ตอนที่ 9 น้ำหนาวจะรับผิดชอบพี่กันต์เองค่ะ

หลังจากเหตุการณ์ที่จู่ๆน้ำหนาวเองก็ได้อยู่ใกล้ชายหนุ่มทำเอาเธอใจชื้นไม่หยุด ถึงแม้ตอนนี้เวลาจะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ตาม

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่วิชาเลือกครับ เราเจอกันในหลายวิชาแล้วและใครหลายๆคนอาจจะเรียนที่มหาลัยเป็นเทอมสุดท้ายก่อนไปฝึกงาน เช่นเคยครับวิชานี้แบ่งการสอนเป็นทฤษฏีและปฏิบัติ ผมมีผู้ช่วยสอนครับ วันนี้ไม่ได้มาด้วยแต่เราจะไปเจอกันที่ตึกปฏิบัติการสาขาเช่นเดิม"

อาจารย์ชี้แจงรายละเอียดต่างๆ ก่อนที่จะทำการสอน หลังกลับถึงห้องน้ำหนาวเดินขาแทบลาก เมื่อช่วงนี้ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องงานเธอยุ่งจนสายตัวแทบขาด ส่วนเรื่องความรักก็แทบลืมเขาไปแล้วด้วยซ้ำเพราะมีอะไรให้ทำเต็มไปหมด ด้วยเหตุนี้ทำให้เธอเรียนไม่จบตามแผนที่วางไว้ สำหรับคนอื่นอาจจะเสียใจทว่ากับน้ำหนาวไม่ใช่ เธอตั้งใจเอาไว้ว่าคะแนนทุกวิชามาจากความสามารถของเธอทั้งหมด เกรดส่วนใหญ่ไม่มีวิชาไหนต่ำกว่าบีด้วยซ้ำ หากรู้ว่าลงเรียนเยอะแล้วตัวเองไม่สามารถรับผิดชอบมันได้ การจบช้ากว่าเพื่อนแค่เทอมเดียวไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

เท้าเรียวเดินไปหน้าตู้เย็นก่อนที่จะหยิบขวดที่ด้านในบรรจุเครื่องดื่มแอลกอฮอล์น้ำสีม่วงเข้มออกมา จากนั้นริมใส่แก้วสำหรับมันโดยเฉพาะ อย่างที่รู้ว่าเธอไม่ใช้หญิงสาวหวานๆอย่างที่ใครรู้จัก เธอยังเป็นนักดื่มที่ชอบลิ้มลองรสชาติใหม่ๆ แต่ทุกครั้งที่ดื่มมักจะนั่งดื่มคนเดียวในห้องเงียบๆ มีบ้างบางครั้งที่ออกไปกับเพื่อน แต่ด้วยความที่เธอไม่ชอบเสียงความวุ่นวายจึงมักมีเครื่องดื่มยี่ห้อต่างๆไว้ในห้องของติดไว้

ริมฝีปากบางสัมผัสกับแก้วไวน์ก่อนที่กลิ่นความหอมจะกระจายไปทั่วทั้งปาก เธอถือแก้วมาทิ้งตัวลงที่โซฟาอย่างผ่อนคลาย เหนื่อยล้ามาหลายวันติดเพียงดื่มไปแก้วเดียวก็เริ่มทำให้เธอมึนหัวขึ้นมาเร็วกว่าทุกครั้ง มือบางเลื่อนสมาร์ดโฟนเพื่อดูการเคลื่อนไหวของคนๆเดิมทุกวัน ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยลงอะไรในโซเซี่ยลเลยก็ตาม

'เพิ่มเป็นเพื่อน'

นิ้วเรียวกดไปด้วยความรวดเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตลอดเกือบสามปีที่ผ่าน เธอไม่คิดที่จะกดเข้าไปที่ปุ่มนี้ด้วยซ้ำ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอใจกล้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ โทรศัพท์ที่อยู่ในมือตกลงพื้นในขณะที่หญิงสาวได้หลับไป

หลังจากเวลาผ่านไปไม่เกินสิบนาที สมาร์ดโฟนก็มีแสงสว่างขึ้นอีกครั้ง เป็นการแจ้งเตือนจากแอบสีฟ้า 'กันต์ ภูมิรินทร์โชติ รับคุณเป็นเพื่อนแล้ว"

เช้าวันถัดมา

เสียงแจ้งเตือนนาฬิกาปลุกดังหลายครั้งจากสมาร์ดโฟนที่ตกอยู่บนพื้น ทำให้คนตัวเล็กที่เมื่อคืนเผลอหลับบนโซฟาตัวยาวเอื้อมมือไปคลำหาทั้งที่ยังไม่ลืมตา ดวงตางามค่อยๆลืมขึ้นก่อนที่จะเห็นเวลาบนหน้าจอปรากฏเวลาสิบเอ็ดโมงยี่สิบนาที น้ำหนาวดีดตัวขึ้นด้วยความตกใจ เพราะเธอมีเรียนเที่ยงตรง เธอไม่ได้ห่วงเรื่องการอาบน้ำเตรียมตัวแต่ที่เธอเป็นห่วงตอนนี้คือระยะทางจากหอพักเธอไปยังตึกเรียนอาจจะใช้เวลานานกว่าปกติ

น้ำหนาวใช้เวลาไปถึงยี่สิบนาทีสำหรับการเตรียมตัว วันนี้เธอเลือกหยิบกุญแจรถจักรยานยนต์ตัวเก่งแทนที่จะขับรถยนต์ไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช้เวลาถึงยี่สิบนาทีกว่ามาถึงห้องเรียน มือเรียวเอื้อมไปเปิดประตูห้องด้วยใบหน้าเหนื่อยหอบ

"ขอโทษที่มาสายค่ะ"

เธอเอ่ยพร้อมทั้งวิ่งเข้าไปนั่งที่ของตน

"ถ้ามาครบแล้วก็เริ่มกันเลยนะคะ"

ผู้ช่วยสอนที่เป็นผู้หญิงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความใจดีเอ่ยขึ้น

"น้องผู้หญิงที่พึ่งมาเมื่อสักครู่ถูกหักศูนย์จุดห้าคะแนนนะครับ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นขณะที่ประตูถูกเปิดออก ตามมาด้วยเจ้าของเสียงนั้น น้ำหนาวรู้อยู่แล้วว่าเขาคือใครเพราะตอนที่เธอลงเรียนวิชานี้มีรายชื่อผู้สอนและผู้ช่วยสอนอยู่แล้ว

"พี่กันต์ แบบนี้ไม่เคร่งเกินไปเหรอคะ นี่พึ่งคาบแรกเองอีกอย่างน้องมาช้าแค่สามนาทีเองนะคะ"

เมย์ผู้ช่วยสอนอีกคนเอ่ยทักท้วงแทนน้ำหนาว

"ไม่เป็นไรค่ะพี่เมย์ คาบทฤษฎีที่แล้วอาจารย์แจ้งค่ะเรื่องของเวลาเรียน"

"ครับ งั้นก็เริ่มเรียนกันเลยนะครับ"

กันต์หันมามองน้ำหนาวเล็กน้อยพร้อมทั้งเริ่มทำการสอน หญิงสาวเริ่มเรียนด้วยความตั้งใจ วิชาที่เธอเลือกลงไม่ใช่เพราะชายหนุ่มแต่เป็นเพราะเธอเองสนใจ

"การทดลองวันนี้ใครทำเสร็จเร็วสามารถกลับได้เลยนะครับ ทุกคนลงมือได้ครับ"

สิ้นเสียงชายหนุ่มน้ำหนาวรวมถึงคนในห้อง เริ่มทำการทดลองตามที่กันต์สอนและทดลองให้ดูเมื่อสักครู่ น้ำหนาวปาดเหงื่อเล็กน้อย เนื่องจากไม่ว่าทำอย่างไรผลการทดลองของเธอก็ไม่ประสบความสำเร็จสักที เวลาผ่านไปเรื่อยๆเพื่อนในห้องก็เริ่มทยอยออกจากห้องไปเรื่อยๆ จนตอนนี้เหลือแค่น้ำหนาวคนเดียวที่การทดลองยังไม่สำเร็จสักที

"ยังไม่ผ่านครับ"

น้ำหนาวที่ยืนอยู่ข้างๆกำลังลุ้นอยู่ถึงกับหมดกำลังใจ ตอนนี้ในห้องทดลองเหลือแค่เธอกับกันต์ที่รอตรวจเพียงสองคน

"เราทดลองไปแล้วกี่ครั้ง"

ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาว เมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังจากเธอ

"นี่ครั้งที่ 4 ค่ะ"

"พี่ว่าอีกครั้งนะครับ มันไม่ผ่านจริงๆเราดูในกล้องจุลทรรศน์สิครับ เห็นไหมว่ากรดที่จุ่มมันนานเกินไป ทำให้ชิ้นงานดำหมดแล้ว"

กันต์เอ่ยอย่างใจเย็น น้ำหนาวเดินตรงไปยังห้องทดลองอีกครั้งอย่างคอตก ครั้งนี้เธอตั้งใจเช่นเคยกับทุกครั้ง ชายหนุ่มเดินเข้ามาดูคนตัวเล็กทุกขั้นตอนอย่างใส่ใจ น้ำหนาวแอบมองคนตัวโตข้างๆ เขาใจเย็นและยังคงรอเธอ อีกทั้งเก่งและเข้มงวด ผิดพลาดนิดเดียวก็ไม่ปล่อยผ่าน คนอะไรสมบูรณ์แบบขนาดนี้กันนะ

อึก

เสียงกลืนน้ำลายของคนตัวเล็กที่คอยลุ้นอยู่ข้างๆไม่ห่างหลังผลทดลองออก

"พี่ว่าครั้งนี้...."

"ไม่ผ่านอีกแล้วเหรอคะ"

"ครั้งนี้ไม่มีปัญหาครับ ยินดีด้วย"

กันต์หันมาทางหญิงสาวพร้อมยิ้มกว้างให้เธอ

"เย้..."

น้ำหนาวเผลอเอ่ยออกมาด้วยความดีใจอย่างลืมตัว จนลืมรักษาท่าทีและภาพลักษณ์ต่อหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง

"อุ้ย ขอโทษค่ะลืมตัวไปหน่อย ขอบคุณพี่กันต์ที่รอนะคะ"

"ไปได้แล้ว เก็บข้าวของ แล้วครั้งหน้าอย่ามาสายอีกล่ะ"

กันต์เอ่ยจบก็เดินออกจากห้อง น้ำหนาวจึงรีบเก็บของและเดินตามเขาไป เธอมองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆ เหตุการณ์หลายๆอย่างทำให้เธอและเขาได้อยู่ใกล้กันมากขึ้น และตอนนี้เธอกลับยิ่งรู้สึกกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่เจอกันไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เธอพยายามเข้าใกล้เขา ทุกเรื่องล้วนเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ชอบพี่เขามากแต่ก็เลือกที่จะยืนดูอยู่ในมุมของตัวเอง แล้วการหลบซ่อนความรู้สึกแบบนี้มันดีแล้วจริงๆใช่ไหม.....

"สองทุ่มแล้ว"

จู่ๆคนตัวโตที่เดินนำไปก่อนก็หยุดฝีเท้าแล้วหันมาพูดกับเธอ

"คะ! สองทุ่ม.... อ้อ...ขอโทษนะคะที่หนูทำให้พี่เสียเวลาจนค่ำเลย"

คนตัวเล็กเอ่ยบอกพลางทำหน้าเศร้า

"แล้วแบบนี้จะไ่ม่รับผิดชอบพี่หน่อยเหรอ"

"รับผิดชอบ...."

"วันนี้เป็นวันเกิดพี่ เราทำพี่พลาดนัดสำคัญกับเพื่อนไปแล้ว จะไม่รับผิดชอบไปกินข้าวกับพี่แทนหน่อยเหรอ"

"......"

น้ำหนาวเงียบไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม "นี่ๆๆๆ นี่พี่เขากำลังชวนฉันกินข้าวอยู่เหรอ ฉันหูฝาดไปหรือเปล่านะ" น้ำหนาวเอ่ยกับตัวเองในใจ

"ว่ายังไง พี่ไม่ให้ปฎิเสธนะครับ"

รอยยิ้มของชายหนุ่มยามที่หันมาเอ่ยกับเธอทำเอาคนตัวเล็กแทบเป็นลม

"ดะ...ได้ค่ะ หนูรับผิดชอบพี่เอง!"

"ยังไงนะครับ"

"เอ่อ...หนูหมายถึง หนูไปกินข้าวเป็นเพื่อนพี่เองค่ะ"