ปิ่นหยกมหัศจรรย์

มือบางสำรวจห้องหับที่ฝุ่นเริ่มจับ พวกบ่าวรับใช้ก็คงโดนริบด้วยเช่นกัน คิดได้เช่นนั้นจึงล้มตัวลงนอน ก่อนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างวางอยู่ใต้หมอนจึงเอื้อมมือไปจับ ปิ่นระย้าประดับด้วยหินไหมสีชมพูช่างแปลกตา แม้ชาติก่อนนางร่ำรวยและสะสมเครื่องประดับเหล่านี้ก็ใช่ว่าจะเคยเห็น

“สวยเหลือเกิน” หินสีใสก้อนเล็กภายในมีเส้นใยสีชมพูทำนางอดใจไม่ไหว ลูบมันช้าๆดั่งต้องมนต์ วูบ~ ลมหอบนึงพัดเข้ามาตีหน้า ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงัด ก่อนที่นางจะลืมตาขึ้นช้าๆ

“ที่นี่!! สวนดอกไม้นี่นา” ที่นี่นางจำได้ดีมันคือสวนดอกกุหลาบหลายสิบไร่ที่ตระกูลเดิมในโลกก่อนนางมี นางบริจาคที่ตรงนี้ให้โรงพยาบาล ใครเลยจะคิดว่าเมื่อมาอยู่ในโลกใหม่นางได้มันติดตัวกลับมาด้วย

และอย่างแรกที่ทำคือนางเดินสำรวจตรวจตราอย่างตื่นเต้น ตอนนี้คล้ายร่างกายมีแรงอย่างบอกไม่ถูก บ้านหลังน้อยที่พ่อและแม่เคยพามาพักผ่อนตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

“ของทุกอย่างยังเหมือนเดิม” นางลูบที่นอนสีชมพูอบอุ่นอย่างแสนรัก ก่อนจะเปิดไปในครัวและพบอาหารมากมาย เสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ไม่ใช่ของยุคปัจจุบัน แต่เป็นยุคโบราณที่นางทะลุมิติมาต่างหาก

“นั่นบ่อปลาของพ่อนี่นา” นางย่ำเท้าเปล่าเปลือยไปที่ทุ่งหญ้าหน้าบ้านเล็ก ก่อนจะสำรวจบ่อน้ำที่อยู่ตำแหน่งเดิมแต่ลักษณะไม่เหมือนเดิม

“ตอบแทนที่เจ้าช่วยเหลือคนมากมาย สิ่งของพวกนี้ใช้ได้ไม่มีวันหมด ยินดีด้วย เจ้าได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง!!” เสียงปริศนาดังขึ้นจนนางรีบหันไปมองรอบๆ แต่ไม่พบใคร

“เทวดาละมั้ง” นางนั่งลงคุกเข่าก่อนคำนับฟ้าดิน ขอบคุณที่ประทานสิ่งดีๆให้

“ปิ่นหยกชมพูนั้นสำคัญมันคือประตูแห่งมิติ เก็บไว้ดีๆหล่ะ” เสียงนั้นตามมาสมทบจนนางต้องลูบที่หัวอีกครั้งพบว่ามันยังปักอยู่ที่เดิม

“ขอบคุณอีกครั้งเจ้าค่ะ“ นางเพลลืออกกกกกกกกกกกกกจะหยิบกล่องอาหารที่มัควันหอมฉุยขึ้นมากิน ด้านในเป็นปลาต้มผักกาดและข้าวสวยร้อนๆของโปรดของนาง เมื่อได้กินอาหารที่ชอบน้ำตาก็พาลจะไหล ก่อนเตรียมเสบียงเป็นขนมปังก้อนเล็กๆพร้อมทั้งท๊อปฟี่รสนม หาถุงเล็กใส่เตรียมเอาไว้ รวมทั้งนมกล่องเล็กอีก สองสามกล่อง เมื่อคิดถึงเด็กชายตัวเล็กที่นั่งเฝ้านางไม่ห่างเมื่อหลายวันก่อน เมื่อเตรียมของเรียบร้อยจึงรีบอาบน้ำหาชุดใหม่มาใส่ และตัดสินใจเดินไปหน้ากระจกเงาบานใหญ่

”เป็นถึงคุณหนูในจวนท่านเสนาบดี แต่เหตุใดจึงมีชีวิตอาภัพเช่นนี้“ แววตาที่ดูเศร้าไม่ได้ทำให้นางมองข้าม ร่างเดิมที่นางมาอาศัยอยู่นี้คงมีอะไรมากมายให้ขบคิด

เมื่อจัดการตัวเองเสร็จแล้วนางเดินออกมาสำรวจน้ำพุอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าต้นไม้ต้นเล็กที่อยู่ด้านข้างรั้วเหี่ยวเฉาอย่างเห็นได้ชัด

”นี่มันต้นอะไรกัน“ นางใช้แก้วใบเล็กตักน้ำพุในบ่อไปรดลงยังต้นไม้ ก่อนจะต้องถอยหลังกรูออกมา เมื่อต้นไม้ที่แห้งเฉา บัดนี้ไม่เพียงแต่ผลิใบสีเขียวและปรากฏดอกกุหลาบหิน เป็นดอกเล็กๆแต่นางไม่เคยเห็น

”ผงั้กุหลาบหอนงั้นหรือ“ นางหยิบดอกไม้ดอกเล็กขึ้นมาดอมดมก่อนมันจะปลิวลงไปในบ่อน้ำ นางก้มลงไปมองก้นบ่อที่ไม่คิดว่าดอกกุหลาบน้ำหนักเบาจะจมลงไปก้นบ่อได้ แต่ทันทีที่นางใช้ฝ่ามือซ้อนมันขึ้นมากลับพบว่า มันกลายเป็นทอง!! รูปทรงลักษณะเป็นกิมตุ้งเล็กๆทำนางแปลกใจนัก

”วิเศษเกินไปแล้ว…“ นางเด็ดดอกกุหลาบออกมา อีก2-3ดอก ก่อนนำไปแช่ในน้ำพุวิเศษ และเป็นดั่งเดิม ทองกิมตุ้งขนาดไม่ใหญ่มาปรากฏทันทีที่ใช้ดอกไม้แช่น้ำ

”ค่อยมาสำรวจอีกทีแล้วกัน“ แทบจะเก็บความดีใจเอาไว้ไม่มิด นางเก็บทองก้อนเล็กเอาไว้ที่แขนเสื้อ ก่อนจะต้องรีบกลับไปยังจวนหวงเพราะเกรงว่าคนอื่นๆจะกลับมาเสียก่อน

”แบบนี้คงต้องหาที่อยู่ใหม่ ไม่ไปรบกวนคนบ้านลั่ว และยังมีเจ้าตัวเล็กที่ต้องดูแลอีก“ แม้จะมีมิติก็ใช่ว่าจะวางใจ จากการที่ออกไปหน้าจวนแล้วมีทหารขวักไขว่ก็เกรงว่าจะไม่เป็นการดีนัก นางเองคงต้องเตรียมตัวและปรับตัวเองให้ชิน