คุณชายเสิ่น

เช้านี้นางตื่นมาด้วยความสบายใจ และรีบออกจากบ้านก่อนทุกคนจะตื่น สิ่งแลกที่นางทำคือไปตรอกกลางร้านอัญมณี

“ข้ามาขอพบคุณชายเสิ่น ไม่ทราบว่าเขาเข้าร้านหรือไม่” เพราะชีวิตมันไม่แน่นอน นางรอเวลาไม่ได้จึงต้องรีบจัดการทุกอย่าง และคนที่พอจะชี้แนะได้ดีคือเจ้าถิ่น!!

“เจ้าเป็นใคร การจะขอเข้าพบคุณชายไม่ใช่เรื่องง่าย หากไม่บอกชื่อแซ่ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้ามาด้วยเหตุอันใด” สตรีคนนึงที่ยืนต้อนรับลูกค้าอยู่มองนางด้วยสายตาไม่เป็นมิตรพร้อมสำรวจนางอย่างถี่ถ้วน

“ข้าชื่อ ชิงมู่หยวน เป็นบุตรสาวของสหายท่านลุงเสิ่น ข้าจะสอบถามคุณชายเสิ่นเรื่องย่าข้านี่ ข้าต้องแจ้งล่วงหน้าหรือ” เมื่อไม่เป็นมิตรมา มีหรือนางจะเป็นมิตรกลับ นางไม่ใช่พวกเข้าหาผู้ชายด้วยเรื่องอย่างว่าเสียหน่อย

“ถึงอย่างนั่นก็ต้องนัดเวลา” ท่าทางหยิ่งยโสแบบนี้ทำนางคันไม้คันมือยุบยิบ ก่อนจะปรามตัวเองให้ใจเย็นลง อะไรปล่อยวางได้ก็ควรทำ

“งั้นเจ้าก็บอกมา ว่าข้าควรมากี่โมงยาม” ระหว่างรอนางไปเดินสำรวจเส้นทางก่อนก็ได้

“วันนี้คุณชายไม่ว่าง!“ ท่าทางเหมือนแกล้งกันเช่นนี้ทำนางหลี่ตาลงเพียงครึ่ง ก่อนหางตาจะเห็นพนักงานอีกคนเดินมา

”ข้าเพียงต้องการรู้เรื่องในครัวข้า ข้าถามเจ้าตั้งแต่ทีแรก เหตุใดเจ้าไม่บอกว่าคุณชายไม่ว่าง เจ้าทำอย่างนี้ได้อย่างไร ร้านอัญมณีใหญ่โต รับคนแบบนี้เข้าทำงานหรือ คนไม่มีใจรับใช้ลูกค้า ไม่มีใจบริการ เห็นทีว่า ข้าต้องส่งเรื่องร้องเรียนเจ้าของร้านเสียหน่อย“ คำพูดยาวเป็นหางว่าวทำสตรีตรงหน้าอ้าปากกว้างด้วยความตกใจ

”จะเจ้า!!“

”มีอะไรกัน เล่อหลันเกิดอะไรขึ้น“ บุรุษผู้นั้นที่เห็นว่าเสียงดังไม่น้อยจึงตรงเข้ามาทันที

”ท่านมาก็ดี ข้าชื่อชิงมู่หยวน เป็นบุตรสาวคนโตสกุลชิง ข้ามาขอพบคุณชานเสิ่น เพราะเรื่องหลุมฝังศพของย่าข้า วันนี้ข้าต้องการไปกราบไหว้ แต่ไม่รู้ว่าคุณชายนำไปไว้ที่ใด เมื่อขอพบ สตรีผู้นี้กลับไม่บอกเวลาที่แน่นอน และยังโย้กโย้ไปมา ว่าข้าจะขอพบได้เมื่อไหร่“ คำพูดยาวเหยียดทำคนมาใหม่ตวัดสายตากลับไปมองหญิงสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่ทันที

”เล่อหลัน เจ้าเป็นเพียงลูกจ้างในร้าน คุณชายจะพบใครเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าพบได้หรือไม่ได้“ บุรุษผู้นั้นรีบหันไปต่อว่านางทันที

”นางอาจจะโกหก คุณชายจะไปยุ่งกับสกุลชิงที่ฉาวโฉ่ได้อย่างไร!!“ นางกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก นาทีนี้ต้องเก็บไม้เก็บมือให้พ้นใบหน้าใครบางคนก่อน

”นั่นไม่ใช่กงการอะไรให้เจ้ามาตัดสินแทน!! เชิญคุณหนูทางนี้ขอรับ“ ชายร่างสูงเดินนำนางไปอีกทาง พบว่าเชื่อมต่อกับทางด้านหลัง ก่อนจะไปยังไม่วายนางหันมาทิ้งสายตาเยาะเย้ยเพื่อยั่วอารมณ์สตรีผู้นั้นเล่น

“เชิญคุณหนูชิงทางนี้ขอรับ” คนนำทางผายมือไปยังห้องทำงานของบุรุษผู้หนึ่ง กำลังนั่งตรวจดูอัญมณีที่วางด้านหน้าละลานตา

“คุณชายขอรับ คุณหนูสกุลชิงมาพบขอรับ” เมื่อได้ยินคนสนิทพูดเช่นนั้นบุรุษตรงหน้าจึงเงยหน้าขึ้นพร้อมเลิกคิ้วด้วยความตกใจ

“เอ่อ…” เขาจ้องใบหน้างดงามตรงหน้าก่อนรีบลุกขึ้นยืน

“มาด้วยเรื่องฮูหยินเฒ่าใช่หรือไม่” นางพยักหน้าก่อนจะโค้งตัวลงต่ำ

“ข้าชิงมู่หยวน ตัวแทนสกุลชิงมาขอบคุณคุณชายเสิ่นที่เมตตาต่อครอบครัวข้า…ในวันที่ข้าำม่สบาย มีคุณชายคอยช่วยเหลือ” นางคำนับอีกหลายครั้งจนเขารีบเข้ามาดึงตัวขึ้น

“พอแล้วๆ เรื่องนั้นข้าเองยุ่งจนไม่มีเวลาไปแจ้ง ข้านำศพฮูหยินผู้เฒ่าชิงไปฝังไว้ที่เขาเหลียงด้านหลังอาราม แต่เพราะมีของเข้ามามากมายข้าจึงไม่ได้ไปแจ้งคนในสกุลชิงเสียที” นางอยากจะกราบชายตรงหน้าจริงๆ ทั้งใบหน้าที่หล่อเหลา ท่าทางที่ไม่หยิ่งยโส แถมยังมีจิตใจที่ดีจนน่านับถือ

“เอ่อ ที่ข้ามาวันนี้นอกจากจะมาขอบคุณคุณชายเรื่องท่านย่า ข้ายังมีเรื่องจะสอบถามเสียหน่อย” ห่อผ้าเล็กๆถูกนางหยิบออกมาจากผ้าคาดเอว ในนั้นมีทั้งปิ่นทอง แหวนทองประดับด้วยหยก และกำไรข้อมือทองอีกอัน

“ตอนนี้คนในบ้านข้าลำบากไม่น้อย ข้าเองยังหาทางติดต่อกับท่านพ่อไม่ได้ จึงอยากหาทุนรอนสำหรับทำกาาค้าของพวกนี้ท่านรับซื้อหรือไม่” นางรู้เพียงว่าเขาขายอัญมณี แต่ไม่รู้ว่าเครื่องประดับพวกนี้เขารับซื้อด้วยหรือเปล่า

แม้จะมีเงินอยู่นับหมื่นหยวน แต่หากมันงอกออกมาโดยที่นางไม่ทำอะไร แน่นอนว่าคนอื่นๆต้องสงสัย แต่หากนำเครื่องประดับบนตัวมาขาย เหลือไว้เพียงของที่ดูต่างหน้ามารดา และเอาไว้เข้ามิติอย่างสร้อยทับทิบเส้นเดียวก็คงพอ

“ทำการค้าหรือ” แม้จะแปลกใจที่คุณหนูสกุลชิงมีสมบัติติดตัวมาไม่น้อย แต่ว่า…การที่เอ่ยปากจะทำการค้านั้นทำให้แปลกใจกว่า

“เจ้าค่ะ ท่านอาจจะสงสัย แต่ข้านั้นทำอาหารได้รสชาติที่ไม่เหมือนใคร และคิดค้นอาหารใหม่ๆ ที่เอ่อ…เรียนรู้มาจากต่างเมืองได้เป็นอย่างดี” นางเอ่ยอย่างเต็มภาคภูมิ ว่านางนั้นถนัดเรื่องนี้จริงๆ

“คุณหนูใหญ่บุตรสาวขุนนางระดับท่านโหว มิใช่ว่าต้องไปเรียนงานบ้านงานเรือน เรียนดนตรี เรียนเย็บปักถักร้อยหรือ” แม้จะมีเรียนทำอาหารก็คงพอทำได้แต่อาหารในวังมิใช่หรือ เหตุใดนางจึงโอ้อวดเพียงการทำอาหารของต่างแคว้น

“ข้าชอบเพียงทำอาหารอย่างเดียวจึงค้นคว้าเพียงเรื่องอาหาร” แน่นอน นอกจากอาหารอะไรที่สตรีควรจะทำเป็นนางกลับทำไม่เป็นสักอย่าง

“เช่นนั้น…ข้าจะรับซื้อเอาไว้ในราคาที่สูง เพื่อให้เจ้านำเงินไปดูแลคนในเรือน วันหน้าหากทำการค้าได้ดี เจ้าจะมาไถ่คืนก็มาเถอะ”