ตอนที่ 7 แบบนี้เรียกหนีเสือมาเจอเสือตัวเดิมหรือเปล่านะ

เสียงดนตรีสด ฟังสบาย ที่ปรับระดับเสียงให้พอดีกับการสนทนาและเพลิดเพลินไปพร้อมกัน เสียงพูดคุยหัวเราะเบาๆและผู้คนที่มาสังสรรค์หลังเลิกงาน Behind the Mist Bar ร้านลับที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักส่วนใหญ่มีแต่ลูกค้าขาประจำในวัยทำงาน น้อยนักที่จะเป็นกลุ่มของนักศึกษา

มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วขึ้นมาจิบ กลิ่นหอมจางๆจากเครื่องดื่มค็อกเทลทำให้วันนี้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลาย

"เอ่อ....ขอโทษนะคะ เราชอบเธออ่ะขอไอจีหน่อยดิ"

จู่ๆขณะนั้นเองกลับมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาหาขัดจังหวะสุนทรีของชายหนุ่มที่โต๊ะ มือหนาวางแก้วเปล่าที่ดื่มหมดแล้วลงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเอาเธอรู้สึกเขินอายเมื่อถูกเขาจ้องมอง ใครเล่าจะต้านทานดวงตาสีสนิมของเขาได้ ทว่าในวินาทีต่อมา ใครจะคิดว่าสายตาที่ดูเหมือนสนใจเมื่อสักครู่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด กันต์ยกมือโบกปฎิเสธ จนผู้หญิงคนนั้นแสดงสีหน้าออกมาด้วยความไม่พอใจและเดินออกไปทันที

"เห้ย! นี่กูตาฝาดไปป่ะว่ะ นั้นน้องมิ้นอดีตดาวมหาลัยปีสี่เลยนะเว้ย"

เมฆเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

"ช่วงนี้เหนื่อยว่ะ กลับไปต้องตรวจรายงานแล็บของน้องๆนักศึกษาอีกเยอะ"

กันต์เอ่ยพลางเอนกายพิงโซฟา ยกมือจูนขมับตัวเองเบาๆ

"ไอเหี้ยเมฆ มึงก็อย่าไปแซวมันมาก ช่วงนี้อาจารย์พ่อใช้งานมันหนัก ไม่งั้นคนเลวแบบมันคงไม่จบป.เอกง่ายๆแน่"

ตุลย์เอ่ยพลางคว้าแก้วเพื่อนไปชงเหล้าให้ เขาคือเจ้าของบาร์แห่งนี้

"เอ่อๆ วันๆเอาแต่คลุกตัวอยู่แต่ในห้องแล็บ ใครไม่รู้จักมันคงคิดว่ามันเป็นเจ้าหน้าที่ห้องแล็บไปหมดแล้ว"

......

ฮัดชิ่ว! ฮัดชิ่ว!

น้ำหนาวที่พึ่งเคลียต้นฉบับนิยายเสร็จกำลังจะปิดคอมพิวเตอร์จามออกมาติดกันหลายครั้ง มือเรียวรีบเอื้อมมือไปรินน้ำมาดื่มทันที ช่วงนี้เธอเองก็พักผ่อนน้อยอีกทั้งเรียนหนักอีกด้วย วันก่อนพึ่งตากฝนกลับห้องเกรงว่าตัวเองจะไม่สบายเข้าแล้วจริงๆ

ติ๊ง!

เสียงข้อความจากสมาร์ดโฟนยี่ห้อดัง หญิงสาวละสายตาไปมองก่อนที่จะหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน

'น้ำหนาว อาจารย์พัทให้มาถามว่าแกสนใจเข้าแข่งขันการประกวดโปรเจกต์งานประชุมวิชาการหรือเปล่า กลุ่มเราที่ทำตอนนี้มีเราสองคน เพราะซันไม่เอาด้วย'

ข้อความจากแก้วที่เป็นเพื่อนในสาขาอีกคน เธอสนิทเพราะเป็นกลุ่มที่ทำโปรเจกต์ด้วย น้ำหนาวอ่านข้อความและรายละเอียดต่างๆจนเข้าใจ

'สนใจสิ โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆนะ ตกลงฉันเอาด้วย'

น้ำหนาวตอบตกลงทันที เรื่องรักมันเรื่องรอง เรื่องเรียนสิสำคัญ ถึงแม้จากรายละเอียดที่เธอได้อ่านจะต้องช่วยงานต่างๆนอกเหนือจากนำเสนอโปรเจกต์ นี่อาจจะทำให้เธอสนใจอย่างอื่นนอกจากเอาเวลาไปคิดถึงคนที่เธอชอบก็ได้ และไม่แน่เธออาจจะตัดใจจากเขาได้เร็วมากขึ้น

หญิงสาวล้มตัวลงไปกับเตียงนุ่มพร้อมถอนหายใจ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนความรู้สึกสับสนและตีกัน ใจหนึ่งก็อยากตัดใจจากพี่เขาอีกใจอยากที่จะเสี่ยงดูสักครั้ง

"แล้วฉันจะทำยังไงดีเนี่ย"

.....

หนึ่งเดือนต่อมา

"วันนี้อาจารย์จะแบ่งกลุ่มนะคะว่าใครทำหน้าที่ไหนบ้าง ครั้งนี้มหาลัยของเราเป็นเจ้าภาพอย่าได้พลาดกันล่ะ เมื่อถึงสถานที่แล้วเราจะได้ลงมือทันทีไม่เสียเวลา"

ก่อนออกเดินทางไปยังสถานที่แข่งขันที่น้ำหนาวลงสมัครไว้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน วันนี้ก็เป็นวันออกเดินทางแล้ว อาจารย์จึงแบ่งหน้าที่ให้ทุกคนอย่างเป็นระเบียบ งานจัดที่เขาใหญ่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อในจังหวัดนครราชสีมา

"น้ำหนาวก่อนหน้านี้เธอดูแลฝ่ายเอกสารใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยรับทันทีเมื่อถูกเรียกชื่อ

"วันนี้ฝ่ายสถานที่ยังไม่มา อาจารย์ให้เธอดูแลข้าวของฝ่ายสถานที่ระหว่างเดินทางก่อนนะ เมื่อถึงที่นั้นเธอค่อยทำฝ่ายเอกสารเหมือนเดิม นี่จ๊ะรายการของทั้งหมด พอถึงที่นั่นเอาให้คนดูแลสถานที่ เดี๋ยวอาจารย์บอกเขาเองว่าเอกสารอยู่กับเธอ"

"ได้ค่ะอาจารย์"

หญิงสาวรับเอกสารมา จากนั้นตรวจนับข้าวของทั้งหมดก่อนที่จะช่วยขนของขึ้นรถไป การเดินทางจากมหาลัยไปยังสถานที่จัดงานนั้นใช้เวลาไม่นานนักเนื่องจากอยู่ในจังหวัดเดียวกัน ใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงก็ถึง

โรงแรมชื่อดังพื้นที่กว้างขวางกินเนื้อที่ไปกว่าห้าร้อยไร่ ด้านหลังคือภูเขาน้อยใหญ่เรียงรายเขียวขจีดูสบายตา บวกกับก่อนที่ทางคณะจัดงานจะมาถึงฝนพึ่งหยุดตกไป ทำให้สถานที่แห่งนี้สดชื่นขึ้นไปอีกเท่าตัว เมื่อทุกคนมาถึงที่ก่อนเวลาก็ทำการทานข้าวและยกของลงเตรียมจัดสถานที่ทำงาน

"น้องครับ น้องครับ"

"คะ"

หญิงสาวเอ่ยรับก่อนที่จะหันมาทางต้นเสียงเรียกเพราะกำลังวุ่นกับการยกของเลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่จังหวะที่หันมาเห็นคนตรงหน้าเต็มตาก็ต้องตกใจนิ่งค้างจนกล่องในมือแทบตก แต่ดีที่มือหนาไวกว่ามากรีบเข้ามารับกล่องได้ทัน ทำให้ทั้งคู่อยู่ใกล้กันยิ่งขึ้น มือหนาซ้อนทับมือเรียวที่กำลังถือกล่องกระดาษในมือไว้

ตึก! ตึก!

เสียงหัวใจของคนตัวเล็กเต้นรัวจนแทบทะลักออกมาเมื่อชายหนุ่มอยู่ใกล้เพียงคืบ หากใครมองมาทางคนทั้งคู่คงคิดว่ากำลังกอดกันอยู่เป็นแน่

"วางก่อนดีไหมครับ"

เสียงทุ้มเอ่ยบอกหญิงสาวเมื่อเห็นเธอนิ่งไป

"อ้อ คะ...ค่ะ"

น้ำหนาวเมื่อได้สติก็รีบวางของทันที ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อนหรือเพราะเจอเขากันแน่ และใช่คนที่เธอเจอไม่ใช่ใครที่ไหน มีเพียงคนเดียวที่ทำให้เธอจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทุกครั้งที่เจอ ก็คือกันต์ กิตติพัชน์ ผู้ช่วยสอนหนุ่มที่เธอแอบชอบคนนั้น

"อุตส่าห์หนีมาหาอะไรทำเผื่อจะตัดใจได้ง่ายขึ้นดั้นมาเจอเขาที่นี้ได้ แบบนี้เรียกหนีเสือมาเจอเสือตัวเดิมหรือเปล่านะ" น้ำหนาวเอ่ยกับตัวเองในใจ

"พี่กันต์มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"น้องน้ำหนาวหรือเปล่าครับ"

"พี่รู้จักหนูด้วยเหรอคะ"

น้ำหนาวเอ่ยขึ้นอย่างใจชื้น "นี่เขารู้จักเราด้วยเหรอ รู้จักได้อย่างไร รู้จักนานหรือยัง ใครบอก เราเผลอบอกชื่อตัวเองเหรอ เผลอบอกตอนไหนไม่เห็นจำได้เลย" เธอได้แต่ถามเขาในใจไม่กล้าพูดอะไรออกไป

" อ้อ อาจารย์ให้พี่มาเอาเอกสารกับเรา พี่อยู่ฝ่ายสถานที่ครับ"

ทันทีที่ชายหนุ่มเอ่ยจบหญิงสาวก็ได้แต่เก็บเศษซากความคิดเพ้อฝันเมื่อสักครู่อย่างไม่เหลือชิ้นดี

"อ้อ นี่ค่ะเอกสาร"

น้ำหนาวยื่นเอกสารให้ชายหนุ่ม จากนั้นมองเขาด้วยสายตาระห้อยตามแผ่นหลังกว้างไป หากนับตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้เธอแอบชอบเขามาสองปีกว่าแล้ว ทั้งยังทำตัวเป็นเพียงธาตุอากาศที่เขามองไม่เห็นอีกด้วย แล้วยังมีหน้าจะมาหวังให้เขารู้จักอีกแค่คิดก็น่าเศร้า ก่อนจะกลับสนใจงานของตัวเองตรงหน้าต่อ

ทางด้านกันต์ถือกล่องกระดาษกลับมาพร้อมรอยยิ้ม ทำเอารุ่นน้องที่จัดของรออยู่ข้างๆอดแปลกใจไม่ได้ อะไรกันที่ทำให้เสือยิ้มยากแบบรุ่นพี่ของเขายิ้มหน้าบานได้ขนาดนี้

"นี่! พี่กันต์ทางนั้นมีอะไรดีๆเหรอ บอกผมบ้างสิ"

เจมส์ นักศึกษาป.โท มีอาจารย์พ่อคนเดียวกันเอ่ยถามชายหนุ่มเบาราวกระซิบ

"ก็ดีนะ ดีมากๆด้วย"

กันต์เอ่ยพลางยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะหันไปทางที่ตัวเองพึ่งเดินมา...