไปจับปลาอีกหรือ?” อันเอ๋อถามอย่างตื่นเต้น

“วันนี้เราจะไปหาผลไม้ป่ากัน” พี่เห็นต้นสาลี่หนามอยู่แถวๆ นี้ ผลน่าจะสุกพอดี”

พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามป่า ชิงเอ๋อคอยระวังภัยให้น้องๆ ตลอดทาง ไม่นานนักก็พบต้นสาลี่หนาม

ชิงเอ๋อมองดูต้นสาลี่หนามที่สูงตระหง่านอยู่ตรงหน้า ผลสีเหลืองทองห้อยระย้าอยู่บนกิ่งก้าน ส่งกลิ่นหอมหวานชวนน้ำลายสอ

“พี่จะเก็บเอง” นางสั่งน้องชาย ก่อนจะเดินไปเก็บผลของสาลี่หนาม

“ระวังหนามด้วยนะพี่ใหญ่!” อันเอ๋อตะโกนเตือน

“ไม่ต้องห่วงหรอก” ชิงเอ๋อตอบพลางยิ้ม แล้วหันไปเก็บสาลี่หนามต่อ

ชิงเอ๋อค่อยๆ เก็บผลสาลี่หนามลงในตะกร้าที่สานจากไม้ไผ่ด้วยความระมัดระวัง ผลสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมหวานชวนให้น้ำลายไหล นางเลือกเก็บเฉพาะผลที่สุกกำลังดี ไม่แก่หรืออ่อนจนเกินไป

“พี่ใหญ่เก่งจัง เก็บได้เยอะเลย!” อันเอ๋อร้องชมพลางกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ

“อย่าเพิ่งดีใจไป รอชิมก่อนว่าอร่อยหรือเปล่า” ชิงเอ๋อหัวเราะเบาๆ พลางนำตะกร้าผลไม้มาวางตรงหน้าน้องทั้งสอง

เว่ยเอ๋อรีบคว้าผลสาลี่หนามลูกใหญ่ขึ้นมา แต่ชิงเอ๋อก็รีบห้ามไว้ “เดี๋ยวก่อน ต้องล้างให้สะอาดก่อนนะ”

นางหยิบกระบอกน้ำไม้ไผ่ออกมาจากมิติ ล้างผลสาลี่หนามให้สะอาด ก่อนจะส่งให้น้องๆ คนละลูก

“อร่อยจัง!” เว่ยเอ๋อร้องออกมาหลังจากกัดคำแรก “หวานอมเปรี้ยวกำลังดีเลย”

“จริงด้วย!” อันเอ๋อเห็นด้วย น้ำในผลไม้ไหลเยิ้มออกมาตามมุมปาก

ชิงเอ๋อมองดูน้องชายทั้งสองกินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความเอ็นดู นางนั่งลงบนก้อนหินใกล้ๆ หยิบผลสาลี่หนามขึ้นมากัดบ้าง รสชาติหวานอมเปรี้ยวแผ่ซ่านไปทั่วปาก

พวกเขานั่งกินสาลี่หนามกันต่อ พลางพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ

ขณะที่พูดคุยกัน มือของนางก็ไม่ได้หยุดนิ่ง นางใช้พลังจากแหวนวิเศษเร่งการเติบโตของผลสาลี่หนามที่ยังไม่สุกบนต้น แสงสีเหลืองแผ่ซ่านออกมาจากนิ้วมือของนาง ทำให้ผลที่ยังเขียวอยู่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง

“พี่ใหญ่ทำอะไรน่ะ?” เว่ยเอ๋อถามอย่างสงสัย

“พี่กำลังช่วยให้ผลสาลี่หนามสุกเร็วขึ้น” ชิงเอ๋อตอบ “พรุ่งนี้ก่อนออกเดินทาง พวกเราจะมาเก็บมันไปด้วย”

พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก แสงสีส้มทองทาบทาไปทั่วผืนป่า ชิงเอ๋อมองดูท้องฟ้าแล้วลุกขึ้นยืน

“ได้เวลากลับแล้วล่ะ” นางบอกน้องๆ “เดี๋ยวพี่จะเก็บสาลี่หนามที่เหลือเข้าไปในมิติ พรุ่งนี้ค่อยกินต่อนะ”

นางใช้พลังจากแหวนเก็บผลสาลี่หนามที่เหลือเข้าไปในมิติ ก่อนจะจูงมือน้องชายทั้งสองเดินกลับกระท่อม