ตอนที่ 20 พี่อยากรู้ว่า....เราดื่มเก่งไหมครับ

"คำถามก่อนหน้านี้พี่บอกว่ายังไม่มีแฟน ผมเลยอยากถามพี่ว่า....ผู้ชายแบบผมพอเข้าตาพี่บ้างไหมครับ"

วี๊ดวิ้ว~

สิ้นคำถามเสียงโห่ก็ดังขึ้นทันที ต้นที่เริ่มเมาแล้วหน้าแดงเล็กน้อย ชายหนุ่มแอบชอบน้ำหนาวมานานแล้วตั้งแต่ขึ้นปีสอง วันนี้ทุกอย่างเป็นใจสร้างโอกาสให้เขาได้มีสิทธิ์ถาม คนก่อนหน้าได้ถามหญิงสาวเรื่องสถานะไปแล้ว นั่นยิ่งทำให้เขาใจกล้าขึ้นไปอีก ไม่นานคนที่เขาชอบก็จะเรียนจบ โอกาสในการพบกันน้อยเพียงหยิบมือหรือบางทีอาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลยก็ได้

น้ำหนาวนิ่งค้างรู้สึกอึดอัดจนบอกไม่ถูก แอบชำเลืองมองหน้าคนตัวโตที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆสลับกับมองต้นที่รอคำตอบ แน่นอนว่าคำตอบของเธอย่อมต้องปฏิเสธอยู่แล้ว แต่ไม่รู้จะพูดยังไงให้รักษาน้ำใจกันมากที่สุด ต้นเป็นน้องรหัสที่ดีเธอแน่ใจว่าที่ผ่านมาไม่เคยทำตัวเกินกับชายหนุ่มเลย มือเรียวเอื้อมไปหวังจะหยิบแก้วมายกดื่มทว่าในตอนนั้นเองมือของต้นกลับคว้าเข้าที่แก้วของหญิงสาว ทำให้ทั้งคู่จับมือกันอยู่ตอนนี้ เรียกเสียงเชียร์ของคนรอบข้างให้กับการกระทำของคนทั้งคู่ แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนหนึ่งในกลุ่มมองด้วยสายตาเย็นชา เหมือนกำลังจะระเบิดออกมาและฆ่าทุกคนในที่นี้ให้หมดสิ้น

"เอ่อ...คือว่า"

น้ำหนาวเอ่ยพลางชักมือออก รีบหันไปมองคนตัวโตด้านข้างที่นั่งเงียบ แต่เธอกลับรับรู้ได้ถึงแรงอำมหิตที่กระจายออกมาจากตัวเขา

"ผมอยากให้พี่ตอบครับ ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไงผมก็รับได้ทั้งนั้น"

ต้นเอ่ยบอกน้ำหนาว

"พี่....พี่มีคนที่ชอบแล้ว และไม่เคยมองใครเลยนอกจากเขา"

น้ำหนาวตัดสินใจเอ่ยออกไป ถึงคำตอบนี้จะไม่ต่างจากการปฏิเสธทว่าอย่างน้อยมันก็ไม่ได้บอกว่าต้นไม่ดี ไม่เหมาะกับเธอ

"หว้า....อยากรู้จักผู้ชายที่โชคดีคนนั้นจะเป็นใครกันนะ"

มะนาวเอ่ยแซวหญิงสาวไม่ให้บรรยากาศชวนอึดอัด ต้นหลังได้รับคำตอบก็แสร้งทำเหมือนไม่เป็นอะไรฉีกยิ้มให้กับทุกคน

"ไม่ได้สิ ถ้าอยากรู้ก็ต้องชนะพี่ให้ได้นะ"

น้ำหนาวยิ้มกว้างเป็นจังหวะที่กันต์เอียงตัวเอื้อมมือมาหยิบแก้ว ทำให้ใบหน้าของเขาเฉียดถูกแก้มของเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะมันเร็วมากทุกคนจึงเห็นไม่ทัน แต่ไม่ใช่กับเธอที่ถูกเขาหอมแก้ม พวกแก้มสองข้างแดงระเรื่อจนคนอื่นคิดว่าเธอเริ่มเมาแล้ว แต่ตัวต้นเหตุกลับมีเพียงคนตัวโตเท่านั้นที่รู้

"ไหนดู....ครั้งนี้ใครได้น้อยสุด"

เอกถามทุกคน แต่ดูเหมือนว่าดวงของน้ำหนาววันนี้จะไม่ดีสักเท่าไหร่ แพ้สองตาติด

"แล้วใครชนะกันนะ"

สิ้นคำเอกมือหนาโยนไพ่ของตัวลงเองที่โต๊ะเพื่อประกาศชัยชนะ น้ำหนาวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่หันไปทางคนข้างๆ หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัวเพราะอยากรู้ว่าเขาจะถามอะไรตน คนตัวเล็กจ้องเข้าไปที่ดวงตาคู่คม เขาเองก็สบตากับเธออย่างคนเจ้าเล่ห์ ในใจแอบตำหนิเธอไม่น้อย "กล้าดียังไงให้คนอื่นมาสารภาพรักเธอต่อหน้าฉัน" กันต์เอ่ยกับตัวเองในใจ

"พี่กันต์....อยากถามอะไรหนูเหรอคะ"

"พี่อยากรู้ว่า....เราดื่มเก่งไหมครับ"

คำถามที่ดูเรียบง่ายทั่วไป คนอื่นๆที่ได้ยินก็ต่างมองว่ามันไม่มีอะไร แต่ไม่ใช่กับต้นที่รู้ความหมาย ก่อนหน้ามะนาวถามชายหนุ่มว่าชอบคนแบบไหน เขาบอกว่าชอบคนที่ดื่มเก่ง คราวนี้เขาเป็นคนถามน้ำหนาวว่าเธอดื่มเก่งไหม นี่มันไม่ใช่การถามหญิงสาวว่าชอบเขาไหมหรอกเหรอ.....

"หนูเคยบอกพี่ไปแล้วนิ่คะ"

น้ำหนาวเองก็รู้ความหมายของคำถามด้วยเช่นกัน

"พี่รู้....แต่คนอื่นยังไม่รู้"

กันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆก่อนจะมองไปยังต้นที่นั่งนิ่ง

"หนูดื่มเก่งค่ะ ไม่มีใครทำให้หนูเมาได้ นอกเสียว่าหนูอยากเมาเอง"

น้ำหนาวเอ่ยบอกเขาออกไป กันต์ยกยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจ

"เธอชอบเขา และไม่มีใครสามารถทำให้เธอชอบได้ นอกเสียว่าเธอจะเป็นฝ่ายชอบก่อน" นี่คือความหมายที่ต้นเข้าใจได้ เขาคว้าแก้วแอลกอฮอล์ที่พึ่งชงมาใหม่ตรงหน้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว เอกที่เห็นว่าทุกคนเริ่มเมาแล้วจึงหยุดเล่นเกม เปลี่ยนมานั่งดื่มฟังเพลงสบายๆแทน

ชายหนุ่มสังเกตท่าทีของคนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่ต้น ทั้งที่เธอเองก็ยกดื่มหมดไปหลายแก้วแล้วแท้ๆ เธอดื่มเก่งจริงอย่างที่พูด พลอยทำให้นึกย้อนกลับไปในคืนนั้นที่ริมชายหาด แก้วขนาดยี่สิบสองออนซ์ที่หญิงสาวบอกว่าเขาชงเข้มไป หากเทียบกับวันนี้แล้วต่างกันมาก วันนั้นเธอไม่ได้เมาสินะ เมื่อคิดมาได้ถึงตรงนี้ก็ยกยิ้มด้วยความพอใจเมื่อรู้ว่าตัวเองตกหลุมพรางแมวน้อยตัวนี้เข้าเสียแล้ว