แต่งงานเข้าสกุลตง

หลังอาสามและอาสะใภ้ออกไปที่เหลือคือพี่ชายที่ยังนั่งอยู่ด้วยอาการอ่อนเพลีย

“กินยาอีกรอบเจ้าค่ะ” นางเตรียมยาจากมิติลับมาให้เขาพร้อมน้ำพุวิญญานอีก1อึก

“เจ้ามีเกลือได้อย่างไร” ถานปิงเหยียนถามขึ้นอย่างสงสัย

“ข้า…แอบจำมาจากสกุลหลี่ตอนไปรับจ้าง จึงแอบมาลองทำเองจนมันได้ ข้าขายลับๆจึงพอมีสมบัติติดตัวมา พี่ใหญ่อย่าห่วงไป เรื่องนี้เป็นความลับเจ้าค่ะ” ไหนๆก็โกหกไปแล้วนาทีนี้นางต้องเอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อน ออกจากสกุลถานได้เมื่อไหร่ นางจะได้ชีวิตอิสระทันที

“เตี้ยนเตี้ยน เช่นนี้จะไม่นำภัยมาสู่เจ้าหรือ ยามมีภัยสงครามเช่นนี้เกลือหาได้ยากยิ่ง” คนเป็นพี่อดห่วงไม่ได้ซึ่งนางเองก็เข้าใจดี

“พี่ใหญ่ท่านสอบเป็นทั่นฮวาให้ได้ ยามนั้นข้ามีหลายสิ่งที่อยากจะทำให้เราสามคนพี่น้องมีชีวิตที่ดี” นางห่อเกลือเป็นถุงเล็กๆใส่ลงไปในห่อผ้าก่อนเตรียมเอาไว้ใส่กระเป๋าเป้สะพายหลัง เย็นนี้นางอาจจำเป็นต้องเอาผ้าเก่าๆมาเย็บตามกระเป๋าให้มันดูไม่แปลกตาจนเกินไป

“การเป็นขุนนางมีโอกาสกว่าผู้อื่น เกลือนี้ท่านเก็บเอาไว้ให้ดียิ่ง วันข้างหน้าแอบนำไปขายให้แก่ร้านโอสถ รับรองว่าไม่มีใครกล้าปริปาก และที่สำคัญ ราคาแพงเช่นนี้ จะเป็นทุนรอนให้ท่านตั้งตัว” นางเตรียมพร้อมไว้อย่างดี ไม่อยากให้เสียเปล่าหากมิติลับนั้นเกิดขึ้นได้เพราะคำให้พรของร่างเดิม

“น้องรองลำบากเจ้าแล้วจริงๆ” เขาไม่คิดว่าคนเป็นน้องจะมีความรักและห่วงใยที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้

“เจ้าต้องแต่งงานเข้าสกุลตง หากข้าที่เป็นพี่ใหญ่ไม่ได้ไปส่งเจ้าด้วยตัวเอง คงรู้สึกผิดบาปจากคำสัญญาที่ให้ท่านแม่ไว้ เจ้าไปเตรียมตัวเสียหน่อย มีเกลืออีกหรือไม่พี่ใหญ่เจ้าอยากจะขออีก1ไห” แม้จะหงุ่นงงแต่นางก็รีบหยิบมาเพิ่มให้อีก ในมิติไม่ได้มีแค่เกลือ แต่ยังมีนาเกลือมากกว่า2ไร่ ตักมาแล้วก็ขึ้นมาใหม่ ยิ่งรู้ว่าที่นี่หายาก นางยิ่งรักษาเอาไว้ยิ่งชีพนำออกมาใช้แค่ยามจำเป็นเท่านั้น!!

ตอนนี้เด็กหนุ่มวัยเต็มยี่สิบหนาวกำลังยืนเคียงข้างน้องสาวอย่างถานเตียนเถียน ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าประตูไม้ที่ค่อยข้างเก่าแต่กลับถูกดูแลอย่างดี

“อ่าว เหยียนเอ๋อร์ เตี้ยนเอ๋อร์ มาๆเข้ามาก่อน” หญิงชราผู้นี้ถ้านางจำไม่ผิดมีชื่อว่าตงเยว่ฮวาเป็นมารดาว่าที่สามีของนาง

“คาราวะท่านป้าเยว่ฮวาเจ้าค่ะ/ขอรับ” สองพี่น้องถูกสอนมาอย่างดี คำนับคนแก่กว่าและเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้

“ที่นี่อาจเงียบเฉียบสักหน่อย ตอนนี้อยู่ในช่วงไว้ทุกข์ เตี้ยนเตี้ยนเจ้ามานั้งข้างๆป้าเถิด” หญิงสูงวัยจับจูงนางให้ไปนั้งด้านข้าง

“เพราะช่วงนี้ข้ายุ่งไปนิดและเห็นว่าเจ้าไม่สบายข้าจึงไม่ได้แจ้งข่าว” มือเหี่ยวย่นกุมมือนางเอาไว้แน่น ท่าทางที่พยายามกลั้นน้ำตาทำนางหันไปมองพี่ชาย

“ท่านป้า เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ” นางเห็นท่าไม่ดี เมื่อตงเยว่ฮวายังก้มน่านิ่ง

“คู่หมั้นคู่หมายของเจ้า ตงหลี่หยางสิ้นใจไปเมื่อสามวันก่อนตอนนี้ร่างของเขาอยู่ที่สุสานตระกูลตง อาเตี้ยนต้องขออภัยที่คนบ้านตงผิดคำพูดกับแม่เจ้า เพราะชะตาไม่อาจฝืน ความเจ็บไข้ได้ป่วยเข้าแทรกแซง แม้ข้าเองอยากทำตามที่รับปากแม่เจ้าไว้ แต่ตอนนี้น้องชายอาหยางอยู่ที่สนามรบกับบิดา ข้าหาใครแต่งแทนไม่ได้จริงๆ” ผ้าเช็ดหน้าสีหยกถูกยกขึ้นมาซับน้ำตา นางมีบุตรชายเพียงสองคน สามีเป็นแม่ทัพจับศึกและมีอนุตามมาอีกเป็นพรวน นางอยู่อาศัยกันเพียงในนามเพราะเป็นฮูหยินใหญ่ ความรักใคร่ตัดขาดกันไปนานแล้ว

“ท่านลุงทราบเรื่องหรือไม่ขอรับ” เป็นพี่ชายนางที่เอ่ยถามแทน แต่คนสูงวัยกว่ากลับส่ายหัว

“สงครามร้อนระอุทั่วทุกแห่งหน เส้นทางการติดต่อกันยากเข็ญ ข้าฝังศพเขาด้วยสองมือของข้า พร้อมบุตรบุญธรรมและบ่าวไพร่” คนที่เสียใจอย่างสุดซึ้งร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ท่านป้าเรื่องแต่งงานถือเป็นโมฆะไปได้เจ้าค่ะสิ่งเดียวที่ควรทำตอนนี้คือสวดภาวนาให้ท่านพี่หลี่หยางจากไปโดยสงบ” นางบีบมือให้กำลังใจ ไม่ได้คิดเสียใจแต่เฉยๆมากกว่าที่ยังไม่ได้แต่งงานตอนนี้ นางยังไม่ได้ปรับตัวกับอะไรเลย หากต้องแต่งเขาตระกูลตงคงอึดอัดหน้าดู

“อาเตี้ยน ข้ามีบุตรชายบุญธรรมที่อยากให้เจ้าลองพูดคุย เป็นสตรีคู่หมั้นเสียก่อนถึงงานมงคลนั้นเป็นตราบาปคล้ายหมึกดำเปื้อนผ้าขาว ตงซื่อเฉิง เป็นคนดีไม่น้อยเพียงแต่ว่า…พื้นเพหลังของบิดาไม่น่าค้นหานัก หากเจ้า…“

”นามว่าอะไรนะเจ้าคะ!!“ ใจดวงน้อยของนางกระหน่ำเต้นรุนแรงจนกลัวว่าทั้งสองคนจะได้ยิน นางยกมือขึ้นมากอบกุมอกข้างซ้ายไว้แน่น

”ตงซื่อเฉิง!!“