ตอนที่ 4 แหวนวิเศษ

ตอนที่ 4 แหวนวิเศษ

เช้าวันใหม่ แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องว่างของกระท่อมเข้ามา ปลุกชิงเอ๋อให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้องชาย ทั้งสามคนลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบของป่าใหญ่

“พี่ใหญ่ ข้าหิวน้ำจัง” เว่ยเอ๋อพูดพลางขยี้ตา

“เมื่อวานพี่เห็นมีลำธารอยู่ไม่ไกล เรามาล้างหน้าแปรงฟันกันก่อนนะ” ชิงเอ๋อจูงมือน้องชายทั้งสอง เดินออกจากกระท่อม

เสียงน้ำไหลกระทบโขดหินดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานพวกเขาก็มาถึงลำธารใสสะอาด เด็ก ๆ ต่างดีใจที่ได้เห็นน้ำ รีบวิ่งเข้าไปล้างหน้าล้างตากันอย่างสดชื่น

“เย็นจัง!” อันเอ๋อหัวเราะคิกคัก เมื่อน้ำเย็นๆ สัมผัสใบหน้า

ชิงเอ๋อมองดูเด็กทั้งสองเล่นน้ำกันอย่างมีความสุข ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ถ้าเรามีของวิเศษเหมือนตัวละครในนิยายที่ทะลุมิติมาบ้าง คงดีไม่น้อย...”

หลังจากล้างหน้าเสร็จ ชิงเอ๋อพาน้องๆ กลับกระท่อม “พวกเจ้ารออยู่ที่นี่นะ พี่จะไปหาอาหารเช้ามาให้”

เธอเดินสำรวจป่าโดยรอบ เก็บเห็ดและผลไม้ป่าที่พอจะกินได้ ขณะที่กำลังก้มเก็บเห็ด สายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

“กรี๊ด!” เธอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นโครงกระดูกมนุษย์นอนอยู่ใต้พุ่มไม้

เสียงร้องของเธอทำให้เว่ยเอ๋อและอันเอ๋อวิ่งออกมาดู “พี่ใหญ่! เกิดอะไรขึ้น?”

“อย่าเข้ามา!” ชิงเอ๋อตะโกนห้าม แต่ก็สายไป เด็กน้อยทั้งสองเห็นโครงกระดูกเข้าแล้ว

เว่ยเอ๋อกอดอันเอ๋อไว้แน่น ทั้งสองตัวสั่นด้วยความกลัว แต่ดวงตาของชิงเอ๋อกลับจับจ้องไปที่นิ้วของโครงกระดูก ที่มีแหวนวงหนึ่งสวมอยู่

“แหวน...” เธอพึมพำ นึกถึงคำอธิษฐานของตัวเองเมื่อครู่ที่อยากได้ของวิเศษ

“พี่ใหญ่ อย่าเข้าไปใกล้นะ” เว่ยเอ๋อร้องห้าม

แต่ชิงเอ๋อกลับรู้สึกว่าแหวนวงนั้นกำลังเรียกหาเธอ เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ก้มลงมองแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วกระดูก มันเป็นแหวนทองเก่าๆ มีอักษรโบราณสลักอยู่รอบวง

“บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาก็ได้...” ชิงเอ๋อพึมพำ ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือไปหยิบแหวน

ทันทีที่นิ้วของเธอแตะต้องแหวน แสงสีทองก็พุ่งออกมาจากตัวแหวน ทำให้ทุกคนต้องหลับตาด้วยความตกใจ

เมื่อแสงจางหายไป แหวนก็มาอยู่บนนิ้วของชิงเอ๋อโดยที่เธอไม่รู้ตัว ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากแหวนไปทั่วร่างกาย จากแหวนวงเก่ากลายเป็นแหวนทองเกลี้ยงเกลา

ชิงเอ๋อรู้สึกถึงพลังประหลาดที่แผ่ซ่านออกมาจากแหวน เธอมองดูมันอย่างพิศวง ก่อนจะหันไปมองโครงกระดูกที่นอนนิ่งอยู่ด้วยความรู้สึกสำนึกในบุญคุณ

“ท่านผู้เฒ่า ข้าจะใช้แหวนวงนี้ให้เกิดประโยชน์” เธอคุกเข่าคำนับ ก่อนจะลงมือขุดหลุมเพื่อฝังร่างของเขา

เว่ยเอ๋อกับอันเอ๋อเห็นท่าทางจริงจังของพี่สาว จึงช่วยกันเก็บดอกไม้ป่ามาวางบนหลุมศพ หลังจากเสร็จพิธี พวกเขาก็กลับไปที่กระท่อม

“พี่ใหญ่ แหวนนั่นมันคืออะไรหรือ?” เว่ยเอ๋อถามอย่างสงสัย

ชิงเอ๋อส่ายหน้า “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้สึกว่ามันมีพลังบางอย่าง”

เธอลองกำมือแน่นๆ และนึกถึงผลไม้ที่เก็บมาเมื่อครู่ ทันใดนั้น แสงสีทองก็เปล่งออกมาจากแหวน และผลไม้ก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา

“หายไปไหนแล้ว!?” อันเอ๋อร้องอย่างตกใจ

ชิงเอ๋อนึกถึงผลไม้อีกครั้ง และมันก็ปรากฏขึ้นมาบนมือเธอ “นี่มัน... แหวนเก็บของ!”

เว่ยเอ๋อกับอันเเอ๋อมองด้วยความตื่นเต้น ชิงเอ๋อลองทดสอบอีกหลายครั้ง และพบว่าแหวนสามารถเก็บของได้จริงๆ ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อเธอนำเมล็ดข้าวฟ่างที่เธอกับน้องชายเดินผ่านทุ่งข้าวฟ่างของชาวบ้าน แล้วแอบรูดเมล็ดของมันใส่ถุงเสื้อเก็บกินระหว่างทาง ออกมาปลูกและใช้พลังจากแหวน มันก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนออกผล

“พี่ใหญ่ นี่มันวิเศษจริงๆ!” เว่ยเอ๋อร้องอย่างดีใจ

ชิงเอ๋อยิ้มกว้าง “ใช่แล้ว ต่อไปนี้เราจะไม่ต้องหิวอีกแล้ว”

ชิงเอ๋อพาน้องๆ กลับมาที่กระท่อม นำเห็ดที่เก็บมาได้มาย่างบนกองไฟเล็กๆ หน้ากระท่อม กลิ่นหอมของเห็ดย่างลอยไปทั่ว ทำให้ท้องของเด็กน้อยทั้งสองร้องจ๊อกๆ

“พี่ใหญ่ หิวจัง” อันเอ๋อพูดพลางกอดท้องตัวเอง ดวงตากลมโตมองเห็ดที่กำลังย่างอยู่อย่างหิวโหย

“อดทนอีกนิดนะ” ชิงเอ๋อยิ้มให้น้องชายคนเล็ก พลางพลิกเห็ดให้สุกทั่วถึง “เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

เว่ยเอ๋อนั่งข้างๆ น้องชาย มองดูพี่สาวทำอาหารด้วยสายตาเศร้าๆ เขารู้ดีว่าพี่สาวต้องลำบากแค่ไหนที่ต้องดูแลพวกเขาสองคน

“เอ้า กินได้แล้ว” ชิงเอ๋อยื่นเห็ดย่างให้น้องชายคนละสามชิ้น พร้อมกับผลไม้ป่าที่เก็บมาได้

ทั้งสองรีบคว้าอาหารมากินอย่างหิวโหย แต่ไม่นานนัก อันเอ๋อก็เริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดี

“โอ๊ย... ปวดท้อง” อันเอ๋อร้องครวญคราง มือกุมท้องแน่น

“อันเอ๋อ!” ชิงเอ๋อรีบเข้าไปประคองน้องชายคนเล็ก “เป็นอะไรไป?”

“ท้อง... มันปวดมาก พี่ใหญ่” อันเอ๋อพูดเสียงสั่น น้ำตาคลอ

ชิงเอ๋อนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว มีแต่ผลไม้ป่าประทังชีวิต ท้องของน้องชายคงทนไม่ไหว

“ประคองน้องไว้หน่อยนะ” ชิงเอ๋อสั่งเว่ยเอ๋อ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในกระท่อม

เธอหยิบแหวนวิเศษขึ้นมา นึกถึงสมุนไพรที่ใช้รักษาอาการปวดท้องได้ ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบ และสมุนไพรก็ปรากฏขึ้นในมือเธอ ชิงเอ๋อรีบต้มสมุนไพรอย่างรวดเร็วและป้อนให้น้องชาย

ไม่นานนัก อาการปวดท้องของอันเอ๋อก็ทุเลาลง เขาค่อยๆ หลับไปในอ้อมกอดของพี่สาว

“พี่ใหญ่” เว่ยเอ๋อเอ่ยเบาๆ “พวกเราจะทำยังไงต่อไปดี? พวกเราต้องหาอาหารที่ดีกว่านี้กิน”

ชิงเอ๋อพยักหน้า มองดูแหวนวิเศษบนนิ้วมืออีกครั้ง “ใช่แล้ว และพี่คิดว่าพี่รู้แล้วว่าจะทำอย่างไร”

เธอออกไปนอกกระท่อม เลือกพื้นที่โล่งตรงหน้ากระท่อม แล้วใช้พลังจากแหวนปลูกข้าวฟ่างและผักป่าต่างๆ ภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม ต้นข้าวฟ่างและผักก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนพร้อมเก็บเกี่ยว

“วิเศษจริงๆ!” เว่ยเอ๋อร้องอย่างตื่นเต้น

ชิงเอ๋อยิ้มอย่างภูมิใจ “ต่อไปนี้พวกเราจะมีอาหารกินอย่างอุดมสมบูรณ์แล้ว”

เธอเก็บข้าวฟ่างและผักสดๆ มาทำอาหาร เธอทำเป็นโจ๊กข้าวฟ่างแบบง่ายๆ

ชิงเอ๋อมองดูหม้อหูบิ่นเก่าๆ ที่วางอยู่บนเตาดิน ควันจากฟืนลอยขึ้นมาเป็นสาย กลิ่นหอมของข้าวฟ่างต้มกำลังกระจายไปทั่วกระท่อมเล็กๆ เธอใช้ทัพพีไม้คนข้าวในหม้อเบาๆ พลางมองดูน้องชายทั้งสองที่นั่งรออยู่ด้วยสายตาเอ็นดู

“พี่ใหญ่ ข้าวสุกหรือยัง?” อันเอ๋อถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกาย

“อีกสักครู่นะ” ชิงเอ๋อตอบพลางยิ้มให้น้องชายคนเล็ก “ต้องรอให้ข้าวนิ่มก่อน จะได้ย่อยง่าย”

เว่ยเอ๋อนั่งเงียบๆ มองดูพี่สาวทำอาหาร ชิงเอ๋อหันไปดูผักที่กำลังต้มอยู่ในหม้อใบเล็กอีกใบ ผักสดที่เธอเพิ่งเก็บมาจากแปลงที่ปลูกด้วยพลังแหวนวิเศษ กำลังส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ

“เอาล่ะ อาหารเสร็จแล้ว” ชิงเอ๋อเอ่ยพลางตักข้าวฟ่างใส่ชามไม้ให้น้องๆ

“ระวังร้อนนะ”

อันเอ๋อรับชามข้าวมาด้วยความดีใจ แต่ชิงเอ๋อรีบห้ามไว้ “ค่อยๆ กินนะ อย่ารีบ เดี๋ยวปวดท้องอีก”

อันเอ๋อพยักหน้าเข้าใจ เขาค่อยๆ ตักข้าวเข้าปาก “อร่อยจัง พี่ใหญ่”

ชิงเอ๋อยิ้มน้อยๆ แม้ข้าวต้มจะมีรสชาติจืดแต่น้องๆ ก็กินอย่างเอร็ดอร่อย

“พี่ใหญ่ไม่กินหรือ?” เว่ยเอ๋อถามเมื่อสังเกตเห็นว่าพี่สาวยังไม่ได้แตะต้องอาหาร

“พี่ยังไม่หิวน่ะ” ชิงเอ๋อโกหก เธอต้องการให้เด็กน้อยทั้งสองได้กินอิ่มก่อน

แต่เว่ยเอ๋อรู้ทัน เขาตักข้าวใส่ชามอีกใบแล้วยื่นให้พี่สาว “พี่ใหญ่ต้องกินด้วย ถ้าพี่ไม่แข็งแรง ใครจะดูแลพวกเรา”

น้ำตาคลอขึ้นมาในดวงตาของชิงเอ๋อ “ขอบใจนะ”

พวกเขานั่งกินข้าวด้วยกันในกระท่อมเล็กๆ แสงตะวันยามเย็นส่องผ่านช่องหน้าต่าง ทำให้บรรยากาศอบอุ่นยิ่งขึ้น

ชิงเอ๋อมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแปลงผักที่เพิ่งปลูกกำลังเติบโตงอกงาม ในที่สุดพวกเขาก็มีอาหารที่ดีกินแล้ว

ค่ำคืนนั้น พวกเขานอนกอดกันอย่างอบอุ่นบนเสื่อเก่าๆ เสียงจักจั่นร้องดังแว่วมาจากนอกกระท่อม