ตอนที่ 15 หนูชอบพี่ค่ะ ชอบมากด้วย

ทางคอนกรีตทอดยาวไปยังที่พักตึกสูง มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่ส่องลงมาให้ความสว่างแก่คนทั้งคู่ แค่เพียงเท่านี้ก็มากพอแล้ว คนตัวเล็กเดินเซไปมานำหน้าชายหนุ่มไปก่อน ส่วนกันต์เองเดินพาดมือไว้ด้านหลังตามเธอไปช้าๆอย่างไม่รีบ ใบหน้าคมเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มของความเอ็นดูยามที่มองหญิงสาว ความเป็นธรรมชาติไม่ห่วงสวยบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอใจกล้าและดื้อรั้นหน่อยๆ เขาเพียงระวังไม่ให้คนตัวเล็กเดินตกข้างทางก็พอ หากเป็นแบบนี้ต่อให้เดินตามตลอดทั้งคืนก็จะไม่บ่นเลยสักคำ ทว่าในวินาทีนั้นคนตัวเล็กกับหยุดฝีเท้านิ่ง ก่อนจะหันมาหาตนที่กำลังเดินตามอยู่ด้านหลัง

"หนุ่มหล่อ...."

เสียงเอื่อยๆของหญิงสาวเอ่ยพลางเดินเข้ามาหาเขา

"....."

"หนุ่มหล่อคนนั้นน่ะ"

น้ำหนาวเอ่ยเรียกซ้ำขณะที่เดินมาถึงตัวชายหนุ่มแล้ว แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอคนตัวโตอย่างใจกล้า ชายหนุ่มเองก็รีบช้อนมือโอบกอดหลังเธอเอาไว้ไม่ให้ล้มเพราะความสูงที่ต่างกัน

"เมาขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

เสียงทุ้มกระซิบถามเบาๆ ใบหน้างามที่แดงระเรื่อเงยหน้ามองคนตัวโตให้ชัด ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างด้วยความพอใจ

"พี่กันต์..."

"จำพี่ได้แล้วเหรอ เมื่อกี้ยังเรียกหนุ่มหล่ออยู่เลย"

"ก็พี่หล่อมากนิ่คะ เรียกหนุ่มหล่อก็ไม่ได้ผิดอะไร"

"......"

กันต์เลิกคิ้วให้กับคำตอบของเธอ น้ำหนาวก้มหน้าลงบนอกกว้างทำจมูกฟุดฟิดดมบางอย่างบนตัวชายหนุ่ม ทำเอาร่างใหญ่ยืนนิ่งหูสองข้างแดงก่ำจากการกระทำของหญิงสาวที่ไร้สติ เขาเริ่มหมดความอดทนแล้ว ตัวนุ่มนิ่มที่กำลังรุ่มร่ามเขามันน่าขย้ำแทบทนไม่ไหว

"ตัวพี่หอมจังเลยค่ะ"

"เอ่อ....พี่ว่าเราเมามากแล้ว"

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบาก่อนจะดันร่างเล็กให้ออกห่างเล็กน้อย ขืนอยู่ในท่านี้ต่อไปเขากลัวใจตัวเองจะทำตามสัญชาตญาณที่พยายามกดเอาไว้มานาน

"อื้อ~ หนูยังพูดไม่จบเลยนะคะ"

"......"

"หนูมีความลับบางอย่างที่ปิดบังมาตลอดสามปีอยากจะบอกพี่"

"ความลับ...."

กันต์เลิกคิ้วถามเธอ

"กลิ่นหอมบนตัวพี่คือสิ่งที่ทำให้หูจำรักแรกได้ พี่ว่าสามปีนานไหมคะ"

"นานนะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกันครับ"

"มันคือระยะเวลาที่หนูแอบซุ่มอยู่ในที่ลับ เฝ้ามองเจ้าของกลิ่นหอมที่ยืนอยู่ต่อหน้าหนูตอนนี้ยังไงล่ะคะ"

น้ำหนาวไม่แค่พูดแต่คล้องมือไปที่คอของชายหนุ่มทั้งสองข้างเหมือนเดิม ก่อนจะยื่นใบหน้าไปที่ข้างหูขาวของชายหนุ่ม ความสูงที่ต่างกันทำให้ปากเรียวของเธอสัมผัสเข้าที่ซอกคอของคนตัวโตอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"หนูชอบพี่ค่ะ ชอบพี่มากด้วย"

น้ำหนาวกระซิบบอกเขาเบาๆ แต่มันกลับเด่นชัดในหูของชายหนุ่ม เขารู้อยู่แล้วว่าคนตัวเล็กชอบเขามาตลอดจากพฤติกรรมที่ไม่เนียนเอาเสียเลย แต่พอได้ฟังจากปากของเธอเองกลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป

ปากเรียวหอมเข้าที่แก้มของชายหนุ่มเต็มฟอด ก่อนจะรีบปล่อยมือจากการคล้องคอเตรียมหันหลังจากไป ทว่ามือหนากับคว้าเข้าที่ต้นแขนเรียวดึงเธอเข้ามาปะทะร่างตนไว้ก่อน ใช้มือสองข้างประคองใบหน้างามให้เงยขึ้น จากนั้นค่อยๆโน้มหน้าลงมาชิดแล้วบรรจงจูบช้าๆที่ริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา ความหวานของแอลกอฮอล์คละคลุ้งในปากของหญิงสาวส่งไปยังปากของเขา ลมหายใจอุ่นรดที่พวงแก้มของเธอยืนยันว่านี้คือเรื่องจริงไม่ได้ฝันไป เธอกำลังจูบกับคนที่ตัวเองชอบจริงๆและเป็นเขาที่เริ่มก่อน "หวาน.....หวานมากจริงๆ" นี่คือสิ่งแรกที่ชายหนุ่มคิดได้หลังได้ครอบครองปากเรียวของเธอ

ดวงตางามเบิกกว้างด้วยความตกใจ หัวใจของคนตัวเล็กในอ้อมกอดเต้นรัวจนชายหนุ่มสัมผัสได้ การหายใจที่ดูติดขัดนั้นทำให้เขาจำใจต้องปล่อยให้เธอเป็นอิสระ แสงจันทร์ส่องกระทบที่ร่างกายของคนทั้งคู่เกิดเป็นเงาสองคนที่ซ้อนทับกัน

"หายเมาหรือยังครับ"

หลังถอนริมฝีปากออก ใบหน้าคมโค้งตัวไปกระซิบเบาๆที่ข้างหูขาวพร้อมยกยิ้มที่มุมปาก น้ำหนาวยกมือสองข้างดันหน้าอกกว้างออกทันทีพลางเดินถอนหลังไป

"นะนะหนู....หนู หนู....."

"หืม~"

"หนูไม่รู้ค่ะ"

น้ำหนาวเอ่ยพลางหันหลังวิ่งออกไปทันที ความเมาก่อนหน้าหายไปเป็นปริกทิ้ง จากที่เคยเดินเซกลับวิ่งตรงทางโดยไม่ต้องอาศัยแสงสว่างด้วยซ้ำ

หึ!

กันต์ส่งเสียงในลำคอขณะที่ยิ้มกว้าง มองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งตรงเข้าที่พักเรียบร้อยจนแน่ใจว่าปลอดภัย เขาไม่ได้เดินตามเธอไปเพราะยังต้องกลับไปดูแลคนอื่นๆที่ริมหาดต่อ เมย์คนเดียวคนดูแลนักศึกษาชายเหล่านั้นที่เมาแล้วไม่ไหวแน่