ตอนที่ 5 พบกันอีกครั้งในฐานะผู้ช่วยสอน

ณ อาคารเครื่องมือ

วันนี้คือวันที่น้ำหนาวต้องเข้าเรียนวิชาของสาขาวันแรก และใช่วันแรกหญิงสาวก็มาสายเช่นเคย นั่นไม่ใช่เธอไม่มีความรับผิดชอบแต่อย่างไร เป็นเพราะมหาลัยแห่งนี้นั้นใหญ่มาก เวลาหนึ่งปีไม่พอให้เธอหาห้องเรียนในตึกที่ไม่เคยมาได้ในครั้งแรก

"นักศึกษามาแล้วก็รีบมานั่งเร็ว หากครั้งหน้ามาช้าอีกจะถูกหักคะแนน"

อาจารย์เอ่ยขึ้นเสียงดังกล่าวตักเตือนคนที่มาสายรวมถึงเธอด้วย แต่เพราะนี่เป็นครั้งแรกของนักศึกษาปีสองที่เข้ามาเรียนในสาขาจึงไม่ได้เคร่งครัดนัก

"ขอบคุณค่ะอาจารย์"

น้ำหนาวเอ่ยขึ้นพร้อมเข้าไปนั่งต่อแถวต่อจากเพื่อน วันแรกที่เข้าสาขาเธอไม่รู้จักเพื่อนคนไหนเลย เพราะทุกคนเองต่างเลือกสาขาที่ต้องการ  เลยทำให้นักศึกษาในที่นี้น้อยนักจะมีเพื่อนที่เคยสนิทกันมาก่อน เมื่อทุกคนมาครบแล้วอาจารย์ก็แจ้งรายละเอียดในการเรียนของรายวิชานี้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นวิชาเกี่ยวกับการทำแล็บ ขณะที่หญิงสาวกำลังก้มหน้ากรอกข้อมูลอยู่นั้นกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง

คนๆหนึ่งที่รู้สึกคุ้นเคยเดินเข้ามาภายในห้องเรียน ทันทีที่เปิดประตูก็รู้ได้ในทันทีว่านั่นคือเขาถึงแม้ไม่ได้หันไปมองก็ตาม คนทั้งห้องต่างเลือกใช้น้ำหอมกลิ่นต่างออกไป มันกลับแปลกที่เธอสัมผัสถึงกลิ่นหอมนี้ของเขาเพียงคนเดียว หากเธอชื่นชอบเขาเพียงเพราะกลิ่นน้ำหอม ถ้าหากวันหนึ่งเขาไม่ได้ใช้กลิ่นนี้แล้วหรือเปลี่ยนกลิ่นไป เธอยังคงจะชอบเขาหรือใจเต้นรัวเหมือนทุกครั้งที่เขาปรากฎตัวไหมนะ

"อาจารย์ขอแนะนำนะครับ นอกจากอาจารย์แล้วคนนี้คือพี่กิตติพัชร์ หรือพี่กันต์ เดี๋ยวพี่เขาจะเป็นคนสอนพวกเราในวันที่มีการเรียนปฏิบัติการ และวันไหนที่เรียนทฤษฎีอาจารย์จะเป็นผู้สอนเองนะครับ"

"สวัสดีครับน้องๆ"

อาจารย์เอ่ยแนะนำผู้ใหม่ 'เขาคือเจ้าหน้าที่ห้องแล็บเหรอ... นึกว่าเขาเป็นรุ่นพี่ในสาขาด้วยกันซะอีก ถ้างั้นก็แปลว่าพี่เขาคงอายุห่างกับเรามากสินะ คงไม่ชอบที่เราเด็กกว่าแน่เลย เฮ้ออ' น้ำหนาวเอ่ยกับตนเองในใจพร้อมถอนหายใจด้วยความผิดหวัง ก่อนที่จะกลับมาสนใจคำชี้แจงอาจารย์ตรงหน้า

"วันนี้ไม่มีอะไรมากครับ แค่อยากจะชี้แจงให้พวกเรารู้ถึงข้อปฏิบัติการเข้าเรียนในรายวิชาปฏิบัติการ สัปดาห์หน้าขอให้พวกเรามาให้ตรงเวลาด้วยนะครับ ถ้าสายจะถูกหักหนึ่งคะแนน ตอนปีหนึ่งพวกคุณรู้แล้วใช่ไหมครับว่าหนึ่งคะแนนสำคัญมากแค่ไหน เพราะที่พวกคุณเคยได้ส่วนใหญ่เป็นจุดทศนิยมมา ฉะนั้นหนึ่งคะแนนไม่ใช่น้อยๆ"

"รับทราบค่ะ/ครับอาจารย์"

"กันต์มีอะไรจะแจ้งน้องๆไหมครับ"

"ผมมีเรื่องหนึ่งครับ น้องคนนั้นช่วยลุกขึ้นหน่อยครับ"

กันต์เอ่ยขึ้นพลางชี้มาทางน้ำหนาวที่นั่งอยู่ หญิงสาวมีท่าทางสับสนเล็กน้อย เพราะเธอก็นั่งเงียบมาตลอดไม่ได้พูดเสียงดังเลยสักคำ นี่เธอทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ หญิงสาวชี้มาที่ตนเองเมื่อแน่ใจว่าเขาชี้เธอจึงลุกขึ้น

"ใครที่ผมยาวแบบนี้วันเรียนปฏิบัติการมัดให้เรียบร้อยด้วยนะครับ นั่งลงได้ครับ"

กันต์เอ่ยจบก็พยักหน้าเป็นการส่งสัญญาณให้หญิงสาวนั่งลงได้

"แกๆพี่เขาหน้าหล่อแล้วเสียงยังหล่ออีกด้วยอ่า~"

นั่นสิ คนสอนหล่อขนาดนี้ฉันจะตั้งใจเรียนเลยล่ะ"

"อยากรู้จังพี่เขามีหวานใจยังนะ"

ของผู้หญิงที่นั่งอยู่หน้าน้ำหนาวกระซิบกันเบาๆขณะที่มองไปยังชายหนุ่ม

"อ้อ! อีกเรื่องครับรองเท้าที่ใส่ขอให้มันทะมัดทะแมงด้วยนะครับ รองเท้าที่ราคาสูงหรือลองเท้าแฟชั่นต่างๆหากเสียหายเราไม่รับผิดชอบนะครับ "

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้มอีกครั้ง

"วันนี้แยกย้ายครับ"

อาจารย์เอ่ยจบทุกคนก็ทยอยออกจากห้องไป

"พี่กันต์คะ พวกเราขอไอจีหรือเฟซบุ๊กได้ไหมคะ"

หญิงสาวสามคนที่เคยคุยกันหน้าเธอก่อนหน้านี้รีบเข้าไปหาชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้ม ทว่าท่าทีของกันต์กลับมองคนทั้งสามโดยที่ไม่พูดอะไรจนทั้งสามคนร้อนใจ

"เอ่อ...พวกเรากลัวว่าจะไม่เข้าใจเนื้อหาที่จะเรียนอะค่ะ เลยอยากขอเอาไว้เพื่อได้ส่งข้อความไปถาม "

น้ำเสียงที่เอ่ยบอกมันดูหวานหูจนน้ำหนาวที่แอบฟังยังจนลุกตาม

"อ่อ ถ้าอย่างงั้นเดี๋ยวพี่ตั้งกลุ่มไลน์ดีกว่าครับ ถึงตอนนั้นหากพวกเราไม่เข้าใจตรงไหนส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มได้เลย เพื่อนๆคนอื่นๆจะได้รู้ด้วย"

"ก็ได้ค่ะ"

ทั้งสามคนรับคำเสียงเบาก่อนจะเดินออกไปด้วยท่าทีผิดหวัง ทว่าคำตอบของชายหนุ่มกลับทำให้คนตัวเล็กที่แอบฟังนั้นพอใจไม่น้อย

หญิงสาวจ้องมองไปยังชายหนุ่มด้วยหัวใจที่เต้นรัว ในสายตาของเธอตอนนี้เรียกได้ว่าชื่นชอบเขามากขึ้นไปอีก ด้วยท่าทีและแววตา น้ำเสียงของเขาที่มีเสน่ห์เหลือเกิน แล้วอาการตอนนี้มันเรียกว่าตกหลุมรักได้หรือยังนะ เธออยากจะเขกหัวตัวเองจริงๆเลย เกือบยี่สิบปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อน ชีวิตเธอสนใจแค่เรื่องตนเองมาตลอดจนกระทั่งเจอเขา

"น้องครับ น้องครับ!"

กันต์เอ่ยเรียกหญิงสาวอีกรอบด้วยเสียงที่ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยังคงเหม่อลอยอยู่

"คะ....ค่ะ"

หญิงสาวได้สติขึ้นมาก่อนที่จะรีบเก็บของด้วยท่าทีเร่งรีบ

"พี่ถามว่าเราไม่ไปสักทีหรือว่าอยากได้ไอจีพี่อีกคน"

"......."

คำพูดของชายหนุ่มทำเอาเธอชะงัก เขาพูดเหมือนรู้ว่าตัวเธอเองต้องการสิ่งใด หากเธอตอบว่าอยากได้จริงๆจะถูกเขาปฏิเสธเหมือนสามคนก่อนหน้านั้นไม่นะ

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างลืมตัวจนชายหนุ่มสังเกตได้ เธอไม่พูดอะไรเอาแต่จ้องเขาอยู่อย่างนั้น

"เอ่อ....."

"พี่ล้อเล่นน่ะ"

กันต์เอ่ยพลางเอื้อมมือไปปิดไฟทำให้หญิงสาวที่ยืนนิ่งไม่ไปสักที รีบหยิบกระเป๋าเดินนำออกไปจากห้องก่อน

"นึกว่าจะไม่กลับซะแล้ว"

ชายหนุ่มเอ่ยหยอกล้อหญิงสาวเล็กน้อยอย่างเป็นกันเองหลังอยู่สองคนตามลำพัง ทั้งที่เมื่อสักครู่เขายังเพิ่งทำสีหน้าดุตอนที่เอ่ยกับทุกคนในห้องเรียนอยู่เลย

"ขอโทษค่ะ"

น้ำหนาวเอ่ยแล้วรีบออกไปทันที เสียงฝีเท้าเขาที่เดินตามมาทำให้เธอแอบก้าวช้าลงเล็กน้อย มันคือความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกว่าเพราะอะไรเขาถึงน่าดึงดูดแบบนี้

ดวงตาคมมองตามแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่เดินนำออกไปก่อนพร้อมยกยิ้มด้วยความพอใจ ท่าทีของคนตัวเล็กแปลกจริงๆจนเขาเริ่มเอะใจ คนที่ผ่านโลกมาเยอะแบบเขาดูไม่ยากเลยว่ามันหมายความว่าอะไร