โอกาสในการใช้ชีวิต

เป็นเวลากว่าห้าวันที่ลี่หนิงเข้ามาอยู่ในร่างเด็กสาวที่ชื่อ ~หวงอี้หนิง~ และมีชื่อรองที่เรียกคล้ายกันว่าหนิงหนิง และทราบมาว่ามีน้องชายวัย4หนาวอีก1คนชื่อ หวงหานฟู่ ห้าวันที่ผ่านมานางถูกคนสกุลลั่วที่เป็นบ้านของคู่หมายดูแลอย่างดี ทั้งขับลมปรานและดันพิษออกจากร่างกายจนหมด แต่ลำคอที่ถูกยาทำลายไปบางส่วนทำให้ตอนนี้นางไม่อยากเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมาให้เจ็บปวด

”หนิงหนิง ลุกขึ้นมากินข้าวเสียหน่อย“ เธอรู้เมื่อหลายวันก่อน สตรีตรงหน้าคือลั่วอู๋ฮวน เป็นว่าที่แม่สามีของนางเอง แม้ร่างกายจะยังอ่อนแอ และกินได้เพียงข้าวต้มใสๆ แต่เธอก็พยายามอย่างที่สุด ที่จะทำให้ร่างกายกับมาแข็งแรงในเร็ววัน

”ท่านป้า…ข้าอยากอาบน้ำ“ คนที่รักษาสุขภาพร่างกายตัวเองอย่างดีในโลกก่อน แทบรับไม่ได้เมื่อต้องถูกเช็ดตัวทุกวัน

”ทนเอาหน่อย กำลังหยินหยางเจ้าแปรปรวน นอนนิ่งๆอีกสัก2-3วัน ค่อยลุกเดินเหิน วันนี้ข้าต้องไปดูเสบียง ข้าวยากหมากแพงจนตอนนี้ทั้งขโมยทั้งโจรมีมากมาย เจ้าอยู่คนเดียวบนเรืือนด้านหน้ามีทหารเฝ้ายาม เหวินหลงพาอาฟู่ออกไปที่หอศึกษายังไม่กลับ พักผ่อนให้เต็มที่อีกหน่อย เจ้าจะได้หาย“ สายตาเอื้ออารีย์ทำนางไม่อาจโต้เถียง แม้จะอยากลุกขึ้นไปสำรวจตั้งแต่สองวันก่อน แต่เพราะที่ผ่านมามีคนเฝ้านางเอาไว้ตลอดเวลาจนขยับตัวไปไหนไม่ได้ เห็นทีว่าวันนี้นางน่าจะมีโอกาสได้สำรวจโลกใหม่ โลกที่นางมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอีกครั้ง

เมื่อลั่วอู๋ฮวนออกไปได้สักระยะ นางจึงลุกขึ้นมาค่อยๆตั้งสติ ปลายเท้าเย็นเฉียบแตะลงบนพื้นไม้ของบ้านหลังใหญ่แต่กลับไร้ผู้คน ข้าวของเครื่องใช้มีน้อยนิด ทิ้งไว้แต่เพียงลอยไม้สีขาวๆให้รู้ว่าตรงนี้เคยมีสิ่งของวางไว้จำนวนไม่น้อย เดินออกมาอีกหน่อยพบว่าด้านหน้าเป็นลานบ้านกว้างต้นไม้เหี่ยวเฉาไร้ทนดูแล มีป้ายประกาศที่เป็นผ้าเขียนข้อความเอาไว้

“จวนสกุลหวง ถูกยึดเข้ากองคลัง“ นั่นคงเป็นสกุลของร่างเดิมที่นางมาอาศัยอยู่นี้ ก่อนจะพบเจอคนของทางการที่คิดว่าน่าจะเป็นทหารยามยืนอยู่หน้าประตู

”อ่าว คุณหนูหวง ฟื้นจากพิษไข้แล้วหรือเช่นนั้นก็ดีเลย อีกไม่กี่วันคาดว่าเจ้าต้องออกจากที่นี่แล้วหล่ะ รอเพียงสกุลลั่วจัดการเรื่องสินเดิมเจ้าเท่านั้น“ นางพยักหน้าเข้าใจ ใบหน้าซีดเซียวทำคนเฝ้ายามเห็นใจไม่น้อย

“เจ้าเองก็รีบแข็งแรงโดยเร็ว หลังจากกรมอาญาสืบทรัพย์และคืนสินเดิมในส่วนที่ไม่เกี่ยวของให้เจ้า ก็แต่งงานเข้าสกุลลั่วเสีย เจ้าจะได้มีที่คุ้มภัย อย่าเสียใจนานนัก” บิดาของสตรีผู้นี้เป็นคนดี แต่เพื่อช่วยใครบางคนพ้นผิดเขากลับไม่ยอมสารภาพออกมาว่าทำงานให้ใคร เช่นนั้นกรมอาญาจึงต้องดำเนินการตามขั้นตอน บ้านหลังนี้ถูกยึดเข้ากรมคลัง เพราะเป็นศักดินาของข้าราชการที่จะเข้ามาแทนที่

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ไว้ท่่านป้ากลับมาข้าจะรีบหาทางไป” เสียงแหบแห้งทำพวกเขาอดสูใจยิ่งนัก

“พรุ่งนี้ก็คงได้ทรัพย์สินบางส่วนคืน คืนนี้ก็พักผ่อนอย่างดีเสียหล่ะ พวกข้าคุ้มครองตรงนี้ไม่มีใครทำอะไรเจ้าหรอก” นางคำนับขอบคุณก่อนเดินเข้าไปในห้องนอน

“ที่นี่เหมาะกันเราจริงๆเหรอ” แค่คิดว่าเกิดใหม่แล้วยังมาพบเจอโลกที่อ้างว้างยิ่งสะท้อนในอก นางจะเอาตัวรอดไว้อย่างไร!!