ขอให้เจอท่าน…

“เช่นนั้น ข้าจะใช้มิตินี้ให้มีประโยชน์ ใช้ชีวิตอย่างเสรี!!” พูดจบร่างนางถูกดูดกลับไปที่เดิม ก่อนพบซือเหยียนมองนางตาแป๋ว

“เด็กน้อย หิวใช่หรือไม่ ข้ามีอะไรให้เจ้าแต่ว่าา…ห้ามเสียงดังเข้าใจหรือไม่” เด็กวัยสองหนาวพยักหน้าหงึกหงัก

“ข้าขอ…นมสำรับอาซือ1ที่ ขอโจ๊ก1ถ้วย!!”

“ไม่สิ่ๆ3ถ้วย!!” เมื่อนึกถึงพี่ชายที่แกล้งนอนป่วยอยู่ก็เปลี่ยนคำขอใหม่

“เอาอะไรอีกดี อืมมม ขอยาที่ทำให้มีไข้หน่อย!!” นางลองขอไปสุ่มๆแต่ปรากฏว่าของทุกอย่างมีจริงๆ เคร้ง เสียงดังมาจากตู้กับข้าวเก่าๆ ก่อนกลิ่นหอมจะโชยมา นางจึงรีบเปิดตู้ออกพบโจ๊กหมูพร้อมไข่ลวกปรากฏขึ้นตรงหน้า

“ขอสิ่งใด ของสิ่งนั้นจะปรากฏในที่ๆควรอยู่สินะ” นางจัดการป้อนนมและข้าวให้เด็กน้อย พร้อมกินของตัวเองไปด้วย เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็รีบยกโจ๊กอุ่นๆไปให้พี่ชาย

“เตี้ยนเตี้ยนนี่อะไรกัน ทำไม…ตอนข้าไปหาข้าวให้น้องเล็กจึงไม่มีของพวกนี้” เขาถามอย่างตื่นตะลึงพร้อมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“ข้าก็ต้องแอบซ่อนไปว้บ้าง ไม่เช่นนั้นบ้านใหญ่คงมาขนไปหมด ท่านกินโจ๊กนี่รองท้องก่อนเถอะ แล้วเคี้ยวสมุนไพรนี่ตามไป ไว้คนบ้านใหญ่ไปหมด ข้าจะให้กินยาลดไข้” เมื่อพี่ชายพยักหน้าและรีบกินโจ๊ก ก่อนจะตามด้วยสมุนไพรหน้าตาคล้ายใบไม้สักอย่าง เขาพิจราณาเพียงครู่ก่อนหันไปเห็นสายตาคาดหวังของคนเป็นน้องจึงยอมกินมันลงไป

“คืนนี้ท่านจะมีไข้ ไว้เช้ามืด ข้าจะไปตามหมอมาดูดีหรือไม่” เขาส่ายหัวพร้อมล้มตัวลงนอน

“อย่าเลยเราไม่มีเงินจ่ายค่าหมอหรอก ตามแค่บ้านใหญ่มาก็พอ” นางพยักหน้าก่อนปูที่นอน ตบก้นเด็กน้อยลงจนยอมหลับนางจึงนอนตามลงไป ในหัวรีบประมวลผลหลายอย่าง นางรู้ว่าที่นี่ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ การมีมิติลับแค่บรรเทาให้นางไม่สู้เองจนตายไปอีกรอบ แต่การจะเอาออกมาใช้ต้องระวังมากๆ อีกใจนึงกำลังนึกถึงคนรักเมื่อโลกก่อน เขาเป็นตำรวจน้ำดีคนนึง ตอนโดนปล้นนางอยู่กับเขา และภาพสุดท้ายที่เห็นคือเขาโดนยิงต่อหน้าต่อตา

“หากข้าทะลุมิติมาได้ ข้าก็หวังว่าท่านเองก็…หากมีชีวิตอยู่ก็ใช้ชีวิตต่ออย่างมีความสุข แต่ถ้าหาก…สิ้นใจไปพร้อมข้า ขอให้ข้าได้เจอท่านในที่ใดสักแห่งซื่อเฉิง…“ ในโลกที่แล้วโดนทางบ้านเขากรีดกันอย่างหนัก เพราะฐานะที่ต่างกัน จะพบเจอกันได้ต้องหลบซ่อน และเพราะแอบออกมาเจอกันนี่แหละ นางกับเขาถึงได้โดนทำร้ายเพราะแหวนเพชรวงเดียววงที่น้องเล็กยื่นในนางเป็นหนทางเข้าไปสู่มิติพิเศษนั่นอย่างไร…