ตอนที่ 4 คนตัวหอมที่ตามหามาตลอดหนึ่งปี

1 ปีผ่านไป

"กรี๊ด~~~แก! ฉันติดสาขาที่เลือกแล้ว"

น้ำหนาวตะโกนออกมาด้วยความดีใจหลังเห็นผลประกาศที่ปรากฏหน้าจอคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยที่เธอเรียนจะเลือกสาขาเรียนตอนปี 2 เพราะฉะนั้นตอนปีหนึ่งนักศึกษาทุกคนจะต้องเก็บคะแนนหรือที่เรียกว่าเกรดพอยต์ให้ได้เยอะๆ หากใครได้คะแนนเยอะกว่านั้นหมายความว่ามีสิทธิ์ได้เรียนสาขาที่เลือกเป็นอันดับหนึ่งก่อน

"แต่ฉันไม่ติด"

เสียงเศร้าดังขึ้น น้ำหนาวที่กำลังดีใจถึงกลับต้องเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อหันไปเห็นเพื่อนของตนที่หน้าแดง เหมือนกับกำลังจะร้องให้ออกมาอย่างไรอย่างนั้น

"ไม่เป็นไรนะ แกเก็บเกรดให้ดีอย่างไรก็สามารถย้ายสาขาได้"

"ก็มีทางเดียวแล้วนิ ฮือ~~~แต่มันก็เศร้าอยู่ดี"

"เอางี้ม่ะฉันพาแกไปหาอะไรกินอร่อยๆดีกว่า"

"ขอเป็นร้านหมูกระทะเจ้าดังหน้ามอที่เดิมและโต๊ะนะ ถ้าไม่ได้โต๊ะนั้นฉันไม่กิน"

"จ้าๆ อย่างงั้นก็รีบไปตั้งแต่ตอนนี้เลย"

น้ำหนาวเอ่ยพลางหันไปมองเวลาที่ปรากฎหน้าจอที่แสดงเวลาสิบเจ็ดนาฬิกาซึ่งเป็นเวลาที่ร้านเปิดพอดี จึงรีบปิดคอมและดึงตัวเพื่อนสาวที่กำลังเศร้าออกไปทันที ที่จริงโต๊ะประจำที่หนูดีว่านั้น เป็นโต๊ะที่มองเห็นเด็กเสิร์ฟของร้านได้สะดวก เขาบอกว่าหมูกระทะจะเยียวยาทุกสิ่ง และสำหรับหนูดีแล้วนอกจากหมูกระทะก็คงเป็นพนักงานเสิร์ฟ ในร้านมีคนหนึ่งที่หนูดีแอบปลื้มมาตั้งแต่ช่วงปีหนึ่ง จนตอนนี้เวลาผ่านไปหนึ่งปีแล้วก็ยังไม่เปลี่ยนใจ

ทั้งคู่ใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงร้าน และเป็นดังคิดถึงแม้จะเป็นเวลาที่ร้านพึ่งเปิด แต่ลูกค้าคนอื่นมาถึงก่อนคนทั้งคู่ไปเกือบครึ่งร้านแล้ว

"ดีนะ ที่โต๊ะนี้ยังว่าง"

"จ้า~ ยินดีด้วยเพื่อนสาว ถามจริงเถอะชอบเขามาขนาดนี้เชียวเหรอ"

"แกจะเข้าใจได้ยังไงล่ะ ถึงแม้จะได้คุยกับเขาแค่ตอนสั่งเมนู แค่นี้ฉันก็ฟินนอนหลับฝันดีแล้วย่ะ อร๊าย~มีความสุข"

หนูดีเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ลืมเรื่องผลการเลือกสาขาเมื่อสักครู่ก่อนมาไปจนหมด

"ว่าแต่แกเถอะ อยู่นี่มาตั้งปีหนึ่งแล้ว หนุ่มๆในมอไม่มีใครมาถูกใจเลยเหรอย๊ะ หรือเลือกเยอะเกิน"

"ก็ไม่มีอ่ะ ยังไม่มีใครทำให้ฉันใจสั่นได้เลย นอกจากพระเอกในงานเขียนของฉัน"

หนูดีเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบ ที่จริงอีกหนึ่งอย่างที่เธอชอบทำตอนนี้คือการเป็นนักเขียน อาจเป็นเพราะในงานเขียนเธอสามารถสร้างผู้ชายที่เธอชอบได้จนทำให้คิดว่าในโลกแห่งความจริงมันดูจะหายากเหลือเกิน พอคิดมาถึงตรงนี้จู่ๆกลิ่นหอมสะอาดจากน้ำหอมกลิ่นหนึ่งก็มาปะทะจมูกเธออีกครั้ง กลิ่นนี้เธอจำได้ดีและไม่มีวันลืม มันห่างหายไปนานเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อได้กลิ่นนี้อีกครั้งก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง มือเรียวยกขึ้นมากุมที่หน้าอกตัวเองช้าๆ

"น้ำหนาว น้ำหนาว!"

หนูดีเอ่ยเรียกเพื่อนเสียงดัง หลังเห็นเธอเงียบไป

"แก~ ฉันเจอเขาแล้ว"

น้ำหนาวเอ่ยพลางมองไปกลุ่มชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิดสีดำ กางเกงยีนส์ สูงราวร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรกำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อน ดวงตาคมสีดำอิฐ จมูกโด่งได้รูป ปากหนาดูสุขภาพดีกำลังฉีกยิ้มกว้างขณะที่สนทนา หนูดีมองตามสายตาของเพื่อนไป เมื่อได้เห็นว่าเพื่อนกำลังมองใครก็ถึงกับตาโตขึ้นมา

"แกอย่าบอกนะว่าคนตัวหอมที่แกพยายามตามหามาตลอด เขาคือพี่คนนั้น"

"อื้ม~ "

"ว๊ายยยย ไม่ได้นะ"

"ทำไมย๊ะ"

"นั้นมันพี่กันนิ นี่แกไม่รู้จักเหรอ"

หนูดีเอ่ยถามเพื่อนสาวอย่างไม่แน่ใจ แต่ผลลัพธ์ที่ได้ถึงกลับทำให้หนูดีถอนหายใจ เมื่อเห็นหญิงสาวปฏิเสธพร้อมทำหน้าใสซื่อ

"แกรู้จักพี่เขาเหรอ"

"ไม่อ่ะ"

"เอ้า! อะไรของแกเนี่ย"

"ถึงไม่รู้จัก แต่ก็พอรู้มาว่าพี่ๆกลุ่มนั้นเป็นใคร สาวๆในมอน่ะไม่มีใครไม่รู้จัก อย่าให้ใบหน้าหล่อทำให้สาวสวยบริสุทธิ์อย่างแกหลงกลได้ หากพี่ตัวหอมของแกอยู่ในกลุ่มนั้นแล้ว ฉันนั่งยันนอนยัน ตะแคงยันเลยว่าเจ้าชู้แน่นอน เจ้าชู้ม๊าก~~~~ เปลี่ยนผู้หญิงเดือนละคนเลยล่ะ คนอันตรายแบบนี้แกยังอยากจะเข้าไปยุ่งอยู่ไหม"

หนูดีเอ่ยอย่างออกรสออกเดต

"พี่เขาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ"

น้ำหนาวเมื่อได้ยินเช่นนั้นถึงกับเอ่ยเสียงอ่อน เพราะคนที่หญิงสาวตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้า พอวันนี้หาเจอแล้วแต่ฉายาของเขานั้นกลับทำให้เธอต้องลังเล เธอเองก็อยากมีความรักดีๆและเรียบง่าย ถ้าต้องรับมือกับคนที่เจ้าชู้แบบที่หนูดีพูดจริง มันก็ทำให้เธอเองไม่กล้าที่จะเสี่ยง  หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ไม่รู้ว่าเรื่องที่เพื่อนพูดมันเป็นความจริงหรือเปล่าแต่เธอก็ตามหาเขามานานเหลือเกิน

"ไม่แน่นะ สวยๆแบบแกอาจจะทำให้พี่เขาหยุดเจ้าชู้ก็ได้"

"เฮ้อ~ ช่างเถอะแก รีบกินกันเถอะ"

น้ำหนาวเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แต่ในใจของเธอว้าวุ่นกับสิ่งที่ได้ยินและเผชิญตรงหน้า เธอเหลือบมองไปที่เจ้าของกลิ่นน้ำหอมที่เธอตามหามาเกือบหนึ่งปี ใครจะคิดว่าเราสามารถตกหลุมรักคนๆหนึ่งได้นานขนาดนี้ จากการสัมผัสเขาได้เพียงกลิ่นน้ำหอม แม้แต่หน้าตา ชื่อ หรืออะไรเกี่ยวกับคนๆนั้นเธอก็ไม่รู้จักเขาเลย