ตอนที่ 19 มีคนสารภาพรักกับเธอต่อหน้า

เสียงเพลงในร้านเริ่มเปลี่ยนแนวเป็นการเปิดคลอเบาๆเมื่อเริ่มดึกมากขึ้น ทำให้คนในร้านผ่อนคลายเปลี่ยนมานั่งดื่มคุยกันสบายๆ น้ำหนาวโยกตัวไปมาเบาๆตามจังหวะเพลง ก่อนที่หางคิ้วจะกระตุกเล็กน้อยเมื่อมองไปเห็นใครคนหนึ่งจากที่ไกลๆ คนผู้นี้ต่อให้อยู่ท่ามกลางฝูงชนมากมายเธอรู้ได้ทันทีว่าเป็นเขา คล้ายว่าตัวชายหนุ่มมีไฟสปอร์ตไลท์ส่องมาที่เขาตลอดเวลา มือเรียวกำเข้ากันแน่นอย่างห้ามความตื่นเต้นของตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเมื่อเจอหน้าเขาก็มักนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น นึกถึงรอยจูบนั่นทุกครั้ง

"อ้าว! พี่กันต์สวัสดีครับพี่"

พี่เอก ลุงรหัสของหญิงสาวเอ่ยทักทายชายหนุ่ม วันนี้เธอมีกินเลี้ยงสายรหัสจึงมากันกลุ่มใหญ่ถึงหกคน และแน่นอนในเมื่ออยู่สาขาเดียวกันไม่มีใครไม่รู้จักพี่ใหญ่สาขาวัสดุอย่างกันต์

"ทุกคน นี่พี่กันต์สายรหัสของเราเหมือนกัน น่าจะเป็น...ทวดของทวดรหัสของพวกเรา"

"สวัสดีครับ/ค่ะ"

ทุกคนในสายรหัสเอ่ยขึ้นพร้อมยกมือไหว้ชายหนุ่ม ทว่าคนที่งงจนพูดไม่ออกกลับเป็นน้ำหนาว เพราะไม่คิดว่าเธอจะได้เป็นคนรหัสในสายเดียวกันกับชายหนุ่มด้วย ปีสองหลังเข้าสาขาแล้วส่วนใหญ่เวลาเลี้ยงสายรหัสจะเป็นป.ตรีซะส่วนใหญ่ พี่ๆที่จบไปแล้วแยกย้ายไปทำงานไกล บ้างก็ติดงานจนไม่มีเวลามาร่วมฉลอง ทว่าครั้งนี้กลับมีพี่ที่จบไปแล้วกลับมาร่วมด้วยคนเลยเยอะมากกว่าปกติ

"สวัสดีครับน้องๆ วันนี้เต็มที่เลยนะ ดูเหมือนว่าในสายรหัสวันนี้...พี่น่าจะปีลึกที่สุด"

กันต์เอ่ยอย่างเป็นกันเองก่อนจะเรียกเด็กเสร์ฟเข้ามา สั่งเครื่องดื่มและอาหารมาที่โต๊ะโดยไม่สนราคา

"ผมก็ออกตัวก่อนมาว่าจะเลี้ยงน้องๆ ถูกพี่ตัดหน้าไปแบบนี้จะให้ผมเอาหน้าไปไว้ที่ไหนครับ ฮ่าๆ"

เอกเอ่ยพลางหัวเราะ ทำให้ทุกคนผ่อนคลายและหัวเราะตามก่อนจะรีบชวนชายหนุ่มนั่งลงด้วยกัน ท่าทีเย่อหยิ่งก่อนหน้าหายไปอย่างกับเป็นคนละคน จนสาวๆที่เล็งชายหนุ่มเอาไว้เริ่มส่งสายตายั่วยวนกลับมา ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนทั้งสองที่ยืนดูด้วยท่าทีหมั่นไส้

"ไหนไอกันต์ว่ะ พวกมึงบอกมันอาการหนักให้กูรีบมาดู กูยังไม่เห็นหัวมันเลยเนี่ย"

เมฆที่พึ่งมาเอ่ยถามเพื่อนทั้งสองคนก่อนจะมองตามสายตาไป แล้วพบว่าเพื่อนตัวดีที่บอกว่าเศร้ากำลังยืนยิ้มจนตายี้กับคนกลุ่มหนึ่งอยู่ เมฆหรี่ตามองใบหน้าของน้ำหนาวแล้วรีบคว้าโทรศัพท์เลื่อนหารูปของผู้หญิงที่กันต์เคยไปนั่งกินข้าวด้วยคราวก่อนขึ้นมาดู

"ใช่ไหม!"

เมฆเอ่ยถามเพียงสั้นๆ ตุลย์และครามพยักหน้าเป็นคำตอบ

"โถ่ว~ ไอเหี้ย! กูอุตส่าห์ผิดนัดน้องลูกหว้ามา วุ๊!"

เมฆสบถอย่างหัวเสียก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงโซฟาพลางยกแก้วขึ้นดื่มอย่างคนหัวเสีย

.....

"ขอโทษนะ ขยับหน่อยได้ไหมครับ"

กันต์เอ่ยบอกต้น น้องรหัสของน้ำหนาวที่นั่งอยู่ติดกันให้ขยับออก พื้นที่ว่างมีตั้งมากมายทว่าเขากลับไม่นั่ง ทำเอาทุกคนในโต๊ะมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ

"ได้ครับพี่ เชิญพี่กันต์ครับ"

ต้นยอมลุกไปนั่งที่อื่นอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มจึงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกันข้างๆหญิงสาว เป็นจังหวะที่เด็กเสร์ฟเริ่มนำอาหารและเครื่องดื่มมาให้พอดี

"อ้าว! ชน~~"

แก๊ง!

เสียงแก้วชนกันเสียงดัง แอลกอฮอล์รสหวานคละคลุ้งไปทั่วปากเมื่อหญิงสาวยกขึ้นดื่ม แววตาเปล่งประกายหลังได้ลิ้มรสทำเอาคนตัวโตที่นั่งข้างๆอดยิ้มด้วยความพอใจไม่ได้ คราวก่อนเธอบอกว่าชอบดื่มแอลกอฮอล์รสชาติประมาณไหน วันนี้จึงตั้งใจเลือกมาแบบที่เธอชอบโดยเฉพาะ

"การนัดรวมตัวสายรหัสครั้งนี้นับว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ดังนั้น....ผมว่าเรามาเล่นเกมกันดีไหม ถือว่าได้ทำความรู้จักกัน"

เอกพยายามหาอะไรทำให้ทุกคนไม่รู้สึกเกร็ง สายตาทุกคู่หันมาทางกันต์จนหมดเพราะวันนี้พี่ใหญ่คือชายหนุ่ม เขาคือแต้มตัดสินตัวสุดท้ายว่าจะเอาด้วยหรือไม่

"เอาสิ!"

กันต์เอ่ยตอบสั้นๆก่อนจะเอนกายพิงหลังโซฟา วางแขนพาดยาวไว้หลังคนตัวเล็ก ทำเอาน้ำหนาวรู้สึกเกร็งปนตื่นเต้นไปด้วย

"โอเค งั้นเพื่อทำความรู้จักกันพี่ลงความเห็นให้เล่นเกมแต้มตอบ หากใครได้แต้มน้อยที่สุดในวงคนนั้นต้องตอบคำถามคนที่ได้แต้มเยอะที่สุด"

"แล้วถ้าเราไม่อยากตอบละคะ"

หนิงน้องปีสองยกมือถาม

"หากไม่อยากตอบก็....."

"หมดแก้ว!"

ทุกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกันเสียงดังด้วยท่าทีสนุกสนาน เอกแจกไพ่ในมือให้ทุกคนคนละใบ น้ำหนาวรับมาก่อนจะค่อยๆเปิดลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ คนตัวโตที่เอนหลังพิงมองเห็นหมายเลขไพ่ในมือของเธอได้อย่างชัดเจน

"ทุกคนเปิดไพ่ ไหนๆใครได้น้อยสุด"

เอกพยายามชวนเล่นไม่ให้บรรยากาศในวงเงียบจนเกินไป กันต์โยนไพ่ในมือลงเป็นคนสุดท้ายอย่างยอมแพ้ สองแต้มถือว่าน้อยที่สุดในตานี้แล้ว เสียงโห่ร้องดังขึ้นเมื่อรู้ว่าคนที่ต้องถูกถามเป็นใคร มีใครบ้างที่ไม่อยากรู้จักชายหนุ่มให้มากขึ้น

"หนูอยากรู้ว่า....พี่กันต์ชอบผู้หญิงแบบไหนคะ"

มะนาวพี่รหัสของน้ำหนาวที่จบไปเมื่อปีที่แล้วเอ่ยถามเขาด้วยแววตาเป็นประกาย คำถามนี้ดูเหมือนจะไม่ได้มีเพียงแค่ในกลุ่มที่อยากรู้ แต่สาวๆโต๊ะรอบๆยังเอียงตัวแอบฟังอีกด้วย

"ชอบคนดื่มเก่งครับ"

โห่~

ทันทีที่เอ่ยจบทุกคนส่งเสียงให้กับคำตอบนี้ เพราะตอนแรกคิดว่าจะได้คำตอบที่จริงใจมากกว่านี้เสียอีก เอกจึงเริ่มแจกไพ่รอบถัดไปทันทีอย่างไม่เสียเวลา รอบที่สองเป็นกันต์ที่ได้แต้มมากสุดและเอกที่ได้แต้มน้อยสุด

"มาพี่! ถามมาเลยผมพร้อม"

เอกเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง เพิ่มอรรถรสในการเล่นมากขึ้น

"เมื่อไหร่จะมีเมียสักที"

กันต์เอ่ยก่อนจะเอื้อมมือไปรินเหล้าใส่แก้วเอกให้เข้มขึ้นกว่าเดิม

"โถ่วพี่~ แบบนี้ผมจะตอบได้ยังไง"

"หมดแก้ว! หมดแก้ว! หมดแก้ว!"

เสียงคนในกลุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกัน เชียร์ให้เอกยกดื่มหมดแก้ว บรรยากาศในโต๊ะดูครึกครื้นแต่กลับไม่ได้รบกวนโต๊ะอื่น จากที่แจกไพ่แรกๆไม่มีใครกล้าตอบความจริงจึงเลี่ยงด้วยกันยกหมดแก้ว ทว่าหลังๆเริ่มเลี่ยงกันไม่ได้แล้ว เพราะหมดแก้วหลายครั้งติดเกินไป รสชาติเครื่องดื่มที่แรกๆหวานหอม พักหลังเริ่มรู้สึกมึนหัวเร็วเพราะความแรงของแอลกอฮอล์

"น้ำหนาว! ครั้งนี้เธอได้น้อยสุดเตรียมถูกลงโทษซะ!"

เอกที่เริ่มเมาได้ที่ชี้มาทางหญิงสาว คนตัวเล็กพยักหน้ายอมแพ้หันไปทางต้นน้องรหัสที่เธอดูแลมาตลอดสองปี ตานี้เขาได้แต้มสูงสุดเพื่อเตรียมตัวถูกถาม

"คำถามก่อนหน้านี้พี่บอกว่ายังไม่มีแฟน ผมเลยอยากถามพี่ว่า....ผู้ชายแบบผมพอเข้าตาพี่บ้างไหมครับ"