สั่งสอน

ทางด้านคนที่เป็นเจ้าสาวบัดนี้กำลังสนุกสนานอยู่กับการร้องรำทำเพลง นางจัดการจ้างสิงโตให้เชิดมงคลเสียงดัง จนเหล่าชาวบ้านที่อยากสนุกด้วยเริ่มเดินมาด้อมๆมองๆ และยังส่งคนไปค้นหาสุราในจวนมาเฉลิมฉลองให้หมด ไม่สนว่าเจ้าของจวนจะอนุญาตหรือไม่

“คุณหนู ถึงเวลาส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ” แม่สื่อที่ทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม นึกโกรธท่านแม่ทัพเหลียงไม่น้อย แม้คุณหนูสามจะเป็นเพียงบุตรสาวอนุ อย่างไรก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมีย เขาทำเช่นนี้ถูกต้องแล้วหรือ

“พวกเจ้าคืนนี้หาที่หลับที่นอนดีๆ พรุ่งนี้ยามเหมา ตื่นมาจุดประทัด1000นัด เริ่มต้นชีวิตคู่กับบุรุษไร้พ่ายในสนามรบ แต่กลับกลัวสตรีตัวเล็กๆคนเดียวจึงไม่ยอมออกมารับหน้า และวันนี้…การเริ่มต้นชีวิตใหม่ของข้า ขอสาบานต่อหน้าพวกท่าน!!” นางยกสุราขึ้นมา1จอก

“ข้าไป๋หยางซิน ภรรยาพระราชทานท่านแม่ทัพเหลียงเหวินเซี่ยว จะปฏิบัติตนเป็นภรรยาที่…สามีจดจำจนวันตาย!!” ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบสีทาปากสีแดงเปิดอ้ารับความขมเฝื่อนของสุรามงคล

เมื่อจบคำพูดของคุณหนูพวกเขา เสียงเฮดังขึ้น3ครั้ง ก่อนแยกย้ายกันไปนอน

“การเข้าหอวันนี้ถูกต้องตามประเพณีทุกอย่าง บัดนี้ท่านเป็นคนสกุลเหลียงโดยสมบูรณ์ คาระวะฮูหยินท่านแม่ทัพเหลียงเจ้าค่ะ” ทั้งแม่สื่อและเหมียวเหมียวประสานมือก่อนย่อเข่าลง จากนั้นจึงช่วยนางปลดชุดและอาบน้ำให้ตามธรรมเนียม

เรื่องนี้นางไม่เขินอายเพราะโลกเดิมนางเข้าสปาผิวบ่อยๆ แม้ร่างใหม่นี้จะไม่มีผิวที่สวยผุดผาดเช่นร่างเดิม แต่รอไม่นานนางจะทำให้กลับมางดงามดั่งร่างก่อนของนางในโลกเดิมได้แน่นอน

“เหมียวเหมียว พรุ่งนี้ไปไล่ดูในจวน ว่ามีสิ่งของที่จำเป็นในการใช้ชีวิตอยู่เหลือไม่ อาหารครบครันตามที่เหมาะสมหรือเปล่า พรุ่งนี้นำสินเดิมของข้าไปแลกเป็นเงินให้หมด เหลือเครื่องประดับไว้สัก2ชุดก็พอ” คำพูดของนางทำสาวใช้และแม่สื่อแปลกใจไม่น้อย

“เหตุใดจึงต้องขายหรือเจ้าคะ” เงินที่ทางสกุลไป๋มอบให้เป็นสินเดิมมีจำนวนมากพอดู แม้จะน้อยกว่าคุณหนูใหญ่และคุณชายรองตอนออกเรือน แต่เที่ยบกับคนธรรมดา คุณหนูนางก็ใช้ชีวิตได้แบบไม่ลำบาก

“เพราะภายหน้าเรายังไม่รู้ว่า สามีผู้เลือดเย็นของข้าจะมีสินเดิมหรือทรัพย์สินใดมาให้ เราอาจจะต้องใช้เงินตัวเองไม่ยุ่งเกี่ยวกันก็เป็นได้” สาวใช้พยักหน้าเห็นด้วย

“ขายพรุ่งนี้เลย อย่างน้อยๆคนในเมืองนี้ก็ไม่รู้จักว่าเจ้ามาจากสกุลใด อย่างไรก็ต้องยอมซื้อขายด้วย” ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน

“แม่สื่อ ท่านสนใจทำงานให้ข้าหรือไม่” แม่สื่อที่มาด้วยวันนี้ไม่ใช่คนของสกุลไป๋ แต่เป็นคนที่มารดานางหามาให้ นางจึงเอ่ยถามเช่นนั้น เพราะตลอดการเดินทางมาที่นี่ สตรีตรงหน้านี้ดูแลนางดีไม่น้อย

“ข้าไม่มีครอบครัว เป็นเพียงแม่หม้ายที่ใช้เงินว่าจ้างในการเป็นแม่สื่อประทังชีวิต หากคุณหนูเมตตา…”

“ข้าจ้างท่าน ต่อจากนี้ ท่านคือแม่นมหลี่คนที่อยู่เคียงข้างข้าและเหมียวเหมียว” จบคำพูดของนางทุกคนยิ้มอย่างยินดี

“พรุ่งนี้เห็นทีว่าเราต้องปรับปรุงจวนให้เป็นจวนมากขึ้น เก็บของประดับเก่าๆพวกนี้ออกให้หมด ข้าจะทำให้คนในจวนแม่ทัพรู้ว่า…การประดับที่สวยงามและเหมาะสมเขาทำกันเช่นไร!!”