คนนึงไฟ คนนึงพายุ

“ท่านแม่ทัพ ปล่อยเอาไว้แบบนั้นจะดีหรือไม่ขอรับ” เยว่หลาง คือทหารคู่ใจของแม่ทัพเหลียงเหวินเซี่ยว เขากำลังคิดไม่ตกว่าจะกล่อมผู้เป็นนายให้กลับไปร่วมพิธีได้อย่าไร บัดนี้เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนคนที่เขาส่งไปสอดแนม เข้ามารายงานจนเขาเริ่มหวั่นเกรงไม่น้อย เมื่อสตรีที่ทราบข่าวมาว่ามีร่างกายอ่อนแอ และถูกเลี้ยงแบบทิ้งๆขว้างๆ เหตุใดวันนี้…สิ่งที่คนของเขารายงานกลับไม่ใช่อย่างที่คิด เมื่อนางลุกขึ้นมาต่อต้านแม่ทัพเหลียงว่าที่สามีได้อย่างเจ็บแสบ

“ดี!! ปล่อยนางเอาไว้เช่นนั้นแหละ ข้าก็อยากจะรู้นักสตรีที่ดื้อดึงเช่นนี้ผ่านปากเหยี่ยวปากกาอย่างฮูหยินใหญ่จวนไป๋มาได้อย่างไร” สุรารสชาติดีถูกเทออกจากไหเล็กลงจอก และยกขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์ ทหารคู่ใจที่ไม่ได้มีแค่เยว่หลาง ยังรวมถึงสวีไค่ เสว่เฟิง ที่นั่งมองหน้ากันไปมา ทุกคนคิดเอาไว้แล้วว่าหากกระทำเช่นนี้หากเป็นสตรีบ้านอื่น ป่านนี้คงวิ่งกลับไปฟ้องบิดามารดาให้ยกทัพเข้ามาจัดการ

แต่เพราะนี่คือบุตรสาวของอนุที่อาจจะโดนเลี้ยงแบบกดขี่ และการส่งนางเข้ามาเป็นคนสานสัมพันธ์อันดี อาจจะเป็นการสร้างรอยร้าวที่ใหญ่กว่าเดิม

“ตอนนี้ที่จวนมีคนของฮูหยินเดินพลุกพล่าน แถมยังประกาศว่าจะมีการดื่มเลี้ยงฉลองถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน แม้ชาวบ้านจะต้องออกมาทำมาหากิน แต่ว่า…บางคนยังเกรงใจท่านแม่ทัพ ไม่กล้าผูกสัมพันธ์กับคณะเจ้าสาวที่มาจากแคว้นจิ้งโจ แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไปสักวันเรื่องจะถึงหูฝ่าบาทแน่นอนขอรับ” เสว่เฟิงออกความคิดเห็นเมื่อเห็นว่าคนเป็นเจ้านายยังนิ่ง

“เช่นนั้นข้าจะรอให้นางเฉลิมฉลองให้เรียบร้อยเสียก่อน อยากรู้นักว่าแผนการต่อต้านของนางจะทำเช่นไรต่อไป” พูดจบเขาก็กลางหนังสือการรบขึ้นมาอ่าน เพื่อให้คนสนิทรู้ว่าจากนี้เขาจะไม่สนใจสิ่งใดอักแล้ว

เดิมทีจวนแม่ทัพเหลียงเขาไม่ได้พัก จะมีเพียงแต่แม่บ้านที่เข้าไปทำความสะอาด และเอาไว้ต้อนรับแขกที่มาจากต่างแคว้น หรือสหายที่มามาเยี่ยมเยียนเท่านั้น เพราะส่วนใหญ่เขาพักในค่ายทหารที่ห่างออกไปราวๆสามลี้ แม้จะไม่ไกลกันมากแต่เขาไม่คิดจะบอกความลับนี้ให้สตรีที่ไม่เต็มใจรับรู้

ความดื้อดึงของท่านแม่ทัพทำเราคนสนิทคิดหนักแต่ก็ยอมปล่อยไปเมื่อคิดว่านี่ก็เป็นหนึ่งในแผนการที่จะเอาคืนแม่ทัพไป๋ ที่เคยล่วงเกินเมื่อครั้งยกกองทัพเข้ามาโจมตีแม่ทัพเหลียง

เยว่หลางที่ส่งคนไปคอยจับตาดูเจ้าสาวของท่านแม่ทัพเอาไว้คิดอย่างหนักอก

“ตอนนี้ดูท่าแล้วจะเป็นไฟทั้งคู่” สวี่ไค่ก็หนักใจไม่แพ้กัน

“ฮูหยินยังสุมเพลิงโทสะเรื่อยๆ ส่วนท่านแม่ทัพก็ยังคงคอยโหมกระหน่ำพายุให้ไฟลุกโหม หากได้เผชิญหน้ากัน…ข้าขนหัวลุกแปลกๆ” สหายอีกสองคนพยักหน้าตาม ก่อนจะมองไปยังคนเป็นเจ้านายที่ยกตำราการรบขึ้นมาอ่านไม่สนใจใครทั้งสิ้น

“นับวันรอที่จวนจะพังพินาจได้เลย”