มิติที่ข้าต้องการ

หลังจากยืนปรึกษากันอยู่นานจบลงที่พากันมานั้งล้อมวงก่อนนำสินทรัพย์ที่ติดตัวมาไม่กี่ชิ้นออกมาวางรวมกัน

“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคงเป็นเครื่องนุ่งห่ม เจี้ยนเจี้ยนบอกข้าว่าวันก่อนที่ท่านย่าเสีย คุณชายเสิ่นเป็นคนจัดการเรื่องพิธี เช่นนั้น…หากเราลองไปพบคุณชาย น่าจะ…ขายได้ง่ายกว่าร้านเครื่องประดับหรือไม่เจ้าคะ” นางไม่แน่ใจอะไร ไม่รู้จักคนที่อยู่ที่นี่ นั้งมองดูกำไลทอง3วง สร้อยอัญมณีที่เรียกว่าทับทิมแดงเส้นใหญ่อย่างใจหาย โลกก่อนนางต่อสู้เพื่อนำมันติดตัวมาด้วยตอนออกจากบ้าน แต่มาโลกนี้นางกลับจำเป็นต้องขายเพื่อปากท้อง

“อาสะใภ้รู้สึกผิด ที่ช่วยสิ่งใดพวกเจ้าไม่ได้ ทั้งที่เป็นผู้ใหญ่ในบ้านคนเดียวแท้ๆ“ ชิงลี่อิงเอ่ยอย่างปลงตก นางเองก็พึ่งมาลำบากตอนแก่ ของติดตัวมีเพียงเงินไม่ถึง10หยวนด้วยซ้ำ

”เรื่องนี้…ข้าจะพยายามทำให้ทุกคนผ่านพ้น อย่างไรตอนนี้เราก็มีที่ซุกหัวนอน ท่านอาสะใภ้อย่าได้คิดมากไปเจ้าค่ะ“ นางปลอบคนที่ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา

”พี่หญิงหรือข้าควร…ไปรับจ้างเล่นพิณที่หอสุราดีหรือไม่เจ้าคะ“ แน่นอนเป็นถึงบุตรสาวท่านโหว มีหรือจะเล่นดนตรี วาดรูปไม่เป็น แต่น้องสาวนางมีอายุเพีง13หนาวเท่านั้น

”หลานตี้ เจ้าเชื่อใจพี่ใหญ่ของเจ้าหรือไม่“ นางใช้มือลูบหัวน้องสาว และทันทีที่นางแตะมือลงไปบนเส้นผมหยาบกระด้าง ร่างน้อยๆโผลเข้ากอดนางพร้อมร้องไห้โฮทันที

”ข้าคิดถึงท่านพ่อ คิดถึงท่านแม่เจ้าค่ะ คิดถึงทุกคน ข้า…หิวขนมน้ำตาล หิวข้าวขาวเช่นที่เคยกิน ข้ากลัวเหลือเกินพี่หญิง“ นางเข้าใจในสิ่งที่น้องสาวพูดมาเป็นอย่างดี ก่อนจะกอดให้แน่นขึ้น ยังไม่ทันจะเอ่ยสิ่งใดออกมา แม่บ้านจางและสาวใช้ยกหม้ออะไรบางอย่างเข้ามานางต้องจับตัวน้องสาวออก

”อาหารหรือ“ นางมองดูหม้อเล็กเท่าฝ่ามือบุรุษพร้อมจ้องลงไปในนั้นพบว่า…เป็นโจ๊กที่แทบจะเป็นน้ำข้าวอยู่แล้ว เมื่อลองใช้ช้อนคนพบว่า มันไม่มีข้าสักเม็ด!! มีเพียงหัวมันที่นำมาฝานบางๆพอให้ดูมีอะไรขึ้นมาบ้าง

“คุณหนูวันนี้ที่โรงทานเหลือข้าวเพียงหยิบมือ ธัญพืชก็หมด เอ่อ พรุ่งนี้ข้าจะไปให้เร็วกว่านี้เจ้าค่ะ” นางมองดูสาวใช้ที่เทน้ำต้มข้าวผสมหัวมันแบ่งกัน น่าจะกินได้เพียงพอให้ประทังหิวในคืนนี้เท่านั้น

“ไหนๆข้าก็ฟื้นมาแล้ว พรุ่งนี้…ข้าจะทำให้ทุกคนอิ่มท้อง!!” แม้ประกาศไปเช่นนั้น แต่นางยังไม่รู้ว่าจะเอาสิ่งใดมาให้คนในบ้านกิน นอกจากตัดใจนำสมบัติไว้ดูต่างหน้าของผู้ให้กำเนิดไปขาย

วูบ ในขณะที่ทุกคนหลับสนิทจู่ๆความรู้สึกร้อนวูบที่ลำคอทำนางสะดุ้งตื่น ก่อนจะพบว่าสร้อยคอเส้นยาวที่นางสวมติดตัวประจำเปล่งแสง!!

“อะไรกัน!!” นางมองไปรอบๆพบว่าทุกคนยังหลับสนิท ทั้งที่แสงจากสร้อยมันสว่างจ้าเช่นนี้

“มิติ!!” ร่างบอบบางหายวูบไปไร้คนสังเกตุเห็นคล้ายกับว่าถูกว่างยานอนหลับอย่างไรอย่างนั้น!!

”นี่มันห้องครัวในภัตตาคารนี่นา“ นางมองหาทุกสรรพสิ่งในนี้ พบว่าลักษณะคล้ายที่ทำงานเก่าของนางจริงๆ แต่ผิดตรงที่ ที่นี่ใหญ่กว่ามาก มันมากจนนางแทบกรี๊ด ของทุกอย่างที่สามารถใช้ดำรงชีวิตได้อยู่ที่นี่ทั้งหมด!!

”แบบนี้เปิดร้านอาหารได้เลยนี่นา“ นางเดินสำรวจไปทั่วก่อนเจอเข้ากับกระเป๋าสะภายของนาง กระเป๋าใบที่โจรชั่วขโมยไปจนนางต้องมาอยู่ที่แทน

”เป็นไปได้อย่างไรกัน!!“ ในนั้นมีตั๋วเงินโบราณอยู่ราวๆ 10000ตำลึงเป็นเงินเท่ากับที่ถูกขโมยไป แต่เปลี่ยนเป็นเงินโบราณแทน

”โลกนี้คงจะใช้แผ่นเงินกับตั๋วเงินแบบนี้สินะ รอดตายแล้วชิงมู่!! นี่แหละมิติที่ข้าต้องการ ทำอาหารขายอย่างไรก็มีคนกิน!!“