ตอนที่ 16 แสบใช้ได้เลยนะ!

กรี๊ด~

เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นดังออกมาสมาร์ดโฟนที่เปิดลำโพงทิ้งไว้บนเตียงนุ่ม โดยที่เจ้าของกำลังนั่งทาครีมอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ หลังน้ำหนาวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนรถให้เพื่อนสาวฟัง พอเล่าย้อนไปอีกครั้งพวกแก้มสองข้างแดงระเรื่ออดที่จะรู้สึกเขินอีกครั้งไม่ได้

"นี่มันฉากตัวเอกในนิยายที่แกเขียนชัดๆ โอ๊ย~ คนสวยฟินจริงๆเลย"

หนูดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอรรถรส

"เบาหน่อยสิแก ระวังข้างห้องจะมาเคาะประตูด่าเอา"

น้ำหนาวเอ่ยเตือนเพื่อน ขนาดเสียงในโทรศัพท์ยังดังขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงเสียงที่นั้น

"มาเคาะก็ดีสิย๊ะ ผู้ข้างห้องหล๊อหล่อ ตอนเช้าๆฉันแอบเห็นลุกไปวิ่งนี่กล้ามเป็นมัดๆเชียวล่ะ โอ๊ยตุ๊ดน้ำลายไหล"

"น่าเกลียดอ่ะแก เดี๋ยวเขาก็หาว่าแกเป็นพวกโรคจิตหรอก"

"นี่! หยุดสตอปเรื่องฉันก่อนเลยย๊ะ แล้วนี่ยังไง~ ขากลับจะสลับที่กับยัยฝนอะไรนั้นป่ะ"

"ไม่มีทางอ่ะ ฉันบอกแกแล้วไงเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว ฉันอยากจะลองเข้าหาพี่เขาเอง ไม่อยากให้ความรู้สึกเกือบสี่ปีของฉันต้องสูญเปล่า"

น้ำหนาวเอ่ยด้วยใบหน้าจริงจัง ใครๆก็มีสิทธิ์ชอบเขาและเข้าหาพี่เข้าทุกคน ปกติแล้วเธอไม่ยุ่งกับคนที่เพื่อนชอบ แต่ฝนไม่ใช่เพื่อนสนิทของเธอ รู้จักกันก็เพราะลงเรียนวิชานี้ด้วยกันเทอมเดียวเท่านั้น อีกอย่างเธอชอบพี่เขามาก่อนหลายปีจะมาล้มเลิกหรือยอมแพ้เพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้ เธอไม่ใช่พวกนางเอกในนิยายที่จะยอมให้ใครเอาเปรียบ และไม่ได้โง่พอที่จะเป็นนางร้ายทำตัวไร้สมอง สิ่งที่เธอมีไม่เท่าคนอื่นตอนนี้คือความกล้าเท่านั้น ต่อจากนี้ไปเธอจะไม่กลัวอีกแล้ว

"ดีค่ะชะนี! มันต้องแบบนี้สิคะเพื่อนฉัน แต่ก็นะวันนี้มีโอกาสดีเต็มไปหมด ทำไมไม่หาเรื่องสารภาพรักกับพี่เขาไปเลยจะได้จบๆว่ะ จากท่าทีของพี่เขาก็มีแววว่าเขาจะสนใจแกอยู่นะ"

"เรื่องนั้น....."

น้ำหนาวชะงักไปอีกรอบ หญิงสาวไม่กล้าเล่าเรื่องที่ตัวเองเพิ่งทำก่อนขึ้นห้องมา เธอไม่เพียงแค่สารภาพรักกับพี่เขาเท่านั้นแต่ยังจูบกับพี่เขาอีกด้วย พอคิดมาถึงตรงหน้ามือเรียวก็ยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ พวงแก้มสองข้างแดงระเรื่ออีกครั้งเมื่อนึกถึงรสสัมผัสนั้น

"หรือว่าแกคิดไม่ออกว่าจะบอกยังไง ไหนๆก็เป็นนักเขียนแล้วลองใช้ฉากในนิยายหน่อยก็ได้ป่ะ ทำนอง...นางเอกแกล้งเมาจนเผลอสารภาพความในใจออกไป ถ้าหากพี่เขาปฏิเสธตื่นเช้ามาก็แสร้งทำเป็นว่าจำไม่ได้สงสัยเมา หรือถ้าเขาไม่พูดอะไรก็จูบพี่เข้าไปเลย"

"ยัยหนูดี!"

พอได้ยินคำว่าจูบน้ำหนาวก็สะดุ้งตัวลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจเมื่อถูกจี้จุด

"อะไรของแก ฉันก็พูดเล่นป่ะ ฉันรู้หน่าว่าแกไม่ทำเรื่องอะไรแบบนั้นหรอก ยิ่งเรื่องสารภาพรักก็แล้วไปใหญ่ เพื่อนฉันคอแข็งขนาดนั้น จะมาถูกคนอื่นมอมเหล้าจนเมาได้อย่างไร นอกเสียว่าแกอยากเมาเอง"

"......."

สิ่งที่หนูดีพูดทำเอาคนตัวเล็กพูดไม่ออก เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งเรียกได้ว่าหนูดีรู้จักเธอดี เหมือนกับเป็นเธออีกคนเชียวล่ะ แต่เพื่อนสาวตัวดีไม่รู้คือเรื่องพวกนั้นที่มองว่าเธอไม่ล้า หญิงสาวกลับทำมันทุกอย่างเหมือนกับตาเห็น แก้วแอลกอฮอล์ขนาดยี่สิบสองออนซ์ทำให้เธอรู้สึกมึนและใจกล้าขึ้นเท่านั้น แต่ไม่ได้เมาเหมือนที่ชายหนุ่มเห็น

"โอ๊ย~ ยัยหนาวทำไมแกเป็นคนแบบนี้"

"โอ๊ย~ อะไรของแกย๊ะ! เป็นบ้าอะไรของแก"

หนูดีถามด้วยความไม่เข้าใจ

ก๊อกๆ

ทว่าก่อนที่จะคู่จะพูดอะไรไปได้มากกว่านี้ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นเสียก่อน น้ำหนาวรีบวิ่งออกไปส่องดูที่ตาแมวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจเมื่อเห็นว่าใครมา

"แกค่อยคุยกันนะ คู่แข่งมาเคาะประตูถึงหน้าห้องย๊ะ ฉันต้องไปจัดการ"

"โอเคๆ จัดการถีบมันกระเด็นออกลู่วิ่งแข่งเลยนะย๊ะ"

หนูดีเอ่ยจบก็วางสายไปทันที น้ำหนาวจึงเดินไปเปิดประตูห้อง

"ฝนมีอะไรงั้นเหรอ"

น้ำหนาวเอ่ยอย่างใจเย็น แต่ว่าสายตาของฝนกลับจ้องเขม็งและมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ก็ไม่ได้เมานิ่"

น้ำเสียงของฝนที่เอ่ยออกมาดูจะแข็งกระด้างเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ตอนนี้หญิงสาวรู้แล้วว่าคนตรงหน้าไม่ได้มาดีเธอเองก็ไม่จำเป็นต้องดีตอบ หลังจากดูงานครั้งนี้เสร็จกลับมหาลัยไปก็ไม่ได้เจอหน้าหรือเรียนวิชาเดียวกันอีกแล้ว งั้นก็ไม่จำเป็นต้องยอมขนาดนั้น

"แล้วไง....."

น้ำหนาวเอ่ยถามเพียงสั้นๆ เธอไม่ชอบการทะเลาะมันเหมือนคนสิ้นคิดที่เปลืองพลังงานไปกับเรื่องไร้สาระ

"แล้วไงงั้นเหรอ ตอนอยู่ชายหาดอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกแกล้งเมาเพื่ออ่อยพี่กันต์นะ"

"......"

คำพูดของน้ำฝนถึงกลับทำให้หญิงสาวกลอกตามองบนด้วยความเบื่อหน่าย ยืนกอดอกพิงประตูไม่ให้ฝนเข้าไปในห้อง

"ทำไม ถูกจับได้ถึงกับเงียบเลยเหรอ แกก็น่าจะดูออกนะว่าฉันชอบพี่กันต์แล้วยังมีหน้ามาอ่อยพี่เขาอีกเหรอ อย่าคิดว่าไม่มีใครเห็นนะว่าระหว่างทางเดินกลับที่พักเธอทำอะไรกับเขาน่ะ"

คำพูดของฝนทำหญิงสาวประหม่ากำมือแน่น แต่ก็ยังฟังที่เธอพูดด้วยความใจเย็น คนที่อารมณ์กำลังพุ่งหญิงสาวรู้ดีว่าไม่ควรไปต่อปากเพิ่ม ไม่งั้นคงกลายไปเป็นพวกที่ใช้แต่อารมณ์เพื่อเอาชนะด้วยอีกคน อีกอย่างเรื่องนี้เธอไม่ได้ผิดอะไร

"ฉันก็ไม่ได้บอกนิ่ว่าเมา อีกอย่างคนอย่างพี่กันต์มีใครบังคับได้หรือไง เธอเองก็พยายามยุ่งกับพี่เขาแล้วแต่ทำไม่สำเร็จไม่ใช่เหรอ ไม่ได้อย่างที่ตัวเองหวังจะมาโทษฉันไม่ได้นะฉันแทบไม่เคยเข้าหาพี่เขาก่อน อีกอย่างเธอชอบพี่เขาแล้วฉันต้องถอยงั้นเหรอ ตราบใดที่พี่เขาไม่มีเจ้าของทุกคนก็มีสิทธิ์เข้าหา เราเพิ่งรู้จักกันมาแค่หกเดือนแต่ฉันชอบพี่เขามาเกือบสี่ปี เพราะงั้นไม่มีเหตุผลที่ต้องมาถอยให้เธอ"

"อีน้ำหนาว!"

ชู่ว~

น้ำหนาวใช้มือป้องปากให้ฝนเบาเสียงลง

"เราล้วนเป็นคนที่มีการศึกษา เพราะฉะนั้นกรุณาใช้เหตุผลในการคุยกัน และการเสียงดังรบกวนเวลาคนอื่นยามวิกาลไม่ใช่คนที่มีมารยาทดี ห่าว~~ มีอะไรไว้คุยกันพรุ่งนี้นะ ฉันง่วงนอนแล้ว"

ปัง

หญิงสาวเอ่ยจบก็ปิดประตูใส่หน้าทันทีไม่รอให้ฝนเอ่ยอะไรขึ้นได้อีก เธอรำคาญเรื่องหยุ่มหยิมพวกนี้ที่สุด การต้องมาทะเราะกับผู้หญิงเพราะผู้ชายคนเดียว หากว่าในอนาคตคนที่เธอกำลังพยายามเพื่อได้เขามาครอบครองในฐานะคนรัก ไม่ได้ดีอย่างที่ใจคิดหรือไม่คุ้มค่าให้เธอรัก ก็ไม่เสียดายที่จะสละทิ้ง

ฝนหน้าเสียหลังถูกประตูปิดใส่หน้าก่อนจะเดินออกไปจากหน้าห้องด้วยความไม่พอใจเข้าห้องตัวเองไป ทว่าที่มุมหน้าลิฟกลับมีคนผู้หนึ่งได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ตั้งแต่ต้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"แสบใช้ได้เลยนะ"

กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก จากนั้นเดินเข้าห้องพักตัวเองไปด้วยท่าทีสบายๆ