ไม่ได้ผล

เป็นดังคาด เช้านี้นางวิ่งไปตามคนบ้านใหญ่ พบว่าพวกเขามากันอย่างล้นหลาม และนางไม่ลืมที่จะเชิญหมอยามาด้วย

“ว่าอย่างไรหมอฉิน อาเหยียนเป็นไข้จริงๆหรือ” ผู้นำตระกูลถึงกับร้อนใจ เมื่อบัดนี้บุรุษในจวนหยางเหลือน้อยลงไปทุกที

“คาดว่าจะติดไข้ป่าจากเตี้ยนเตี้ยน หากนางหายแล้วอาเหยียนเป็นต่อนั่นคือการติดต่อกัน“ ทุกสายตาจับจ้องมาที่นางแต่มีหรือนางจะสน

”เช่นนั้นท่านปู่ผู้นำจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ แค่กๆ” นางแสร้งไอก่อนนำผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับปาก จากนั้นแกล้งเปิดออกมาพบว่ามีเลือดเปอะเปื้อนบนผ้าเช็ดหน้าด้วย

“จะเจ้า อย่าเข้ามาใกล้ข้า!!” หญิงชราที่มีศักดิ์เป็นย่าของนางรีบถอยกรูเมื่อเห็นเลือดอยู่ในนั้น

“ท่านย่า หรือว่าข้าจะเป็นโรคที่กำลังระบาดอยู่ตอนนี้“ หน้าตาตื่นตระหนกของนางทำผู้คนเริ่มถอยหนี

“เราเสียเงินทองมากมายส่งเขาเล่าเรียนในหอศึกษา จะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไม่ได้!!“ คนเห็นแก่ตัวก็ยังคงเห็นแก่ตัววันยันค่ำ

”ว่าแต่ เจ้าหายป่วยแล้วก็ดี คนสกุลตงรอคำตอบอยู่“ ป้าสะใภ้ที่ยืนพิจารณานางอยู่นานเอ่ยขึ้นพร้อมเดินเข้ามาใกล้ แม้จะยกพัดขึ้นมาปิดปากก็ตาม

”แม่เจ้าพูดคุยเรื่องหมั้นหมายมาตั้งแต่เจ้าถึงวัยปักปิ่น คนทางนั้นเขาทวงสัญญามาตลอด เจ้าหายแบบนี้ก็ค่อยเบาใจ“ นางยืนตัวแข็งทื่อไม่คิดไม่ฝันว่าทะลุมิติมาปุ๊ปจะมีผัวไวเช่นนี้!!!

”ท่านป้าสะใภ้ ข้าเอ่อ ยังไม่พร้อม ข้ายังมีน้องเล็กให้ต้องดูแล“ นางเอาเด็กน้อยตาแป๋วมาอ้าว

”เรื่องนั้นไม่ใช่หน้าที่ของเจ้า อาสะใภ้สามกำลังเดินทางมาจากหัวเมือง หน้าที่นั้นอาสามของเจ้าจะจัดการเอง

“แต่ข้าป่วย!!” คนไม่อยากแต่งรีบท้วงทันที

“เตี้ยนเตี้ยน…เจ้าเป็นเด็กพูดยากตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงทรงอำนาจของผู้ตำตระกูลถานดังขึ้น นางกำหมัดแน่นเตรียมจะโวยวาย แต่สายตาหวาดกวาดตามองผู้คนแล้วพบว่านางจะโวยวายสิ่งใดได้ในเมื่อที่นี่แปลกใหม่สำหรับนาง

“คนบ้านตงมีบุตรชายป่วยกระเซาะกระแซะ เหมาะสมดีกับเจ้า เตี้ยนเตี้ยนอย่าดื้อดึงไปหน่อยเลย หากเจ้าว่าง่ายบางทีข้าอาจจะยอมให้บ้านสามีที่ยากจนของเจ้าไปอยู่ด้วยกันที่เหิงเตียนก็ได้” นางอยากจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง คนพวกนี้จิตใจสกปรกสิ้นดี บังคับให้นางแต่งงานกับบุรุษใกล้ตาย จะเอาพี่ชายที่พร้อมสอบบัณฑิตไปให้ได้ น้องเล็กจะยกให้อาสามที่นางไม่รู้จักหน้าคร่าตาเสียหน่อย

“ทำกับข้าเช่นนี้พวกท่านคิดจะไม่ใยดีใช่หรือไม่ หากข้าไปฟ้องทางการก็คงได้ ในเมื่อสมบัติที่พ่อข้าทิ้งเอาไว้ไม่เคยมีสินเดิมแบ่งมาให้ข้า พวกท่านอยากลองให้ข้าทำดูหรือไม่” ตายมาแล้วชาตินึงมีสิ่งใดต้องกลัวกัน!!

“เจ้าเด็กอกตัญญูนี่เจ้าขู่พวกข้าเช่นนั้นรึ!!” แม่เฒ่าถานชี้นิ้วมือสั่นระริกแทบจรดหน้าผากนาง ปากคอสั่นกับคำพูดหลานสาวที่เคยว่านอนสอนง่าย

“ข้าไม่ได้ขู่ หากจะเอาพี่ชายข้ากับน้องชายข้าไป เช่นนั้น… สินเดิมพ่อแม่ข้าอยู่ไหน หากท่านตอบไม่ได้ คงเสียขื่อสกุลถานที่มั้งมี อับอายไปทั่วหมู่บ้านเมื่อหลานสาวในตระกูลจะแต่งงานอยู่แล้วเหตุใดข้าจึงไร้สินเดิม…” ดีที่นางเห็นหลายๆอย่างตอนทะลุมิติมาใหม่ๆ จึงพอจะมีช่องทางให้นางเอาคืนคนพวกนี้บ้าง

“ท่านปู่ผู้นำ เพียงแค่แม่ข้าจากไปก่อนวัยอันควรก็สร้างบาดแผลให้พวกข้าไม่น้อย บิดาข้าเป็นถึงท่านโหว แต่บุตรกลับมาชีวิตที่ยากลำบาก หากข้าร้องขอต่อทางการ แน่นอนพวกเขาต้องตรวจสอบท่านยอมเข่นนั้นหรือ” บิดานางไม่ได้ยากจน แต่คนพวกนี้ต่างหากที่ทำลายครอบครัวนางจนมารดาตรอมใจตาย ไหนๆก็คิดจะทิ้งนางไว้ที่นี่เข่นนั้นต้องหาของมาเป็นหลักประกันไว้เสียหน่อย ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้นางไม่มีทางปล่อยให้ใครเอาเปรียบ

“เตี้ยนเตี้ยน!!” ป้าสะใภ้เตรียมฟาดฟันแต่นางเตรียมก้าวขาออกจากบ้าน มาดูกันดีกว่าว่าใครจะทำจริง

“หยุด!!หยุดทั้งหมด แค่นี้ยังขายหน้ากันไม่พอหรือ พ่อบ้านเหวิน ไปเอาหีบใต้เตียงข้ามา” ตาเฒ่าตระกูลถานรู้ดีว่าเด็กหญิงตรงหน้าเอาจริง และเขาที่เคยเป็นขุนนางเก่ามีหรือจะยอมเสียชื่อเสียงต่อหน้าคนในหมู่บ้าน จึงสั่งให้คนสนิทวิ่งไปเอากล่องที่เขาเก็บไว้ที่ใต้เตียงมา มันเป็นเพียงกล่องสมบัติเล็กๆเท่านั้นแม้ไม่อยากเสียชื่อ แต่เขาก็สูญเสียสมบัติในส่วนที่มากไม่ได้เช่นกัน

“กล่องนี้เป็นสินเดิมของพ่อแม่เจ้า เอาไปสิ“ คำพูดเย็นชามาพร้อมกับสายตาไม่แยแส ทำนางกัดปากแน่น

”นายท่าน ตอนนี้คงยังเดินทางไม่ได้ เส้นชีพจรเต้นแรงเกินไป ข้ากลัวว่าหากไปจะไม่พ้นตะวันตกดิน“