ตอนที่4 ข้าไม่ถือ

(โรงเตี๊ยม)

มู่เหมียนถูกจางเจียวหั่วพามายังห้องส่วนตัวโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในตลาดพร้อมกับสั่งอาหารราคาแพงมาเต็มโต๊ะและให้ผู้ติดตามเขาเฝ้าอยู่ด้านนอก

บรรยากาศภายในห้องดูไม่เป็นกันเองตนทำได้เพียงนั่งเงียบตัวเกร็งสีหน้าครุ่นคิดคิ้วขมวดแอบเหลือบมองหน้าจางเจียวหั่วผู้นั้นที่นั่งยกจอกชาดื่มอยู่ตรงหน้าอย่างสงบเสงี่ยมราวกับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยความสงสัย

ทำให้มู่เหมียนอดที่สงสัยในตัวตนของเขาไม่ได้ แล้วไหนเลยจะถุงเงินลายปักพิเศษใช้สำหรับคนในราชวังนั้นอีก ด้วยความอยากรู้เป็นอย่างมากจึงได้ตัดสินใจรวบรวมความกล้าที่จะกล่าวถามเขาออกไปตรงๆ ด้วยความจริงจังอย่างไม่ลังเล

“ท่านเป็นใครกันแน่ เหตุใดท่านถึงมีถุงเงินลายปักของคนในราชวังด้วย…”

สิ้นเสียงคำถามจางเจียวหั่วกลับยังคงนั่งดื่มชาอย่างสงบนิ่งท่าทีและสีหน้าคาดเดาได้ยากอยู่เช่นเดิมก่อนจะวางจอกชาในมือลงแล้วจ้องหน้ามู่เหมียนพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ท่านนี่ช่างสังเกตจริงๆ”

“ถึงข้าจะเป็นผู้ความรู้น้อยแต่ก็ใช่ว่าจะไร้ไหวพริบเสียหน่อย”

“แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าถุงผ้าที่ข้ามอบให้ใบนั้นเป็นของคนในราชวังกันหรือ”

“ลายปักพิเศษที่ไม่เหมือนของบุคคลหรือชนชั้นสูงทั่วไปใช้กัน ถึงจะเป็นชนชั้นสูงที่ร่ำรวยมากเพียงใดก็ยังไม่มีใครใช้เนื้อผ้าที่แพงกว่าไข่มุกล้ำค่าเสียอีก มีเพียงแค่คนในราชวังเท่านั้นที่จะใช้ของราคานับจำนวนไม่ได้เช่นนี้ได้ใครๆ ก็ดูออก…ข้ากล่าวถูกใช่หรือไม่”

“หึหึ สมแล้วที่เป็นท่าน…สายตาข้าเลือกไม่ผิดจริงๆ”

“เลือก? ท่านกล่าวเรื่องอะไรข้าสับสนไปหมดแล้ว ท่านต้องการอะไรจากข้ากันแน่ หากท่านไม่บอกความจริงแก่ข้า ข้าจะกลับบัดเดี๋ยวนี้ส่วนเงินของท่านถึงท่านไม่รับคืนข้าจะตั้งเอาไว้ที่นี่”

มู่เหมียนกล่าวจบก็ล้วงหยิบถุงเงินออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงตรงหน้าของเขาก่อนจะลุกขึ้นทำท่าเดินเพื่อที่จะกลับอย่างหงุดหงิด แต่ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงก็ได้เกิดขึ้น

ในระหว่างที่มู่เหมียนกำลังเดินผ่านเขาไปนั้น จู่ๆ มือใหญ่ได้เอื้อมมาคว้าแขนของตนอย่างที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจนเซเสียหลักเอนไปตามแรงเหวี่ยงตัวล้มลงไปนอนอยู่ในหน้าตักของเขา

ถึงกับดวงตาเบิกกว้างมองใบหน้าเขาด้วยความตกใจอึ้งค้างไปอยู่ครู่หนึ่งกับใบหน้าที่แดงก่ำอย่างเห็นได้ชัดเจน แต่จางเจียวหั่วกลับก้มหน้าลงมาจ้องมองตนด้วยสีหน้าที่พอใจก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเจอแววทะนุถนอม

“ข้าบอกท่านแล้วไม่ใช่หรือว่าข้าไม่รับเงินคืน…แล้วข้าก็จ้างท่านแล้วด้วย ท่านไม่มีสิทธิ์จะยกการว่าจ้างนี้ได้นอกจากข้าสั่งแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น”

สิ้นเสียงของเขามู่เหมียนที่มัวแต่จ้องมองหน้าจางเจียวหั่วค้างอยู่จึงเรียกตั้งสติกลับมาอย่างเร็วกล่าวขออภัยก่อนจะรีบทำท่าจะลุกออกจากหน้าตักของเขาทันที

“ขะ…ข้าขออภัยด้วย อึก!”

แต่ทว่าทันทีกำลังจะลุกนั้นกลับถูกมือใหญ่ดึงตัวให้กลับไปอยู่ในหน้าตักเช่นเดิมอีกครั้ง มิหนำซ้ำครั้งนี้กลับใช้แขนแข็งแรงกันตัวของมู่เหมียนเอาไว้ไม่ให้ลุกหนีได้จนต้องตกอยู่ภายในอ้อมกอดแผ่นหน้าใหญ่นั้นอย่างขยับตัวไม่ได้

การกระทำเช่นนี้ยิ่งทำให้มู่เหมียนอึ้งตกใจจนตัวเกร็งดวงตาเบิกกว้างขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับสีหน้าที่แดงก่ำขึ้นมากกว่าเดิม แล้วไหนจะหัวใจที่เต้นแรงสั่นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลยนี่อีด

ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน..

“ท่านอยากรู้จริงๆ หรือ...”

“ทะ…ท่านคิดจะทำอะไรปะ…ปล่อยข้าเถิด” เสียงอ่อนตะคอกถามด้วยความตกตะลึง

“ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรหรือทำร้ายท่านเลยนี่ตกใจอะไรกัน ไหนท่านบอกว่าอยากรู้จักตัวตนของข้าไม่ใช่หรือ”

“อะ…เอ่อ กะ…ก็นั่งคุยกันดีๆ ก็ได้”

"แบบนี้แหละดีแล้ว ข้าไม่ถือ...”

“อะ…อะไรนะ!”

มู่เหมียนถึงกับต้องหันไปจ้องหน้าอย่างอึ้ง ไม่รู้เลยว่าเขาคิดจะทำอะไรกินแน่แต่ที่แน่ๆ ในตอนนี้หน้าของตนนั้นแดงก่ำร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลนอยากจะรีบเอาหน้าไปจุ่มลงในโอ่งน้ำจะแย่แล้ว

เมื่อเห็นสายตาคมกริบคู่นั้นแฝงความเจ้าเล่ห์กำลังจ้องมองตนอยู่ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะตะคุบเหยื่อก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกันแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความหวงแหนอย่างเห็นตนเป็นสมบัติส่วนตัว

“ข้าจะบอกท่านก็ได้ว่าข้าคือใคร…แต่หากข้าบอกแล้วท่านจงเป็นของข้าเสียแต่โดยดีเถิด”

“ขะ…ของท่านรึ!”

“ข้าคือ...องค์รัชทายาท”

“อะ…องค์รัชทา…อุ๊บ!”

ไม่ทันสิ้นเสียงที่ตื่นตระหนกตกใจนั้นได้กล่าวจบกลับได้ถูกริมฝีปากที่เรียวบางเฉียบกดทับลงมากลบน้ำเสียงไม่ให้เล็ดลอดแม้แต่นิดเดียวเสียก่อน

"ดวงตากลมตาถูกเบิกกว้างเลนส์ขยายจนเต็ม บรรยากาศภายในห้องนี้ดูร้อนระอุขั้นสุด อุณหภูมิในร่างกายขึ้นสูงกะทันหันด้วยสีหน้าที่แดงก่ำชาราวกับไม่มีความรู้สึกตระหนกขั้นสุดกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เชื่อในตัวเอง

ตอนนี้คือความฝันใช่หรือไม่ ตนได้จูบกับ…องค์รัชทายาทจริงๆ นะหรือ!

ไม่ใช่...คงเป็นความฝันแน่ๆ องค์รัชทายาทหรือจะกล้ามอบจุมพิตที่ใครต่างๆ ต้องการอยากที่จะครอบครองกลับยัดเยียดมอบให้กับตนที่เป็นบุรุษเช่นเดียวกับเขา

จะเพ้อฝันเกินไปแล้ว…