ทะลุมิติมาเป็นต้นตระกูลที่ร่ำรวย

มณฑลเสฉวน ประเทศจีน ปี2020

“ตื่นได้แล้วเสี่ยวหยวน เราต้องออกไปขายบะหมี่แต่เช้า“ สาวสวยในวัย20ปีที่ถูกทางบ้านขอร้องให้ออกจากการเรียน เหตุเพราะอยากส่งพี่น้องผู้ชายเรียนแพทย์มากกว่า แม้มันสมองของเธอจะมีมากกว่าพี่ชายและน้องชายก็ตาม

”แม่!! ฉันพึ่งจัดการวัตถุดิบในการขายเสร็จและเข้านอนยังไม่ถึง3ชั่วโมงด้วยซ้ำ ขอนอนต่ออีกสักหน่อยไม่ได้หรือไง“ นั่นคือคำพูดที่เธอพูดกับคนเป็นแม่ทุกเช้า แต่ส่วนใหญ่มักได้รับสายตาขุ่นขวางกลับมาเท่านั้น

”แล้วฉันเคยให้แกหรือไง“ แหงแหละเธอไม่เคยได้ หากใครมาได้ยินคำพูดเหล่านี้จากคนเป็นแม่คงมีแต่คำถามในใจว่า เหตุใดคนเป็นแม่มักเข้มงวดกับลูกสาวนัก เพราะฉันเป็นเพียงเด็กที่เก็บมาเลี้ยงอย่างไรเล่า พ่อและแม่ตายจากไปตอนอายุเพียง5ขวบ เหตุเพราะตระกูลพ่อฉันจนถึงขนาดที่มีลูกสาวเพียงคนเดียวก็เลี้ยงไม่ไหว จึงต้องเอาฉันมาฝากไว้กับญาติห่างๆตั้งแต่เกิด เมื่อถึงเวลามารับ พวกท่านกลับขับรถตกเขาเสียชีวิตทั้งคู่

”เห้ออออมาเอาบะหมี่ไปกินเถอะ“ บริเวณร้านที่เธอขายมักมีเด็กตาดำๆหลายคนที่อดอยาก และเธอมักหยิบยื่นบะหมี่ที่ร้านให้ยามแม่ของเธอเผลอ

”กินเยอะๆ จะได้ไม่ไปลักของกินคนอื่น“ นั่นคือคำพูดของเธอก่อนที่เธอจะรีบไล่เด็กพวกนั้นไปเมื่อเห็นแม่เธอเดินมาแต่ไกล

”อาหยวน วันนี้แม่ใหญ่จะกลับก่อน จัดการปิดร้านให้เรียบร้อยหล่ะ“ ในมือหิ้วของพะรุงพะรัง เชื่อเหลือเกิน ว่านั่นคืออาหารชั้นดีที่เอาไว้บำรุงพี่ชายและน้องชายเธอแน่นอน หลังจากขายเสร็จสายฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมาอย่างหนักจนแทบมองไม่เห็นทาง เธอค่อยๆเข็ญรถไปเรื่อยๆผ่านร้านลวงมากมายอย่างหมายตา

”หากตระกูลฝั่งพ่อร่ำรวยสักนิด คงไม่ต้องลำบากมาอยู่กับตระกูลฝั่งแม่ที่เราหากินคนเดียวเลี้ยงอีก4ชีวิต“ แม้จะนึกน้อยใจอยู่บ้างแต่เธอก็ทำหน้าที่ของเธอไม่มีบกพร่อง

ปรี้น ปรี้น ปรี้น

”หลบไปรถเบรคแตก!!!“ แม้ใจเธออยากขยับเท้าตามเสียงร้องเตือน แต่ระยะประชิดแบบนี้เธอจะขยับไปทางไหนได้ โคร้มมมม

”หากชาติหน้ามีจริง ขอเกิดมาเป็นต้นตระกูลที่ร่ำรวยจนลูกหลานไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ด้วยเถิด“ จิตสุดท้ายของเธอมันภาวนาไว้แบบนั้น