ทะลุมิติมาผจญสงครามกลางเมือง

ในเมื่อชีวิตไม่มีสิ่งในให้หน้าค้นหาอีกแล้ว ลี่หนิงตัดสินใจเรียกทนายเข้ามาพบ หลังจับได้ว่าสามีปันใจให้สตรีอื่น และเธอพึ่งตรวจรู้ว่าป่วยเป็นโรคร้าย เธอร่างพินัยกรรมว่าทรัพย์สมบัติที่เป็นชื่อเธอสร้างมาก่อนแต่งงาน ยกให้เป็นของการกุศลไม่ต้องเหลืออะไรไว้ให้ชายชั่วทั้งนั่น

“สิ้นสุดเวรกรรมกันแค่นี้พอ!!”

1เดือนต่อมา

ติ้ดดดดดดดด

เมื่อตัดสินใจไม่รักษาต่อ ร่างพ่ายผอมจากไปอย่างสงบ ไร้ญาติมิตรและสามีที่เคยเฝ้าทะนุถนอมเธอ

เมืองเผย

เพราะเกิดการห่ำหั่นกันเองในราชวงศ์ตอนนี้ชาวบ้านทั่วทุกแคว้นต่างอดอยาก ข้าวของถูกเศรษฐีกักตุนไว้ขึ้นราคา

ช่วยบ้านอดมื้อกินมื้อแทบขุดหัวเผือกหัวมันกิน ครอบครัวนึงที่บิดาถูกเนรเทศไปชายแดนเพราะผิดกฏบ้านเมืองทำการค้าเกลือโดยไม่มีใบอนุญาติ ส่วนคนเป็นแม้ล้มป่วยและใกล้สิ้นใจเต็มที มีเพียงบุตรสาวอย่างหวงอี้หนิง และบุตรชายหวงหานฟู่วัยสี่หนาวที่กำลังศึกษาอักษรกับอาจารย์ในหมู่บ้าน เมื่อพี่สาวอย่างหวงอี้หนิง ทนอยู่ในสภาพแวดล้อมตรงหน้าไม่ไหวจึงตัดสินใจยกยาพิษที่แอบไปซื้อมา เทใส่ถ้วยชาพร้อมจับขึ้นมาอย่างแน่วแน่

“หนิง หนิงของแม่!! ไม่นะๆ” คนที่ป่วยจนแทบไม่มีแรงได้แต่ส่ายหัวเพื่อห้ามบุตรสาว แต่ไม่ทันการ ทันทีที่น้ำชาสีน้ำตาลอ่อนไหลลงสู่ลำคอความรู้สึกร้อนเป็นไฟทำนางกระอักเลือด

“พี่หญิง ทำเช่นนี้ไม่ได้นะขอรับ!!“ หานฟู่เด็กชายวัย4หนาววิ่งเข้ามาทันทีแต่ไม่ทันการณ์ เมื่อเห็นพี่สาวล้มลงต่อหน้าต่อตา

“ฮึก~ ท่านแม่ ข้าจะไปรอท่านก่อน ท่าน รีบตามข้ามาหล่ะ” ฟุบ คนเป็นแม่นอนน้ำตานองหน้าก่อนจะค่อยๆหมดลมหายใจช้าๆ

”ท่านแม่!!“

เฮือก!! จู่ๆลี่หนิงที่พึ่งยุติการรักษาก็รู้สึกเหมือนสำลักน้ำจนต้องรีบลืมตาขึ้น แรงขยุกขยิกบริเวณข้อมือทำลำคอที่แห้งผากคล้ายกลืนเม็ดทรายขยับขึ้นลง

“ดีที่ข้าเข้าไปในบ้านเจ้าทัน หนิงหนิง เจ้าคิดอันใดอยู่ แม้บิดาต้องโทษ หน้าที่ของเจ้าคือดูแลแม่เจ้าและอาฟู่ให้ดีมิใช่หรือ” ผู้ชายตรงหน้าเป็นใครเธอไม่รู้ แรงจะเอ่ยถามก็ไม่มี ได้แต่กวาดตามองรอบๆตัว เรือนไม้ขนาดใหญ่พอดู แม้ไม่ทรุดโทรมแต่ก็มีฝุ่นจับเคอะ มองไปบริเวณรอบๆพบเจอแต่ความแห้งแร้ง ไม่ไกลกันมากมีบุรุษผู้นึงนั่งปรุงอะไรบางอย่างในถ้วยใบเล็ก พร้อมสตรีวัยกลางคนที่แต่งตัวดูดีทีเดียว เด็กชายตัวน้อยที่นั่งไม่ห่างนางเอาแต่จ้องตาแป๋ว ก่อนสายตาจะวนกลับมาหาชายที่พึ่งเอ่ยถามนางไป

“เห้อออ แม้บิดาเจ้าต้องโทษ สกุลลั่วของเราก็ไม่ได้ดูแคลน พ่อเจ้ารับผิดแทนคนอื่นใครบ้างไม่รู้ มีเพียงขุนนางชั่วที่ปิดหูปิดตาไม่รับฟัง“ กินสมุนไพรอ่อนๆทำนางรู้สึกร่างกายเบาหวิวคล้ายจะเข้าสู่นิทราอีกรอบ

“ยานั่นมีฤทธิ์ร้อนเกินไปจนลำคอได้รับความเสียหาย ดีที่ซื้อยามาผิด หากเป็นยาพิษจริงๆ อาเหวินต้องเป็นหม้ายไร้ภรรยา“ เสียงจากสตรีที่ต้มยาอยู่เข้าหูนางแว่วๆแต่นางเริ่มมีสติที่ลิบหลี่เต็มทน

”ให้นางพักผ่อนเสียหน่อย เจ้าเองก็นั่งเฝ้านางไปก่อน ข้ากับแม่เจ้าต้องไปจัดการฝังศพ เสี่ยวฟาน“ ลั่วหยางหยางบอกลูกชายพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมทั้งเรียกภรรยาคู่ทุกข์ คู่ยากออกไปด้วย บ้านทั้งหลังจึงกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง

”จริงๆแล้วที่เจ้าดื่มยาพิษเพราะรับไม่ได้กับการที่บิดาเจ้าต้องโทษ หรือเพราะ…เจ้าไม่อยากแต่งงานกับข้ากันแน่!!“