ตอนที่ 7 ออกเดินทาง

ตอนที่ 7 ออกเดินทาง

เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาตื่นแต่เช้าตรู่ ชิงเอ๋อจัดแจงเก็บข้าวของทั้งหมดเข้าไปในมิติวิเศษของแหวน ก่อนจะพาน้องๆ เดินกลับไปที่ต้นสาลี่หนามอีกครั้ง

ทั้งสามพี่น้องช่วยกันเก็บผลสาลี่หนาม โดยชิงเอ๋อคอยระวังไม่ให้น้องๆ โดนหนามทิ่มมือ นางเก็บที่อยู่สูงๆ ในขณะที่น้องชายเก็บผลที่อยู่ต่ำกว่า

นางเก็บผลสาลี่หนามลูกสุดท้ายใส่ตะกร้า ก่อนจะใช้พลังแหวนเก็บทุกอย่างเข้าไปในมิติพิเศษ “เอาล่ะ เสร็จแล้ว เรารีบกลับไปเตรียมตัวออกเดินทางกันดีกว่า”

ระหว่างทาง ชิงเอ๋อสอนน้องๆ ให้สังเกตรอยสัตว์และพืชที่กินได้ในป่า แม้นางจะไม่มีความรู้มากแต่ก็พอเอาตัวรอดได้

ตอนนี้เสบียงในมิติพิเศษของชิงเอ๋อมีมากพอที่จะเลี้ยงพวกเขาได้นานถึงสองปี มีทั้งข้าวฟ่าง ผักป่า ปลาตากแห้ง และผลไม้ป่าต่างๆ โดยเฉพาะลูกสาลี่หนามที่มีเยอะสุด

ชิงเอ๋อพาน้องๆ เดินทางมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกลจากป่า

“พี่ใหญ่ หิวจังเลย” อันเอ๋อคนเล็กบ่นพลางจับท้องตัวเอง

ชิงเอ๋อยิ้มให้น้องชาย “อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวถึงหมู่บ้านแล้วพี่จะหาอะไรอร่อยๆ ให้กิน”

พวกเขาเดินต่อไปอีกครู่ใหญ่ก็มาถึงหมู่บ้าน ผู้คนเริ่มทยอยออกมาจับจ่ายซื้อของและออกไปทำงานกันแล้ว ชิงเอ๋อพาน้องชายไปนั่งที่ลานกว้างกลางหมู่บ้าน จากนั้นก็นำผักป่าและผลไม้ที่เก็บมาวางเรียงบนเสื่อเก่า ๆ ที่นางนำมาด้วยอย่างเป็นระเบียบ

“ผักป่าสดๆ ผลไม้ป่าหวานอร่อย มาดูได้เลยจ้า” ชิงเอ๋อร้องเรียกลูกค้า

ไม่นานก็มีชาวบ้านเดินเข้ามาดู แต่ส่วนใหญ่พวกเขาสนใจผลสาลี่หนามมากกว่า เพราะผักป่าหาเก็บได้ตามภูเขา

“ลูกสาลี่หนามนี่สดมากเลยนะ พวกเจ้าเก็บมาจากไหนกัน?” ชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้น

“เก็บมาจากในป่าเจ้าค่ะ” ชิงเอ๋อตอบพร้อมยิ้ม

“งั้นขอซื้อหมดตะกร้านี้เลย” หญิงคนนั้นพูดพลางหยิบเงินส่งให้

ชิงเอ๋อขายของได้ไม่นานก็หมดเกลี้ยง เธอนับเงินที่ได้แล้วยิ้มอย่างพอใจ “

“พี่ใหญ่ นั่นซาลาเปาใช่ไหม?” เว่ยเอ๋อชี้ไปที่ร้านขายอาหารริมทาง กลิ่นหอมของซาลาเปาลอยมาเตะจมูก ชิงเอ๋อมองตามนิ้วชี้ของน้องชาย

“ไปกันเถอะ วันนี้พี่จะซื้อซาลาเปาให้พวกเจ้ากิน” ชิงเอ๋อจูงมือน้องๆ เดินไปที่ร้าน

“ขอซาลาเปาหมูสิบลูก” ชิงเอ๋อสั่งคนขาย

คนขายรีบจัดซาลาเปาร้อนๆ ใส่ตะกร้าไม้ไผ่ กลิ่นหอมของซาลาเปาทำให้น้ำลายของเด็กๆ สอ

“กินค่อย ๆ กินระวังร้อนนะ” ชิงเอ๋อส่งซาลาเปาให้น้องๆ

อันเอ๋อและเว่ยเอ๋อรีบหยิบซาลาเปาขึ้นมา เป่าเบาๆ ก่อนจะกัดคำโต ไส้หมูนุ่มๆ และแป้งนุ่มฟูละลายในปาก

“อร่อยจัง!” ทั้งสองอุทานพร้อมกัน น้ำตาคลอเบ้า

ชิงเอ๋อมองน้องๆ กินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ นางจะไม่ปล่อยให้พวกเขาต้องลำบากอีก

หลังจากกินซาลาเปาเสร็จ ชิงเอ๋อก็พาน้องชายเดินดูของในตลาด เธอซื้อผ้าห่มผืนใหม่และเสื่อผืนใหม่

“พี่ใหญ่ เราจะไปทางไหนต่อ?” เว่ยเอ๋อถามขณะเดินออกจากตลาด

“เราจะเดินทางไปทางทิศใต้ ที่นั่นมีเมืองใหญ่กว่าที่นี่” ชิงเอ๋อตอบ หลังจากนางสอบถามชาวบ้านแถวนี้เรียบร้อย ว่าเมืองไหนการค้าขายดีที่สุด

พวกเขาเดินออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ที่จะพาไปยังเมืองทางทิศใต้ แม้จะไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้างระหว่างทาง แต่ชิงเอ๋อก็มั่นใจว่าพวกเขาจะผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้

ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินอยู่ รถม้าคันหนึ่งแล่นมาจอดข้างทาง บนรถมีชายชราและหญิงวัยกลางคนที่ดูท่าทางใจดี

“พวกเจ้าจะไปไหนกันหรือ?” หญิงวัยกลางคนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พวกเราจะไปเมืองทางทิศใต้เจ้าค่ะ” ชิงเอ๋อตอบอย่างสุภาพ

“โอ้ พวกข้าก็กำลังจะไปทางนั้นพอดี ขึ้นมานั่งด้วยกันไหม? เดินไกลๆ เด็กๆ คงเหนื่อย ข้าไม่คิดเงินหรอก” หญิงผู้นั้นชวน

ชิงเอ๋อลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นน้องๆ ที่เริ่มแสดงอาการเหนื่อยล้า จึงตัดสินใจตอบตกลง

“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” ชิงเอ๋อกล่าวขณะพาน้องๆ ขึ้นรถม้า

ระหว่างทาง ป้าและลุงคอยถามไถ่เรื่องราวของพวกเขา ชิงเอ๋อเล่าเพียงคร่าวๆ ว่าพวกตนกำลังเดินทางไปหางานทำในเมือง

พอตกค่ำ รถม้าก็จอดที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ป้ากับลุงเลี้ยงอาหารเย็นพวกเขาอย่างดี

“พักที่นี่สักคืนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ” ป้าบอก

ชิงเอ๋อรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธน้ำใจของผู้ใหญ่ เพราะคิดว่าตัวเองอาจจะระแวงมากเกินไป

กลางดึก ชิงเอ๋อได้ยินเสียงคุยกระซิบกระซาบ นางแอบลุกขึ้นมาแนบหูฟังที่ประตู

“พรุ่งนี้พอถึงตลาดทาส เราจะได้เงินก้อนโตแน่ๆ เด็กสามคนนี่หน้าตาดีทั้งนั้น”

“ใช่ โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงคนโต ดูฉลาดและแข็งแรงดี คงขายได้ราคาดี”

ชิงเอ๋อตกใจจนตัวสั่น รีบย่องกลับไปปลุกน้องชายทั้งสองทันที

“ตื่นเร็ว พวกเราต้องหนีไปจากที่นี่” ชิงเอ๋อกระซิบ

นางรีบพาน้องชายแอบออกทางหน้าต่าง โชคดีที่ห้องอยู่ชั้นล่าง พวกเขาวิ่งหนีเข้าไปในป่าข้างทาง

“พี่ใหญ่ ทำไมเราต้องหนี?” อันเอ๋อถามอย่างงุนงง

“ป้ากับลุงคนนั้น พวกเขาจะจับเราไปขาย” ชิงเอ๋อตอบพลางจูงมือน้องๆ วิ่งต่อไป

เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าม้าดังไล่หลังมา ชิงเอ๋อรู้ว่าพวกเขาต้องรีบหนีให้เร็วที่สุด

“ทางนี้!” ชิงเอ๋อพาน้องๆ มุดเข้าไปในพุ่มไม้หนา

พวกเขาได้ยินเสียงม้าวิ่งผ่านไป แต่ก็ยังไม่กล้าออกมา จนแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจึงค่อยๆ ออกมา

“พี่ใหญ่ ข้ากลัว” อันเอ๋อร้องไห้

“ไม่เป็นไรนะ พี่จะปกป้องพวกเราเอง” ชิงเอ๋อกอดน้องชายคนเล็กไว้แน่น

พวกเขาเดินทางต่อไปในป่าตลอดทั้งคืน จนรุ่งสางจึงพบทางเดินเล็กๆ ที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านอีกแห่ง

“เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น อย่าไว้ใจคนแปลกหน้าง่ายๆอีก” ชิงเอ๋อสอนน้องชายทั้งสอง