ตอนที่ 13 ครั้งนี้หนูจะเข้าหาพี่เอง

หกโมงเช้า

คณะเดินทางออกจากมหาลัยไปยังจุดหมายปลายทางตั้งแต่เช้าตรู่ หลังทุกคนมาครบแล้ว เพราะยังเช้ามากคนบนรถจึงเงียบสนิทได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ทำงานเท่านั้น รวมถึงน้ำหนาวด้วยตั้งแต่ขึ้นรถมาเธอก็แทบไม่ลืมตาเลย หลังจากประชุมนัดหมายเธอกลับไปตรวจความเรียบร้อยของงาน กว่าจะเสร็จก็ได้เวลานัดขึ้นรถพอดี ในใจหมายมั่นเวลาที่ใช้เดินทางไปยังบริษัทต่างๆเป็นเวลานอนพักผ่อน

ห้าชั่วโมงบนรถคนตัวเล็กหลับตลอดทาง ความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันก่อนหน้าฉายออกมาทางแววตาก่อนหน้านี้แล้ว มือหนายกขึ้นเกลี่ยผมที่ตกลงมาปิดใบหน้างาม ตลอดห้าชั่วโมงที่ผ่านมาชายหนุ่มกลายร่างเป็นหมอนให้เธอซบไปแล้วเรียบร้อย มุมหลังสุดที่ไม่มีใครเดินผ่านหรือหันมามองทำให้เขาไม่ต้องกังวลสายตาคนอื่นมากนัก ซึ่งเป็นความคิดเดียวกับน้ำหนาวด้วยเช่นกัน แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือหลังจากเธอหลับไปคนที่เธอยากจะจินตนาการกลับมานั่งอยู่ข้างๆ

"อีกยี่สิบนาทีจะถึงบริษัทแรกนะครับ ทุกคนเตรียมตัวด้วย"

เสียงอาจารย์ที่นั่งหน้าสุดบอกทุกคน มีเพียงคนตัวเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องยังคงนิ่งอยู่กับที่

"น้ำหนาว น้ำหนาวครับ"

กันต์ตัดสินใจปลุกหญิงสาวเสียงเบาพร้อมทั้งสะกิดตัว คนตัวเล็กส่งเสียงรำคาญเบาๆแต่มีเพียงเขาที่ได้ยิน มุมปากหนาโค้งขึ้นอย่างนึกเอ็นดู ท่าหลับบนรถทั้งเมื่อยและไม่สบายตัวทว่าเธอยังหลับลงได้สนิทขนาดนี้ ไม่รู้ว่าก่อนหน้าไปอดหลับอดนอนมาจากไหนกันนะ

มือเรียวเอื้อมมาเปิดผ้าปิดตาที่เธอพกมาก่อนจะถอดหูฟังกันเสียงออก จังหวะที่เปลือกตาบางค่อยๆกะพริบช้าๆเพื่อปรับความสว่าง ใบหน้าคมที่ห่างกันแค่คืบเด่นชัดในสายตา เธอฉีกยิ้มกว้างให้เขา

"ฝันดีจัง...."

น้ำหนาวเอ่ยเสียงเบา แต่จังหวะนั้นเองมือหนากลับยกขึ้นมาแตะจมูกเรียวเบาๆ เพื่อบอกว่าตัวเธอไม่ได้ฝัน

"พะ......"

น้ำหนาวอ้าปากค้างทำตาโตด้วยความตกใจสุดขีด

ชู่ว~~~

กันต์ยกนิ้วชี้ป้องปากตัวเองให้เธอเบาเสียง น้ำหนาวจึงยกมือปิดปากตัวเอง ดีดตัวนั่งตรงแล้วขยับออกห่างชายหนุ่มเล็กน้อย กลับมามีท่าทีระวังตัวเองกับเขาเช่นเคย ทั้งที่ในใจแทบอยากร้องด้วยความตื่นเต้น "นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันนอนหนุนไหล่พี่เขาเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่ตอนไหน ได้ยังไง พี่เขามานั่งข้างๆได้ยังไงกัน" หญิงสาวมีคำถามมากมายพุดขึ้นมาในหัว ท่าทีมึนงงแสดงออกผ่านสีหน้าของเธอจนหมด แต่กันต์กลับเลือกที่จะเงียบไม่ได้อธิบายอะไรกับเธอ

"ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ขอโทษนะคะหนูไม่รู้ตัว"

น้ำหนาวเอ่ยพลางเอื้อมมือไปลูบเสื้อที่ไหลหนาเบาๆ มันมีรอยยับจากหัวของเธอที่หนุนมาตลอดทาง แต่ขณะที่เธอลูบให้เรียบมันเลยไม่ต่างกับการลูบแผ่นอกหนาเลยสักนิด ทำเอาใบหูของชายหนุ่มแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ มีเพียงเธอที่ไม่รู้ว่าการกระทำแบบนี้ปลุกความรู้สึกบางอย่างในกายเขามากแค่ไหน

"ตั้งแต่รถออก"

"นานขนาดนั้น...เมื่อยแย่เลย พี่น่าจะปลุกหนูนะคะ"

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเอ่ยบอกเขา พวงแก้มสองข้างแดงยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก ในหัวจินตนาการต่างๆนานาไม่หยุด "ไม่รู้ตอนหลับเผลออ้าปาก น้ำลายยืดหรือเปล่านะ ท่าทางต้องน่าเกลียดแน่เลย ยัยหนาวเอ้ยยัยหนาวยังไ่ม่ทันได้บอกชอบก็ตัดโอกาสตัวเองลงซะแล้ว น่าอายชะมัดเลย" น้ำหนาวเอ่ยกับตนเองในใจไม่กล้าสบตากับชายหนุ่ม

กันต์ที่เห็นท่าทีแบบนั้นถึงเธอไม่ได้ถามก็รู้ว่าหัวน้อยๆกำลังคิดอะไรอยู่ ร่างใหญ่เอียงตัวมาทางหญิงสาว ยื่นหน้าไปใกล้ใบหูขาวช้าๆ

"เราหลับปุ๋ยเลยล่ะ พี่ใช้ผ้าปิดหน้าให้...รับรองใบหน้าสวยๆตอนเราหลับ มีแค่พี่ที่ได้เห็น"

ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบเสียงเบา ตอนที่เธอหลับมันน่าเอ็นดูจริงๆจนเขาไม่อยากให้ใครเห็น แต่แทนที่หญิงสาวจะรู้สึกสบายใจเธอกลับยิ่งอายเข้าไปใหญ่ และไม่เชื่อว่าตัวเองตอนหลับจะน่ามองเลยสักนิด

"ถึงแล้วครับ ทุกคนลงไปรวมกันด้านล่างนะ"

เสียงอาจารย์บอกทุกคนก่อนที่จะทยอยกันลงไป น้ำหนาวจึงไม่มีโอกาสพูดอะไรไปมากกว่านี้

"นายมาอยู่คันนี้ได้ยังไง"

อาจารย์วุฒิเอ่ยทักกันต์ที่ลงรถด้วยความสงสัย รถตู้ที่นั่งมามีทั้งหมดสองคัน ปกติแล้วชายหนุ่มต้องดูแลความเรียบร้อยอีกคันร่วมกับเมย์ น้ำหนาวที่ลงตามมาชะงักไปชั่วครู่แต่ก็ไ่ม่ได้เอ่ยอะไรรีบไปต่อแถวร่วมกับคนอื่นทันที

"ผมคงขึ้นผิดคันครับ"

กันต์ตีหน้ามึนเอ่ยอย่างลอยหน้าลอยตา ทำเอาอาจารย์วุฒิถึงกับส่ายหน้าและหมดคำจะพูดกับศิษย์คนนี้ ทรงวุฒิเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของชายหนุ่มตั้งแต่ป.ตรี จนป.เอก เรียกได้ว่าอยู่ด้วยกันมากนานเกือบสิบปี ศิษย์ป.เอก คนเดียวที่เขาเคี่ยวเข็ญจนคนอื่นเรียกชายหนุ่มว่าเป็นตัวแทนเขาในร่างสองเรื่องความสามารถ ความเก่งในภายภาคหน้าคงเป็นอีกคนที่ทั่วทั้งวงการโลหะต้องย้ำเกรงเขาแน่

"ฉันก็มองหาพี่กันต์ตั้งนานว่านั่งตรงไหน ที่แท้ก็นั่งคันเดียวกับแกนี้เอง"

ฝนเข้ามากระซิบบอกน้ำหนาวหลังตั้งแถว

"ฉันเองก็เพิ่งรู้ว่าเขานั่งคันเดียวกับฉัน"

น้ำหนาวเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

"งั้นเรามาสลับที่นั่งกันดีไหม"

"คงไม่ได้หรอก เดี๋ยวถูกอาจารย์ดุเอา"

น้ำหนาวรีบปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด

"เถอะนะน้ำหนาว ใครได้นั่งข้างพี่กันต์ต้องโชคดีมากแน่ การเข้าใกล้พี่เขาไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ไม่รู้ล่ะ!ขากลับเรามาสลับที่กันเถอะ"

ฝนเอ่ยพลางรีบเข้าไปต่อแถวทันทีโดยที่ไม่ให้ปฏิเสธ ทว่าเรื่องนี้สำหรับหญิงสาวแล้วเธอไม่มีทางยอมแน่

"ครั้งนี้หนูจะเข้าหาพี่เอง" หญิงสาวเอ่ยกับตัวเองในใจขณะที่มองไปยังชายหนุ่ม