ตอนที่ 5 ไข่นกเป็ดน้ำ

ตอนที่ 5 ไข่นกเป็ดน้ำ

ในวันต่อมา ชิงเอ๋อตื่นแต่เช้าตรู่ เธอมองดูน้องชายทั้งสองที่ยังหลับสนิทอยู่บนเสื่อเก่าๆ ก่อนจะค่อยๆ ย่องออกไปนอกกระท่อม

เธอสำรวจพื้นที่รอบๆ กระท่อม สายตากวาดมองหาบริเวณที่เหมาะสมสำหรับทำแปลงเพาะปลูก เมื่อวานรีบร้อนไปนิดเธอจึงปลูกผักหน้ากระท่อมทำให้ได้ผลผลิตแค่นิดเดียว ในที่สุดเธอก็พบพื้นที่โล่งแห่งหนึ่งที่ได้รับแสงแดดดี

“ที่นี่แหละ” ชิงเอ๋อพูดกับตัวเอง แล้วหว่านเมล็ดพืชที่ต้องการจะปลูกลงดิน เธอดึงแหวนวิเศษออกมาจากนิ้วและหลับตา สมาธิจดจ่อที่แหวน พร้อมนึกถึงภาพแปลงผักที่อุดมสมบูรณ์ ทันใดนั้น แสงสีทองก็เปล่งออกมาจากแหวน พุ่งลงสู่พื้นดิน

ภายในเวลาไม่กี่นาที ต้นกล้าเล็กๆ ก็เริ่มงอกขึ้นมาจากดิน เติบโตอย่างรวดเร็วราวกับมีมนตร์วิเศษ ผักป่านานาชนิดผุดขึ้นมาเรียงรายเป็นแถว ทั้งผักกาดป่า ผักชีป่า

“พี่ใหญ่!” เสียงเรียกของเว่ยเอ๋อดังขึ้น เขายืนอยู่ที่ประตูกระท่อม มองดูการเปลี่ยนแปลงตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง

“มาช่วยพี่หน่อยสิ” ชิงเอ๋อเรียก”

เว่ยเอ๋อวิ่งมาช่วยพี่สาวเก็บผัก ขณะที่อันเอ๋อก็ตื่นขึ้นมาช่วยด้วย แม้จะยังง่วงๆ

“พี่ใหญ่” เว่ยเอ๋อเอ่ยขึ้นขณะถอนผักกาดป่า “พี่คิดว่าเราควรอยู่ที่นี่ต่อไหม?”

ชิงเอ๋อถอนหายใจเบาๆ “พี่ว่าเราควรหาที่อยู่ใหม่นะ ที่นี่อยู่ลึกเกินไป อันตราย แต่ตอนนี้เราต้องเก็บเสบียงให้พอก่อน”

เว่ยเอ๋อพยักหน้าเข้าใจ "ข้าเข้าใจแล้ว"

วันต่อมา ชิงเอ๋อและน้องชายทั้งสองกำลังยืนมองพื้นที่โล่งกว้างด้านหลังกระท่อม ที่นี่จะเป็นแปลงปลูกข้าวฟ่างของพวกเขา

“พี่ใหญ่ พวกเราจะเริ่มจากตรงไหนดี?” เว่ยเอ๋อถามพลางมองหาเครื่องมือที่จะใช้ถางป่า

ชิงเอ๋อเดินเข้าไปในกระท่อมเก่า หยิบจอบและเสียมที่วางอยู่มุมห้อง เครื่องมือทั้งสองชิ้นดูเก่าคร่ำคร่า มีคราบสนิมจับเต็มไปหมด

“เครื่องมือพวกนี้คงใช้ได้ แต่ต้องระวังหน่อย ดูเหมือนจะเก่ามาก” เธอส่งจอบให้เว่ยเอ๋อ และเสียมให้อันเอ๋อ

ทั้งสามพี่น้องเริ่มลงมือถางหญ้าและวัชพืชที่ขึ้นรกรุงรัง เหงื่อไหลโซมกายแม้อากาศยังเย็นอยู่ การถางป่าไม่ใช่งานง่าย โดยเฉพาะสำหรับเด็กๆ อย่างพวกเขา

“อันเอ๋อ ระวังหน่อยนะ” ชิงเอ๋อเตือนน้องชายคนเล็กที่ดูจะใช้เสียมอย่างไม่ถนัดนัก

หลังจากถางพื้นที่จนโล่งเตียน ชิงเอ๋อโปรยเมล็ดข้าวฟ่างลงบนดินที่เตรียมไว้ จากนั้นก็ใช้พลังจากแหวนวิเศษ แสงสีทองอ่อนๆ แผ่ซ่านออกมา ทำให้เมล็ดข้าวฟ่างงอกและเติบโตอย่างรวดเร็ว

ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ต้นข้าวฟ่างก็สูงเท่าตัวพวกเขา ออกรวงเต็มไปหมด ชิงเอ๋อใช้พลังจากแหวนอีกครั้ง เก็บเกี่ยวผลผลิตทั้งหมดเข้าไปในมิติพิเศษของแหวน

“คราวนี้เราจะมีข้าวฟ่างกินไปอีกนาน” ชิงเอ๋อบอกน้องๆ ด้วยความภูมิใจ

“พี่ใหญ่ พวกเราจะปลูกอะไรอีกไหม?” อันเอ๋อถามอย่างกระตือรือร้น

“วันนี้พอแค่นี้ก่อน” ชิงเอ๋อตอบพลางเช็ดเหงื่อ “พวกเราเหนื่อยกันมามากแล้ว กลับเข้ากระท่อมกันเถอะ”

ทั้งสามพี่น้องช่วยกันเก็บเครื่องมือ มองดูแปลงที่เพิ่งปลูกเสร็จด้วยความพึงพอใจ

พวกเขาเดินกลับเข้ากระท่อมพร้อมกัน ทิ้งแปลงข้าวฟ่างที่เพิ่งเก็บเกี่ยวไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงร่องรอยการขุดดินที่ยังใหม่ ไม่มีใครคาดคิดว่าเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อน ที่นี่เคยมีต้นข้าวฟ่างขึ้นอยู่เต็มไปหมด

“พี่ใหญ่ข้าหิวแล้ว” เว่ยเอ๋อเอ่ยพลางลูบท้อง “แต่ข้าไม่อยากกินข้าวต้มกับผักลวกแล้ว”

ชิงเอ๋อมองน้องชายทั้งสองด้วยความเห็นใจ นางเองก็เบื่ออาหารจำเจเช่นกัน

“งั้นวันนี้พี่จะพาพวกเจ้าไปหาปลาที่ลำธารกัน” ชิงเอ๋อบอกด้วยรอยยิ้ม “อย่างน้อยเราก็จะได้มีกับข้าวอร่อยๆ กินกัน”

ดวงตาของน้องชายทั้งสองเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ชิงเอ๋อเตรียมเบ็ดตกปลาที่นางทำไว้เมื่อวานนี้

“พี่ใหญ่ พวกเราพร้อมแล้ว!” เว่ยเอ๋อและอันเอ๋อตะโกนพร้อมกัน

ชิงเอ๋อนำน้องๆ มาถึงลำธาร ทั้งสามพี่น้องนั่งลงบนก้อนหินริมน้ำ ชิงเอ๋อเริ่มผูกเบ็ดและเหยื่อที่เตรียมมา

“พี่ใหญ่ ข้าอยากลองตกปลาบ้าง!” อันเอ๋อร้องขอเบ็ดจากมือพี่สาว

“ได้สิ แต่ต้องระวังนะ อย่าทำเบ็ดหลุดมือล่ะ” ชิงเอ๋อสอนวิธีจับคันเบ็ดให้น้องชายคนเล็ก

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ แต่ก็ยังไม่มีปลาตัวใดมาติดเบ็ด เว่ยเอ๋อเริ่มเบื่อ จึงลุกไปเล่นน้ำอยู่ใกล้ๆ

“พี่ใหญ่ ทำไมปลาไม่มากินเหยื่อเลย” อันเอ๋อถามด้วยความสงสัย

“บางทีวันนี้อาจไม่ใช่วันดีสำหรับตกปลา” ชิงเอ๋อตอบพลางถอนหายใจเบาๆ

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลง แสงสีส้มทาบทาไปทั่วผืนน้ำ ชิงเอ๋อกำลังจะบอกน้องๆ ว่าควรกลับบ้านได้แล้ว แต่จู่ๆ นางก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ริมตลิ่ง

“นั่นมัน...” ชิงเอ๋อลุกขึ้นเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

ซุกซ่อนอยู่ในพงหญ้าริมน้ำคือรังนกเป็ดน้ำ ภายในมีไข่สีขาวนวลวางอยู่หลายฟอง

“พี่ใหญ่! พี่เจออะไรหรือ?” เว่ยเอ๋อวิ่งเข้ามาดูพร้อมกับอันเอ๋อ

“ไข่นกเป็ดน้ำ” ชิงเอ๋อตอบ

“แล้วเราจะเอาไข่กลับไปกินได้ไหม?” เว่ยเอ๋อถามอย่างตื่นเต้น

“แต่พี่ใหญ่ พวกเราจะเอาไข่พวกนี้ไปได้หรือ?” อันเอ๋อถามอย่างลังเล “แม่นกจะว่าอย่างไร”

ชิงเอ๋อยิ้มให้น้องชายคนเล็ก “เราจะเอาไปแค่สามฟองเท่านั้น เหลือไว้ให้แม่นกด้วย”

นางค่อยๆ เลือกหยิบไข่สามฟองที่ดูสดใหญ่ที่สุดใส่ห่อผ้า

“วันนี้พวกเราจะได้กินไข่ต้มแทนปลา พรุ่งนี้ค่อยมาจับปลากันใหม่”

ระหว่างทางกลับ ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แสงสีส้มของดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าทาบทาไปทั่วผืนป่า ทำให้ทิวทัศน์รอบตัวดูสวยงาม

เมื่อกลับถึงกระท่อม ชิงเอ๋อรีบก่อไฟ ต้มไข่นกเป็ดน้ำให้น้องๆ กิน

“อร่อยจัง!” เว่ยเอ๋อและอันเอ๋อพูดพร้อมกันหลังจากได้ลิ้มรสไข่ต้มในรอบหลายเดือน

ชิงเอ๋อมองดูน้องชายกินไข่ต้มอย่างเอ็นดู นางตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะต้องพาพวกเขา ไปหาปลาให้ได้สักสองสามตัว เพื่อที่พวกเขาจะได้มีอาหารอร่อยๆ กินกันอีก หวังว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ดี