ตอนที่ 17 ไม่คิดว่ามันเป็นพรหมลิขิตบ้างเหรอ

เช้าวันถัดมา

น้ำหนาวเก็บของลงมาจากห้องพักช้ากว่าคนอื่นๆเล็กน้อย วันนี้เธอตื่นสายทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อาจเพราะเมื่อคืนกว่าจะนอนหลับก็เกือบรุ่งเช้าแล้ว ในใจเอาแต่คิดวนเรื่องที่เกิดขึ้นไม่หยุดจนทำให้ลงมากินข้าวเช้าไม่ทัน เท้าเรียวชะงักข้างเมื่อเหลือบไปเห็นทางที่ตนเองจะเดินไปมีตัวต้นเหตุ ที่ทำให้เธอนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนกำลังนั่งทานอาหารอยู่ จึงรีบหันหลังเปลี่ยนทิศทางโดยทันที ไม่ใช่ว่าเธอไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาแต่ตอนนี้แค่ยังทำตัวไม่ถูกก็เท่านั้นเอง

กันต์ขมวดคิ้วมองตามแผ่นหลังคนตัวเล็กที่จงใจหลบหน้าเขา บทสนทนาเมื่อคืนที่พูดกับฝนเขายังเอ่ยชมเธอด้วยซ้ำ ทำไมตอนนี้เจอหน้ากันกลับใจฝ่อเสียอย่างนั้น

"เมื่อคืนหลับสบายไหมคะลุง"

น้ำหนาวเอ่ยทักลุงคนขับหลังเดินมารอก่อนที่รถอย่างคนอัธยาศัยดี

"หลับสบายดีจ๊ะ"

"นี่กระเป๋าหนูค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยพลางยื่นกระเป๋าให้ลุงจัดขึ้นรถ ทว่าดวงตางามกลับพบว่าพื้นที่มันเต็มแล้ว

"คันนี้เต็มแล้วนะหนู ตอนมาหนูนั่งคันนี้หรือเปล่า"

"คันนี้นะคะ"

น้ำหนาวเอ่ยตอบด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นพวงกุญแจที่ห้อยอยู่กับกระเป๋าที่ถูกจัดเอาไว้ก่อนแล้ว เธอไม่ต้องคิดให้มากมายก็รู้ได้ทันทีว่าทำไมกระเป๋าถึงได้เต็มเร็ว ในใจแอบผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็โทษใครไม่ได้เพราะเธอลงมาช้าเอง ถ้าจะบอกให้ลุงย้ายของฝนไปอีกคันก็ดูจะรบกวนมากเกินไปเพราะกระเป๋าใบนั้นอยู่ล่างสุด

"งั้นหนูเปลี่ยนไปนั่งอีกคันก็ได้ ขอแค่จำนวนคนครบก็ไม่มีปัญหาอะไร"

"ก็ต้องเป็นแบบนั้นค่ะลุง"

น้ำหนาวเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้าก่อนจะเอากระเป๋าไปเก็บอีกคัน เธอเดินไปซื้อนมมาไว้กินบนรถรองท้อง เพราะอีกหลายชั่วโมงเลยกว่าจะกลับถึงมหาลัย

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็กลับมาขึ้นรถเหมือนเดิม เป็นจังหวะที่ฝนกำลังจะขึ้นรถพอดีทำให้ทั้งคู่สบตากัน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเย้ยหยันแสดงผ่านสีหน้าของฝนเหมือนคนกำลังอวดเบ่ง ทว่าเธอกลับไม่ได้สนใจ "เด็กน้อยหรือยังไง แค่ที่นั่งยังต้องแย่งกันขนาดนี้ หมดคำจะพูดจริงๆนี่ฉันกำลังแข่งกับคนประเภทไหนเนี่ย.... ไม่สิ! ฉันไม่ได้แข่งกับผู้หญิงคนไหนเพื่อผู้ชายคนเดียว ฉันแค่กำลังสร้างโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้คนที่ตัวเองชอบเท่านั้น" น้ำหนาวเอ่ยกับตนเองในใจพร้อมส่ายหน้าก่อนจะเดินไปที่รถของตัวเอง

แต่ขณะที่เธอกำลังก้าวขึ้นรถไปยังเบาะหลังสุดที่เหลือเพียงที่เดียวก็ต้องชะงักไป เมื่อคนที่เธอคิดว่าเขาจะอยู่คันนั้นกลับนั่งอยู่ข้างๆบริเวณเบาะนั่งที่ว่าง คราวนี้หญิงสาวไม่อาจหลบหน้าเขาเหมือนตอนแรกได้อีกแล้ว

"ตื่นสายเหรอ"

กันต์เอ่ยทักคนตัวเล็กก่อนในขณะที่เธอนั่งลงที่เบาะข้างๆ

"ค่ะ"

น้ำหนาวเอ่ยตอบเพียงสั้นๆพร้อมกำขวดนมในมือแน่น

"กินแค่นั้นจะไปอิ่มได้ยังไง"

ชายหนุ่มไม่เอ่ยเปล่าแต่ยังยัดแซนด์วิชใส่มือเธออีกด้วย พร้อมกับแย่งขวดนมที่เธอถือมาเปิดให้

"ขอบคุณค่ะ"

น้ำหนาวเอ่ยตอบด้วยท่าทีประหม่าพยายามห้ามไม่ให้มือตัวเองสั่น ทั้งที่ในใจแถบอยากกรี๊ดใจจะขาด หากให้เธอคิดเข้าข้างตัวเองตอนนี้ "คงจะเป็น....คนที่ชอบเห็นว่าเธอไม่ได้กินข้าวเลยซื้อของมาให้ นี่มันฟินไม่ไหวแล้วนะ"

"เอ่อ....ทำไมพี่ถึงมานั่งคันนี้ได้ค่ะ"

"เราไม่คิดว่ามันเป็นพรหมลิขิตบ้างเหรอ"

กันต์เอ่ยตอบด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ แท้จริงแล้วขาไปเข้าตั้งใจไปนั่งกับหญิงสาวเพื่อหาโอกาสใกล้ชิด ทว่าขากลับถูกอาจารย์พ่อให้มาช่วยเมย์ดูแลน้องๆคันนี้จึงยากที่จะปฏิเสธ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอเองก็เปลี่ยนมานั่งคันนี้ด้วยเช่นกัน ฉะนั้นเขาเองก็ไม่ได้พูดผิดอะไรหากจะบอกว่าพรหมลิขิต

คำตอบของชายหนุ่มทำเอาคนตัวเล็กชะงักเมื่อได้ยิน จนมือหนายกขึ้นมาแตะที่จมูกเรียวๆเบาๆอย่างเอ็นดูพร้อมฉีกยิ้ม

"รีบกินได้แล้ว"

น้ำหนาวยิ้มกว้างตอบกลับไป ตอนนี้อาการเขินของเธอปิดไว้ต่อหน้าเขาไม่มิดแล้ว ใครจะสนใจกัน....สารภาพรักก็บอกออกไปแล้ว ตราบใดที่เขาไม่ปฏิเสธงั้นก็แสดงว่าเธอยังมีสิทธิ์

"นี่ยาค่ะพี่กันต์"

เมย์ที่เพิ่งขึ้นรถมาเข้ามาหาที่เบาะนั่งหลังสุดและยื่นยาให้ชายหนุ่ม น้ำหนาวมองตามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอมองด้วยคนตัวโตข้างๆที่กินยาและดื่มน้ำตามจนเรียบร้อย

"นั่งหลังสุดก็ดีแล้วพี่ เดี๋ยวน้องๆเมย์ดูให้เอง"

"น้ำหนาวย้ายมานั่งกับพี่ด้านหน้าได้นะ เราตัวเล็กอัดๆกันหน่อยน่าจะได้ เดี๋ยวติดหวัดจากพี่กันต์เอา"

เมย์เอ่ยบอกชายหนุ่มก่อนจะหันมาพูดกันน้ำหนาวที่นั่งเงียบ

"เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะพี่เมย์ หนาวภูมิดีไม่ติดหวัดแน่ อีกอย่างตรงนี้ที่นั่งกว้างถ้าไปนั่งด้านหน้ากลัวจะเหมื่อย"

คนตัวเล็กรีบปฏิเสธทันที

"งั้นพี่ฝากดูแลพี่กันต์ด้วยนะ"

"ได้ค่ะ"

เมย์พยักหน้าให้หญิงสาวก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตน ไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกเดินทางทันที ขากลับไม่ต่างจากขามามากนัก เนื่องด้วยรถคันนี้ส่วนใหญ่มีแต่ผู้ชาย แน่นอนว่าแทบร้อยเปอร์เซ็นต์เมื่อคืนทุกคนดื่มอยู่ที่ชายหาดกว่าจะได้กลับก็ดึกมากแล้ว อาการเมาค้างและนอนไม่พอจึงตกมาอยู่วันนี้ รถออกมาได้ไม่ถึงสิบนาทีทั้งห้องโดยสารก็เงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ น้ำหนาวเหลือบตามองคนตัวโตด้านข้างที่นั่งนิ่ง ใบหน้าเขาซีดหน่อยๆจนเธอรู้สึกเป็นห่วง เขาตัวสูงด้วยหากจะเอียงคอพักก็คงเมื่อยน่าดู

"พี่กันต์นอนตักหนูไหมคะ"

หญิงสาวตัดสินใจเอ่ยถามออกไป เบาะหลังสำหรับสี่ที่นั่งแต่มีเพียงเธอและชายหนุ่มเท่านั้น หากเขาจะนอนก็ไม่มีปัญหาอะไร

"เราจะเมื่อยหรือเปล่า"

"ไม่เป็นไรคะ วันนี้หนาวนอนมาพอ"

หญิงสาวเอ่ยออกไปตามตรง ถ้าบอกว่านอนไม่พอก็ดูจะเกินไปลงมาช้ากว่าคนอื่นขนาดนั้น กันต์นิ่งไปชั่วครู่วันนี้เขายอมแพ้จริงๆ ก่อนมาเขามีเรื่องให้จัดการมากเพราะหน้าที่ไม่ได้มีเพียงเรียนอย่างเดียว แต่ยังมีธุรกิจส่วนตัวที่เขากำลังสร้างเพื่อพิสูจน์ตัวเองกับที่บ้าน ทำให้พักผ่อนไม่พอไปด้วยบวกอากาศที่นี่ไม่บริสุทธิ์เหมือนที่มหาลัย ทำให้ภูมิตกจนเป็นหวัดแบบนี้

น้ำหนาวไม่ได้ให้ชายหนุ่มคิดนานนัก เธอขยับตัวไปที่เบาะนั่งริมสุดเอาผ้าเล็กมารองที่ตัก ชายหนุ่มจะได้นอนเหยียดตัวได้ยาวหน่อยก่อนจะพยักหน้าให้ชายหนุ่มนอนลงไป กันต์เองก็ไม่ได้ปฏิเสธทำตามอย่างว่าง่ายเพราะทันทีที่กลับถึงมหาลัยต้องเข้าบริษัทต่อ ได้พักหน่อยเผื่ออาการจะดีขึ้น