บทที่ 2 ชีวิตใหม่ตัวประกอบไร้ค่า

ร่างของหญิงสาวกระตุกเฮือกสั่นไหวเหมือนตกมาจากที่สูงเต็มแรง นางค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมามองแสงสว่างที่กระทบใบหน้าจนแสบตา ปลุกให้นางตื่นขึ้นมาจากห้วงความฝันอันเลวร้ายที่พานพบเจอเมื่อครู่

‘ฉันตายแล้วเหรอ ทำไมยังมีความรู้สึกเจ็บแบบนี้กัน แล้วคนพวกนี้คือใคร’

ในตอนนี้นางสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บลึกบาดกระดูกอันแสนทรมาน และความเจ็บปวดที่คอยกัดกินแผลในใจไม่เคยเป็นมาก่อน สิ่งแรกที่นางเห็นคือมีผู้ชายสองคนกำลังจับแขนทั้งสองข้างให้นางนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น พร้อมกับมีน้ำสีขาวขุ่นสาดเข้ามากระทบที่ใบหน้าของนางจวบจนร่างกายเปียกชุ่มไปทั้งตัว

“แค่ก!...แค่ก!...” เสียงเล็กครางแผ่วสำลักน้ำออกมาจนแสบคอไปหมด “ทะ…ที่นี่คือที่ไหนกัน” ซูหรงสลัดศีรษะสะบัดน้ำออกจากใบหน้า นางพยายามดิ้นรนยื้อดึงแขนกลับคืนมา ภายในสมองของนางรวนไปหมดไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้านั้นคือผู้ใดกันหนอ เท่าที่นึกได้นางเพิ่งอยู่ในห้องของตนเองไม่ใช่หรือ เหตุใดอยู่ๆ ตื่นขึ้นมาถึงอยู่ในสภาพนี้กัน

“หึ! พี่ใหญ่เจ้าฟื้นแล้วหรือ ข้านึกว่าวันนี้จะได้จัดตั้งหลุมศพให้ท่านเสียแล้ว ช่างน่าเสียดายนักแทนที่สมควรจะตายไปแล้วแท้ๆ!”

หวงฮวาเยี่ยนน้องสาวต่างมารดาอายุห่างกับหวงซูเหมยไม่กี่เดือน หญิงสาวผู้นี้ทระนงตนสูง ชอบข่มเหงรังแกคนอื่นเพราะมีบิดา และมารดาหนุนหลัง ต่างจากหวงซูเหมยเสียด้วยซ้ำชีวิตช่างน่าสงสารเสียมารดาที่รักไปตั้งแต่วัยเยาว์ พร้อมกับร่างกายของนางที่อ่อนแอตั้งแต่เด็ก จวบจนกระทั่งเคราะห์ร้ายกลับมาอีกครั้งเมื่ออนุภรรยารองขึ้นมาเป็นฮูหยิน หวงซูเหมยต้องจมปลักอยู่กับความทุกข์ระทมใช้ชีวิตตกระกำลำบากมาตั้งแต่เด็กน้อย หากอยากมีอาหารกินต้องทำงานแลกต่างจากคุณหนูทั่วไปที่สมควรควรได้รับ นางถูกเลี้ยงดูเหมือนสาวใช้คนหนึ่งในจวนก็ไม่ปาน แม้แต่บิดายังทำตัวมางเมินนางจากที่เคยเป็นแต่ก่อน หวังว่าก็มีแต่เพียงสหายสนิทอย่างไป๋เฟิงหลานเท่านั้นที่คอยช่วยเหลือมาโดยตลอด

ข้อนิ้วขาวของหวงฮวาเยี่ยนจับบีบคางหวงซูเหมยเต็มแรงจนชอกช้ำ ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และสมเพชสตรีตรงหน้าเป็นที่สุด

ซูหรงในอีกมิติหนึ่งขมวดคิ้วชัน จ้องดวงตาสตรีด้านหน้าถมึงทึงมากกว่าเก่า นางไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ที่เห็นเกิดอะไรขึ้น สตรีบ้าตรงหน้า แต่งตัวแปลกประหลาดกล่าวอะไรออกมา นางรู้เพียงว่าตอนนี้นางกำลังถูกข่มเหงอยู่ ซึ่งนั่นนางไม่มีทางยอมเด็ดขาด

หวงซูเหมย “พี่ใหญ่บ้าอะไร ฉันเป็นลูกคนเดียวโว้ย แล้วนี่มาจับฉันทำไม! แล้วพวกคุณเป็นบ้ากันหรือยังไง ถึงได้แต่งตัวแปลกประหลาดแบบนี้!”

สิ้นเสียงของผู้เป็นพี่สาว หวงฮวาเยี่ยนชะงักกึก ใบหน้าของตนราวกับแตกออกเป็นเสี่ยงๆ สตรีผู้นี้เสียสติหรือไงถึงกล้ามาว่าเสื้อผ้านางที่สวมใส่อยู่ ผู้ใดกันแน่ที่บ้า หญิงสาวยกนิ้วชี้ด่าทอนางรัวๆ ด้วยความไม่พอใจ “กรีด!!!...นี่เจ้ากล้าว่าข้าหรือ แบบนี้คงได้สั่งสอนเอาเลือดออกจากปากเสียหน่อยแล้ว พวกเจ้าจับนางไว้ดีๆ ….ข้าจะดูสินางจะปากดีได้สักแค่ไหนกัน”

หวงฮวาเยี่ยนยกฝ่ามือขึ้นเตรียมจะสั่งสอนสตรีกล้าถือนี้นางนี้ ทันทีที่ฝ่ามืองามง้างตบมาทางซ้าย ซูหรงรีบหันใบหน้าหลบไปทางขวา พร้อมเสียงกระทบเข้าที่พวงแก้มของบุรุษจับนางไว้รับไปแทน

“หึ!” นางหัวเราะเสียงเล็กในลำคอมองสตรีหน้าไม่อายตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ คิดจะรังแกนางอย่าหวังไปหน่อยเลย ต่อให้ภาพตรงหน้าจะเป็นแค่ความฝัน นรกหรือสวรรค์ นางก็ไม่ยอมให้ผู้ใดมาข่มเหงนางเด็ดขาด

เห็นเช่นนั้นยิ่งทำให้หวงฮวาเยี่ยนเริ่มรู้สึกโกรธเท่าตัว หญิงสาวมองบ่าวร้องเจ็บโอดครวญ ก่อนที่จะดึงมืองามกลับมาอย่างเสียสติ สตรีนางนี้จะทำให้ตนบ้าคลั่งอยู่เต็มอก นางกล้าดียังไงถึงได้หลบฝ่ามือของตน!

หญิงสาวกรีดร้องเสียงเล็กแหลมจนน่าปวดหู มองผู้เป็นพี่สาวทำหน้าเย้ยหยันเช่นนั้นจะไม่ให้ตนรู้สึกพ่ายแพ้ได้เช่นไร นั่นยิ่งทำให้หวงฮวาเยี่ยนยกมือขึ้นมาอีกข้างง้างฝ่ามือตบเข้าไปที่ใบหน้าด้านขวาของหวงซูเหมยอีกครั้ง

ดวงตาคมกริบไล่กวาดมองสตรีตรงหน้าราวกับกำลังหาทางหนี หวงซูเหมยใช้จังหวะนี้เบี่ยงหลบฝ่ามือ ก่อนที่จะฮึบเรี่ยวแรงที่มีลุกขึ้นถีบไปที่ลำตัวของสตรีตรงหน้าออกเต็มแรง จวบจนร่างทั้งร่างหวงฮวาเยี่ยนกระเด็นไปล้มลงนอนชัน อยู่กับพื้น นางสลัดมือออกจนหลุดพ้นพันธนาการ ยืนกอดอกมองดูผลงานที่ทำไว้ช่างสาแก่ใจนางนัก รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นมาพักหนึ่ง ก่อนที่นางจะได้ยินเสียงเตือนทางด้านหลัง

“คุณหนูซูเหมยระวังเจ้าค่ะ ฮือ ฮือ!” สาวใช้รีบกล่าวเตือนคุณหนูตนด้วยความเป็นห่วง

สิ้นเสียงสตรีเตือนให้นางได้สติ ด้วยปฏิญาณไหวพริบ นางรีบหันข้างใช้มือทั้งสองล็อกคอบุรุษมุ่งทะยานเข้ามาหา พร้อมกระทุ้งกระแทกเข่าไปที่จุดสำคัญของบุรุษจนจุก สายตาอันเรียวคมตวัดไปอีกฝั่งเมื่อมีคนจะพุ่งเข้ามาโจมตี นางรีบง้างมือรั้งไว้ทุบเข้าไปที่ต้นคอของบุรุษอย่างรวดเร็วจวบจนข้าบ่าวล้มลงไปนอนบนพื้นด้วยอาการบาดเจ็บไปเป็นแถบๆ

เสียงร้องโอดครวญภายในจวนสกุลหวงเกิดขึ้น หวงฮวาเยี่ยนรีบใช้เรี่ยวแรงที่มีพยุงตัวลุกขึ้นเดินถอยหลังมองหน้านางเปลี่ยนไปราวเป็นคนละคนกลับภาพตรงหน้าที่ปรากฏ

“หวงซูเหมยนี่…นี่เจ้าเสียสติไปหรือเช่นไรกัน ถึงได้กล้าทำร้ายคนของข้าเช่นนี้” หวงฮวาเยี่ยนชี้หน้าสตรีป่าดิบเถื่อน

คำพูดคำจาที่สตรีผู้นี้กล่าวมา หาได้ใช่คนในยุคของนางไม่ เหตุใดถึงเรียกตนเองว่าหวงซูเหมยกัน ซูหรงละสายตาอันดุดันจากหญิงสาว หันไปสำรวจรอบด้านแทน มันรู้สึกไม่คุ้นเคยมาก่อน หากเดาไม่ผิดนี่มันยุคโบราณชัดๆ

‘ซูเหมย หวงซูเหมยฉันเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ’

สิ้นความคิดความทรงจำวูบหนึ่งไหลผ่าน เท่าที่จำได้ไม่ใช่ตัวประกอบในนิยายที่ต้องมีจุดจบตายในตอนที่สามไม่ใช่หรือไง ในบทสตรีผู้นี้ออกมาเพียงไม่กี่ฉากด้วยซ้ำ เป็นแค่ตัวเชื่อมสะพานให้พระเอกยิ่งรักนางเอกมากขึ้น อีกอย่างยังเป็นเครื่องมือของนางร้ายอีก เหอะ!!! ช่วยบอกนางทีว่านี่คือความฝัน

บิดาก็ไม่รัก มารดาก็ตายจาก หนำซ้ำยังมีสองแม่ลูกตัวร้ายคอยรังแกข่มเหงอีก แม้แต่ตอนตายก็ไร้ที่ฝังศพ!

นางแทบยืนกุมขมับเข่าสั่นระริกไปนั่งทรุดล้มตึงอยู่กับพื้น ในวินาทีนี้นางอยากกลั้นหายใจตายเสียตรงนี้ หากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นความจริง สวรรค์นี่นางข้ามมาอยู่ในยุคโบราณงั้นหรือ เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้เช่นไรกัน งั้นแสดงว่าสตรีตรงหน้าคือหวงฮวาเยี่ยน นางร้ายในนิยายน้องสาวต่างมารดาของหวงซูเหมย มิน่าล่ะ! ข้ามมาก็ถูกรังแกเสียแล้ว

ทันทีที่นึกได้ซูหรงที่อยู่ในนางซูเหมยอย่างสมบูรณ์แบบนางขมวดคิ้วชันตวัดสายตาดุดันหันกลับมามองสตรีที่ชื่อ หวงฮวาเยี่ยนอีกครั้ง “เจ้านี่เองที่กล้ารังแกข้า หึ! งั้นวันนี้ข้าจะขอรังแกเจ้ากลับเช่นนั้นเป็นอย่างไรบ้างหวงฮวาเยี่ยน” นางกอดอกยกยิ้มร้ายกาจเดินเข้าไปใกล้สตรีที่คิดขยับหนีด้วยอาการสั่นเทา ให้ตายเถอะนี่คือความฝันที่นางอยากหยุมหัวนางร้ายทำแบบนี้มานานแล้ว

“จะ…เจ้าจะทำอันใดข้า เสียสติไปแล้วหรือไง พวกเจ้าเข้ามาจับตัวนางสิ…เร็วเข้า!...ยืนบื้ออยู่ทำไมจะให้นางมาฆ่าข้าก่อนหรือยังไงกัน!!!” หญิงสาวคว้าแขนสาวใช้ขึ้นดันเข้าไปหาผู้เป็นพี่สาวด้วยสีหน้าหวั่นวิตก

“เจ้าค่ะคุณหนู” สาวใช้ถลาเดินเข้าไปประจันหน้ากับหวงซูเหมย ทันทีที่ยกมือขึ้นปกป้องคุณหนูฮวาเยี่ยนจะตบสั่งสองหวงซูเหมย กลับต้องสั่นระริกเมื่อเห็นมืองามคู่นั้นคิดสู้กลับ

“มาสิ คิดว่าข้ากลัวพวกเจ้าหรือ!!! ข้าจะตบเรียงตัวให้หมดเลย…ผู้ใดอยากลองดีก็เข้ามา” หวงซูเหมยกล่าวอย่างหนักแน่น จ้องพวกสุนัขที่ชอบรังแกคนไม่มีทางสู้ นี่มันหกรุมหนึ่งกันชัดๆ ในวันนี้หากนางไม่เห็นเลือดสวะพวกนี้ออกจากปาก นางไม่มีทางปล่อยออกไปเด็ดขาด