5

หลิวจื่อซางนั่งบนหลังม้า มีองค์ชายสามประกบข้างหลัง โดยที่สุนัขป่าสองตัวอารักขาซ่งเหยียนลู่พานางกลับสำนักแพทย์บนเขา อีกตัวคอยนำทางพวกเขา ทว่าเมื่อม้าตัวโตบ่ายหน้าไปได้ระยะหนึ่งชายหนุ่มกับดูคล้ายจะหมดแรง ถึงอย่างนั้นเสียงเข้มก็ดังอยู่ข้างหูหญิงสาว

“อย่าทำให้ข้าตกจากหลังม้าเชียว บังคับมันให้ดี”

“องค์ชายสาม หม่อมฉันไร้ความสามารถ”

หลิวจื่อซางเอ่ย พลางมองไปเบื้องหน้า ยามนี้ฟ้าควรจะสาง แต่เหตุใดบรรยากาศยังอึมครึม

“หึๆ ๆ หากยังพล่ามเรื่องโง่เขลาเช่นนี้อีก หาไม่แล้วข้าจะดูดเลือดเจ้าให้หมดตัว”

หญิงสาวได้ฟัง แทนที่จะตื่นกลัว หรือหาทางเอาตัวรอด นางกับตั้งมั่นบังคับม้าไปในจุดที่จะรักษาทั้งชีวิตเขาและตนไว้ให้ได้

ชาติภพใหม่นี้หลิวจื่อซางมีจุดมุ่งหมายเดียวที่แน่วแน่ นางต้องยืมมือคนผู้นี้ เพื่อให้ตนได้มีชีวิตยืนยาว

“ท่านจะให้ข้านำพาไปที่ใด”

“รังสวาท...”

หลิวจื่อซางขนลุกซู่ จากทั้งคำพูดอีกฝ่าย และการกอดรัดนางไว้แน่นจากทางด้านหลัง

“เสี่ยวลู่ บอกไว้ก่อนที่จะแยกจากกัน ชายหญิงยังไม่ออกเรือน มิสมควรทำสิ่งผิดต่อธรรมเนียมปฏิบัติ”

“เฮอะ... ข้าหาได้พิศวาสแม่ชี แต่เป็น”

เขาอยากกล่าวสิ่งอื่นมากมาย แต่ตอนนี้ร่างกายเจ็บปวดหนัก พิษที่อยู่ข้างในทำให้เขาเจียนควบคุมตนเองไม่ได้ ยามนั้นจึงเป่าปากส่งสัญญาณให้สุนัขป่าที่อยู่ข้างหน้า เร่งนำทางไปยังที่ปลอดภัย หาไม่แล้ว เหล่ามือสังหารอาจติดตามมาอีก

“อย่าลืมว่า ข้าเลือกให้เจ้าปรนนิบัติในยามนี้ ถือเสียว่า เป็นข้อแลกเปลี่ยนในการช่วยชีวิต”

หลิวจื่อซางอยากเถียง และระหว่างเขากับนางเรียกว่ายื่นหมู่ ยื่นแมวถึงจะถูก

กระทั่งม้าพาทั้งนางและเขาไปด้านหลังสถานที่แห่งหนึ่ง ชายหนุ่มก็พลัดตกลงไปบนพื้น ท่าทางคงเจ็บระบมไม่น้อย หมาป่าตัวโตมองมาที่นาง ก่อนใช้ปากคาบผ้าคลุมของเขา เพื่อลากเข้าไปในเรือนนายพรานที่ซ่อนตัวอยู่

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก อู๋หยางเทียนสูงกว่าบุรุษทั่วไป ร่างกายใหญ่โตไปทุกส่วน แล้วจู่ๆ สลบสิ้นแรงแบบนี้ นางไม่อาจช่วยพาเขาเข้าไปด้านในได้

“อย่ามองข้าเช่นนั้น แม้แต่เสี่ยวลู่ ที่แข็งแรง ก็จัดการเรื่องนี้ไม่ได้แน่นอน”

หมาป่าคล้ายจะฟังเข้าใจ มันใช้จมูกดมที่ใบหน้าเขา เลียไปมา ก่อนจ้องมาที่มือของหลิวจื่อซาง

“เมื่อครู่เขาทำข้าเจ็บ และเป็นสิ่งต้องห้ามระหว่างชายหญิง”

คราวนี้หมาป่าแยกเขี้ยว มันดูไม่สบอารมณ์ที่หลิวจื่อซางยังไม่เร่งมือช่วยอู๋หยางเทียน

“ขอร้องสิ แล้วข้าจะช่วย เจ้านายเจ้า”

หลิวจื่อซางยังมีเวลาต่อเถียงกับหมาป่า สิ่งที่นางพูด ฝ่ายอู๋หยางเทียนได้ทุกคำ

“แม่ชีน้อย สมองทึบไม่พอ จะ เจ้ายังไร้หัวใจด้วยหรืออย่างไร รีบพยุงข้าเข้าไปด้านใน”

“ร่างกายท่านใหญ่โตราวกับภูเขาไท่ซาน ฝ่ายข้าจะเอาพละกำลังที่ไหนทำเช่นนั้น”

ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาทั้งอดทน อดกลั้น และเค้นพลังของตนออกมาอย่างลำบาก

“ยื่นมือเจ้ามา”

“ไม่...เทียนอ๋องจะทำสิ่งใด หากล่วงเกินหม่อมฉันอีก จงนอนแห้งเหี่ยวตายอยู่ที่นี่เพียงผู้เดียวเถิด”

“ข้าจะกินเจ้า”

ข่มขู่ให้นางกลัวจบ สายตาคมๆ จึงจดจ้องนาง แต่เขาดูเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงลงไปอีกหน มองดูแล้วชวนให้น่าสงสาร ระคนเห็นใจ ซึ่งโรคร้ายที่เขาเป็น ใครได้ยินก็ชวนให้ขนพองสยองเกล้า อู๋หยางเทียนต้องได้รับการดื่มเลือดสดๆ เป็นวิธีต่ออายุของเขา ซึ่งยามนี้ก็คงต้องเป็นเลือดของนาง

“แม่ชีน้อย เจ้าทำบัดซบอะไรอยู่ รีบยื่นมือเจ้ามา”

สิ่งที่เขากล่าวทิ่มแทงใจนาง ถึงอย่างนั้นหลิวจื่อซางจำเป็นต้องให้อู๋หยางเทียนจดจำนางให้ได้มากที่สุด เพื่อภายหน้าจะได้ใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้

“สัญญากับหม่อมฉันว่า หากช่วยเทียนอ๋องแล้ว ท่านจะไม่ลืมว่า สตรีผู้นี้มีบุญคุณกับท่านเพียงใด”

“หึๆ ๆ ชั่วช้านัก แม่ชีบาปหนาเช่นเจ้า ใครจะลืม”

หลิวจื่อซางชอบใจ ใช่ว่า อยากร้ายกาจกับเขา แต่อู๋หยางเทียนเป็นประเภท คุ้มดีคุ้มร้าย ยามนี้เขายังไม่ถูกพิษครอบงำก็แล้วไป แต่เมื่อใดที่ธาตุไฟเข้าแทรก ใครหน้าไหนก็กลายเป็นศัตรูเขาหมด ซึ่งนางย่อมรู้เรื่องนี้ดี

หญิงสาวยื่นมือไปให้อีกฝ่าย ยามนั้นเขาแทบไม่มีแรงอ้าปาก

“ท่านทำให้หม่อมฉันลำบากยิ่งนัก”

มือเรียวสวยล้วงเข้าไปในอกเสื้อ ได้เข็มเงินออกมา จึงแทงเข้าปลายนิ้วตน กลิ่นโลหิตดรุณีโอสถ ที่ดูแลตนอย่างดี ทั้งมีความพิเศษเหนือผู้ใด ทำให้อู๋หยางเทียนสะดุ้งเฮือก ฝ่ายสุนัขป่าก็แยกเขี้ยว ดวงตามีประกายวาบ

“เสี่ยวเฟิง หากอยากให้นายของเจ้ามีชีวิตรอดพ้นคืน จงออกไปเฝ้ายามด้านนอก หน้าที่อื่น เป็นข้าที่จะดูแลเขา”

นางบอกจบ หยดเลือดจากปลายนิ้วก็ไหลสู่ริมฝีปากอู๋หยางเทียน แต่เพียงแค่หยดเดียวมิอาจทำให้เขามีพลังฟื้นกลับมา นางจึงบีบปลายนิ้วเพื่อให้เลือดไหลมากขึ้น

ร่างที่นอนอยู่ไม่สนองตอบ ถึงแม้มีเลือดจำนวนหนึ่งไหลเข้าสู่ปากและลิ้น

ยามนี้ หลิวจื่อซางจึงต้องส่งนิ้วเข้าไปกวาดในโพรงปากชายหนุ่ม ซึ่งการกระทำดังกล่าว นับว่านางพลาดท่าให้คนเจ้าเล่ห์

ชั่วพริบตา อู๋หยางเทียนดูดนิ้วนางไม่ปล่อย ก่อนพลิกตัวสลับให้หลิวจื่อซางลงไปนอนราวบนพื้น โดยมีเขาขึ้นคร่อมอยู่

เสียงเสื้อผ้านางถูกฉีกขาด ยามนั้นลำคอระหงและเนินหน้าอกขาวผ่องประจักษ์ต่อดวงตาคมกริบ อู่หยางเทียนพิศเส้นเลือดหญิงสาว มองเห็นการเคลื่อนไหวอย่างพึงพอใจ งดงาม ชวนให้เขาคลั่งไคล้เหลือเกิน

“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ ไฉนถึงรู้จักสุนัขของข้า!”

เขาถาม คราวนี้ไม่ได้คิดบีบลำคอนาง แต่หมายขบเม้ม และฝังเขี้ยวคมลงบนผิวกาย เพื่อชิมรสหวานล้ำของดรุณีโอสถ