นางไม่ใช่คนเดิม

“แต่เจ้าสองคนคิดดีแล้วรึ ที่ดินของแม่เจ้าอยู่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ตรงนั้นติดชายเขา หากฝนตกอาจเกิดดินถล่ม” ผู้ใหญ่บ้านยังไม่วายห่วงใย แม้ที่หมู่บ้านแห่งนี้จะมีภูเขาล้อมรอบ แต่บ้านคนก็สร้างห่างภูเขาหลายช่วง แต่ที่ดินที่ ลี่ อิงเอ่ยถึงนั้น ติดทางเข้าหมู่บ้านและไม่ห่างจากชายเขาสักเท่าไหร่

“คิดดีแล้วขอรับ ข้าปรึกษากันแล้ว เห็นผ้องกันว่าอยากปลูกผักในที่ดินของแม่ข้า” แม้จะไม่ได้พูดคุยกัน แต่เหมือนนางจะรู้ใจเขาไปเสียหมด จนเขาแปลกใจ

“ข้าไม่ยอม ที่ดินตรงนี้ของผัวข้า เหตุใดต้องให้เจ้าขายกัน” แม่เฒ่าเหมยฮัวรีบออกตัว เหตุเพราะนางคิดไว้ว่าหากไล่ครอบครัวสี่ออกไปได้ นางจะยึดที่ตรงนี้คืน

“เหมยฮัว นั่งลง!! เจ้าไม่เห็นหัวข้ารึ” ผู้นำตระกูลที่มีศักดิ์เป็นพี่สามีรีบชี้หน้าปรามนางที่กำลังจะตีโพยตีพาย

“ที่ผืนนี้ไม่ใช่ของเจ้า โฉนดแยกนี้ทุกคนเป็นพยานได้ สามีเจ้าแยกไปยกให้ลูกชายคนที่สี่ของเขาแล้ว เจ้าจะค้านอะไร” ผู้นำตระกูลจ้องมองเขม่ง

หญิงผู้นี้ทำตัวร้ายกาจตั้งแต่สามียังอยู่ ร้ายกาจกับอนุและลูกเลี้ยงของนางอย่างไม่น่าอภัย แต่เพราะไม่มีใครร้องเรียนพวกเขาจึงทำได้แค่ดูห่างๆ

“ข้ารู้ว่าแม่ใหญ่อยากได้ แม่ใหญ่คงรักท่านพ่อมากจนมิอาจปล่อยให้ที่ดินตกเป็นของใคร เช่นนั้นเอาแบบนี้เจ้เจ้เจ้เจ้เจ้ดีหรือไม่เจ้าค่ะ” ลี่อิงเดินไปด้านหน้าก่อนจะกางฉโนดออก

“ที่ดินผืนนี้ มีเนื้อที่80ตารางวา ตอนนี้ราคาที่ดินอยู่ที่เท่าไหร่เจ้าคะท่านลุง” นางหันไปถามผู้ใหญ่บ้าน ท่านทำท่านึกเพียงนิดก่อนจะตอบ

“10ตารางวาเท่ากับ1ตำลึงเงิน 80ตารางวา มูลค่าตามตำบลคือ8ตำลึงเงิน“ ผู้ใหญ่บ้านคิดให้เสร็จสรรพ

”เห็นแก่ความกตัญญู ข้าขายให้แม่ใหญ่เพียง6ตำลึงเงินเจ้าค่ะ เพราะข้าเข้าใจ ว่าแม่ใหญ่คิดถึงท่านพ่อมาก“ ทั้งแม่เฒ่าฮัวและเหล่าลูกสะใภ้ตาเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

”โถ่ เจ้าช่างเป็นคนดีเสียจริง รู้ว่าแม่ใหญ่เจ้าคิดถึงท่านพ่อ ก็มีความใจดีขายที่ให้ในราคาที่ถูกลงจนข้าเสียดาย“ เส่วเหอ ภรรยาผู้ใหญ่บ้านที่มองรูปการอยู่นานรีบเอ่ยชื่นชม

เป็นแบบนี้ก็ดี บ้านใหญ่จะได้หยุดรังแกบ้านสี่เสียที เดิมที เฟิงซี ปรึกษาสามีนางหลายหน แต่ต้องยกเลิกไปเมื่อคนเป็นเมียอย่าง ลี่อิงไม่ยอม เพราะกลัวบ้านเดิมดูถูกว่านางและสามีถูกขับไล่ออกจากตระกูลสามีทั้งที่พึ่งแต่งงานกัน เห็นทีว่าตระกูลฉือที่มาเยี่ยมนางเมื่อวานจะทำให้นางเปลี่ยนใจ